« Muzikaal? | Main | Voorkeursbehandeling »

Stoere Pluis

Agossie.
Pluis zag en ziet eruit als een geplukte kip en ik maar denken dat hij lijdt aan vlooienallergie. Want net als bij iedereen kun je stofzuigen wat je wil, maar vlooien gedijen geweldig met dit veel te warme weer. Geen reden om naar de dierenarts te gaan tot ik zag dat hij zijn poepertje had stukgebeten.

Nu is Pluis ook een timide scheetje dat zijn weerga niet kent. Alles en iedereen vindt hij eng. Zelfs voor bekende vreemden zoals Belletje of Ammie spurt hij naar boven om zich niet meer te laten zien. Vier-en-een-halve kilo roomkleurig wantrouwen met hagelwitte sokjes en vergeet-mij-nietjes-blauwe ogen. Hij is vaak zo schichtig dat hij mij nauwelijks tijd gunt om hem eens lekker de vacht te verzorgen.

Kwam hij binnen bij Joost die zijn gatje bekeek. Die zei bewonderend: Tjee, wat een sterk katje! Niks vlooienallergie maar een heftig ontstoken anaalklier. Gewoonlijk moet zo'n zwerende plek onder narcose worden geopend maar Pluis had zijn eigen wond doeltreffend behandeld zodat Joost er met weinig moeite het vuil uit kon drukken.

Pluis de venijnige, bij wie je zonder oorlog nog geen pil naar binnen kunt schuiven, stak zijn kop onder mijn jas in mijn oksel en bleef stokstijf staan. Joost mocht de wond uitknijpen en een injectie geven zonder dat hij een vin verroerde. Joost zei: tracteer hem maar eens op een portie feromonen. Ik had nog ergens zo'n flesje staan.

En wie schetst onze verbazing toen Pluis gisteravond geheel verkwikt en goedgemutst de keuken binnenschoof om samen met Floris een stukje kaas te halen?