« Bootram! Bootram! | Main | Ik wil »

Heimwee, toch?

't Is net als bij olympische spelen of wereldkampioenschappen voetbal. Eerst heb je de pest in dat alle zenders door het gebeuren worden verziekt, vervolgens ga je er aan wennen, geleidelijk begin je het leuk te vinden en uiteindelijk raak je eraan verslaafd. Als het voorbij is bloedt je hart van heimwee.

Politiek of sport, wat is het verschil? Verruwing alom. Elkaar in de ballen knijpen, in het kruis trappen, pootje haken, een bloedneus meppen of elleboogje stompen. Sporters doen het fysiek, politici beschaafd en geniepig (denken ze zelf) maar in beide gevallen zindert de sensatie en jubelen wij in koor de woorden van Ivo de Wijs:

Hij valt, hij valt, als een perzik op bazalt

Kletskoppen van alle gezindten of stromingen (plus de altijd tussen haar tanden sissende Femke) lijken van geen ophouden meer te weten. Toch zal volgende week om deze tijd de grote stilte zijn gevallen. Dan slikken, snikken, grommen of kreunen wij van frustratie dat we de vertrouwde smoelen moeten missen.

Over heimwee gesproken. Naar Klaas de Vries zal ik terugverlangen. De erudiete kei die de PVDA na dertig jaar zal verlaten. Met tamelijk stille trom door het stemgekrakeel zal hij zich terugtrekken uit de politieke arena, maar dit past bij zijn aard.

Glimlachend hoorde ik gisteravond bij het Oog hoe druk hij het krijgt: hij gaat komend jaar een schilderij schilderen, een boek schrijven, een cd maken, liederen schrijven, zijn kleindochter verder piano leren spelen en ongetwijfeld meer dan ooit genieten van kunst, literatuur en muziek.