Pats
Het filiaal vandaag: sterrenrestaurants schijnen de afhaalmenu's à 150 pp niet te kunnen kunnen aanslepen. "De een ziet het bij de ander en moet het ook." De radio doet of dit nieuws is, maar de baas van de dubbele ster verzekert dat dit afhalen met kerst al zes jaar gebeurt. Zolang dit in stilte gaat zal het mij zo een zorg zijn, maar nu het van de daken wordt geschreeuwd vind ik het weerzinwekkend. Kerstmis lijkt een ordinaire vrijdag voor patserigheid te worden.
Iedereen die er geld voor (over) heeft mag zo lekker eten als hij/zij verkiest. Maar het verschil tussen een fijnproever en een patser is dat de eerste van de smaak geniet zonder erover te lullen, en de tweede alleen maar kan genieten als zijn omgeving weet wat het kost, zonder dat het hem uitmaakt wat hij op zijn bord krijgt. De eerste wil proeven, de tweede wil worden gezien.
En dan die opgetutte lichtextase. Over smaak valt niet te twisten, maar waar de elanden de arrenslee over het landgoed trekken, en grote strikken met licht de voordeur ontsieren voel ik me niet pluis.