« Je kunt niet alles hebben | Main | De zeven wervels »

Niet te koop

Dit heb ik al eerder beweerd. Een goede hond kun je niet kopen. Je moet hem langzaam kneden. Mijn laatste wordt de beste, zal je zien. Door schade en schande wijs geworden weet ik precies wat ik wèl of niet van hem pik. Ken ik de consekwenties van per ongeluk iets toestaan en dan dagen bezig moeten blijven om het er weer uit te slijten. Eénmaal om een ondeugd gelachen en je bevestigt voorgoed de foute grap omdat de hond wil blijven pleasen. Zoals: ha ha ha, kijk nou toch hoe leuk hij ons van boom naar boom sleurt, of hoe moedig hij al naar andere honden durft te blaffen.

Wat heb ik makkelijk zeggen! Ik doe per slot ook maar wat mij goed lijkt. Bijgestaan door Yoeko zelf natuurlijk die me feilloos corrigeert als ik onduidelijk ben. Dan neemt hij zijn toevlucht tot krabben of geeuwen. De bekende oversprongen waarmee een hond aangeeft dat hij werkelijk niet snapt wat je bedoelt, of volstrekt geen zin heeft om jouw stupide opdracht uit te voeren.
Oeps baas, dat was een misser!

Het maakt nogal verschil dat ik er tijd voor kan nemen. Dat het mij niet uitmaakt om morgen nog eens te proberen wat vandaag niet lukt. Dat ik hem niet uit het oog verlies en weinig ruimte geef om fouten te maken. Hij mag in de keuken en de kamer, maar nog niet in de gang. Ook in de tuin blijft hij voorlopig onder toezicht om blaffen en jagen te voorkomen en ik ben nauwelijks boos te krijgen. Een zacht neen is tot nu toe voldoende geweest om te zeggen dat iets niet mag.

Als hij me in de weg loopt gaat hij zonder excuus in de bench. Gaat hij achter tralies liggen slapen of het heel gewoon is, om twee uur later verkwikt en verfrist weer aan het leven deel te nemen. Een hond moet 20 uur slapen per etmaal om neurozenvrij te blijven. Resten er vier uur op een dag om hem uit te laten, zijn lijf te verzorgen, oefeningen te doen, te spelen, of hem gewoon gezellig aan de voet te hebben liggen. Terwijl hij lekker is uitgerust is en tegen meerdere stootjes kan.

In vergelijk met vijftien jaar terug is opvoeden een flink stuk prettiger geworden.

Comments

Weet niet wat het is, maar als ik die verhaaltjes lees over Yoeko, krijg ik ineens ook weer zin in een hond. En dat gaat nu effe niet. Dus kun je misschien ergens anders over schrijven?
Zo niet, dan zet ik me wel weer over mijn onbereikbare verlangens heen.

Post a comment

(If you haven't left a comment here before, you may need to be approved by the site owner before your comment will appear. Until then, it won't appear on the entry. Thanks for waiting.)