« Taalwonder | Main | Griepprik »

Tien met een gniffel

Eén voor een werden onze pups gisteren door Bets getest. Ze beoordeelde de manier waarop ze zich uit de auto lieten halen en vanuit het donker het hek binnenkwamen. Ze bekeek hun lichaamshouding, houding naar hun baas toe, houding naar de andere honden en mensen die stonden te kijken. Ze onderzocht of ze gemakkelijk te dresseren waren met voer, en of ze gevoelig waren voor het corrigeren met geluid.

Er waren dominante hondjes bij die zich klierig gedroegen, dominante hondjes die zich prettiger gedroegen en gemiddelde hondjes die tegen het dominante aanzaten. Er was geen enkel uitgesproken onderdanig hondje bij en er was slechts één zeer gemiddeld hondje met weinig dominante - en weinig onderdanige trekjes. Dit zeer gemiddelde hondje waarvan volgens Bets verwacht mag worden dat het zich prettig zal laten dresseren (maar zeg nooit nooit), heet Yoeko.

De andere hondjes bekijkend die nu al zo eigenzinnig zijn, niet bij hun baas willen komen, niet bij hun baas willen blijven, trekken aan de lijn, het eerst de deur doorschieten, ben ik telkens weer dolgelukkig met mijn gezeglijke wolbaal. Ik heb al eens een superdominante kees gehad en hoef zo'n alfa niet meer die je hele hand pakt als je hem een vinger geeft. Maar de dominantjes in het nest spreken een koper altijd aan en laten zich het makkelijkste kiezen.

Misschien ben ik wel de enige die haar pup niet zelf heeft uitgekozen. De fokster heeft hem voor mij uitgezocht, passend bij mijn leeftijd en omstandigheden. Terwijl we anderen op les zien tobben met hondjes die hen bij nader inzien tegenvallen, geven Yoeko en ik elkaar vaak een knipoog die zoiets betekent als: zullen we ze weer eens even iets moois laten zien? en dan loopt hij tijdens de aandachtsoefeningen keurig naast me aan de slappe lijn waarbij er niets te corrigeren valt.