misdruk(3)

Het zat er natuurlijk weer aan te komen, de controle bij de KNO.
Hoe is het gegaan?
Rot!
Hij keek geschrokken.

De slijmvliezen van ellendekwaliteit zijn alweer een maand snotverkouden, lichtte ik toe. Ik kan nog altijd niet proeven, ruiken of koken en heb nu twee verstopte oren in plaats van één en minstens zes kilo watten in al mijn holten. In al die maanden geen spat opgeschoten, pruttelde ik verder. Vertel nu maar wat de verborgen boodschap is achter die steeds weer opdoemende slijmvliezen van beroerde kwaliteit.

Hij voelde dat het menens was en beloofde dat het ooit voorbij zou gaan, maar dat er nog steeds geen termijn viel te noemen; dat ik veel te lang met die felle ontsteking had rondgelopen voordat hij mij behandeld had. Ik waagde maar niet te vermelden dat de wachttijd bij hem met drie maanden was verkort. Elk mens heeft per slot maar twee handen.

Het holtenonderzoek met dat rottige lampje overtuigde hem pas. Inderdaad weer een forse ontsteking. Ik zei dat ik dit wel voelde, maar toch niet was gewend om voor elke snottebel naar de dokter te lopen. Moest ik maar wèl gaan doen, vond hij. Naar de huisarts? vroeg ik. Nee, naar hem!
Dat had hij ook wel eens eerder mogen zeggen.

Dus daar ga ik dan weer met een kuurtje. Antibiotica met prednisolon. Het voelt als een pittige cocktail voor tien dagen. Alle uren dat Yoeko in zijn kooi lag te pitten ben ik de rest van de dag slapend op de bank gekropen want nu komt de moeheid er uit. Niet dat het lekker rust, met één kat op de heupen en één in de hals, maar op de been blijven was geen optie meer.