« Mandtraining | Main | Speelgoed met piepertjes? Nevernooit alsteblief »

Een zindelijke hond

Yoeko gaf gisteravond voor het eerst met een piepje aan dat hij nodig naar buiten moest. Hij deed dit niet bij een van de meerdere deuren waar ik hem niet zou hebben opgemerkt, maar hij kwam mij doelgericht van mijn bureau weghalen. Ik herkende het piepje meteen.

Het was hetzelfde piepje dat hij als pup ook buiten gebruikte vlak voordat hij een drolletje deed. Toen hij zijn moeder nog moest vertellen: Het komt er nu echt aan! In de loop van de weken werd het piepje vervangen door zelfbewuster gedrag van zwijgend hurken en doen. Altijd buiten, want binnen is nooit een ongeluk gebeurd. We hadden een strikte uitlaat-regelmaat en heel veel mooi najaarsweer.

Mocht zijn piepje gisteren nog toeval lijken, vanmorgen kwam hij mij weer uit de kamer halen. Meekomen, want ik moet nodig naar buiten!. Hij is op de dag af zeven weken bij ons en lijkt zich thuis te voelen, schikt zich tevreden in bench of mand, ziet mij (voorlopig) als baas en wisselt in rap tempo van vacht en van tanden. Maar zijn goede humeur blijkt onveranderlijk.

Hij krijgt sinds gisteren (maar dat was louter toeval) nog maar drie maaltijden in plaats van vier.
Al met al ben ik dik tevreden met mijn nieuwe keesje op de keukenmat.