« December 2006 | Main | February 2007 »
Tja, het spijt me.
Het moet wanhopig zijn voor wie toekijkt in de hoop iets van me te leren.
Vraag mij niet hoe ik iets doe want als ik nadenk hoe iets moet dan raak ik de draad kwijt.
Mijn vingers gaan op de automatische piloot.
In mijn onderbewuste ligt mijn persoonlijke logica-lijntje verborgen.
Hoe doe je dat nou? Je gaat verdorie zo hard.
Ik zou het niet weten, laat staan dat ik het kan vertellen.
En hard ga ik ook niet.
In de vroege morgen van 26 januari werd ik gewekt door muziek waarnaar ik als verlamd bleef liggen luisteren. Wat is dit?, vroeg ik mij af. VARA's "Over de Schutting" , waarvan ik na VPRO's verdwenen "Grensverkeer" geen hoge pet ophad draaide een mix van tango, jazz en Stravinsky. Kippenvelmuziek die tegen het kakofonische aanlag. Het duurde wel een minuut of zeven.
Dankzij het onvolprezen internet en de keurige speellijst van de VARA viel makkelijk te traceren dat het hier ging om het nummer "Memento Mori" uit hun aangeprezen "Schuttingschijf", te weten The Warriors van The Crawow Klezmer Band. (Label Tzadik, uitgebracht in 2001).
Vervolgens de hele drie-en-half uur van de Schutting gedownload, daar alle nummers van de Cracow Klezmer uitgepeuterd, ze op cd gebrand en daarna continu afgespeeld. Met LimeWire nog nummers kunnen pakken van hun cd De Profundis die nog fascinerender bleken te zijn en tot slot beide cd's (omdat er in de downloads toch vervelende haperingen zaten) legaal besteld.
Wie beweert dat illegaal downloaden alleen maar slecht is?
De oude vliegdennen (niet die met kaarsrechte stammen maar die met de karakteristieke, grillige zijarmen) werden tijdens afgelopen storm het haasje. Er waren toch al weinig gave bomen over. De takken braken als lucifershoutjes of scheurden ruw van de stam.
Toen er vroeger (vroeger was immers alles beter) nog kapverboden golden voor de hele buurt, hielden de bomen uit het volle bos elkaar uit de wind. Maar zo te meer er gebouwd werd, zo te meer er werd gekapt ten behoeve van grote gazonnen, des te grotere gaten vielen er in het bos. Bij elke storm duikelen nu bomen om die nooit eerder wind hebben gevoeld.
Bij ons verloor de eekhoorntjesden zijn top. Dat is de boom die Snoetje en haar vrijer gebruiken om over het dak van het tuinhuis naar achteren te komen. Die top bleef nog een halve dag aan een velletje hangen om daarna met zijn volle gewicht op het tuinhuis neer te storten. Nokpannen kapot en deuken in het riet. Bij de vorige storm kwam daar ook al een geweldige tak naar beneden.
Snoet maakt het goed. Wandelt elke dag weer langs op zoek naar noten. Fiep's plaats is ingenomen door een jonkie met een vacht van sjokolade . Het beestje is nog zo groen is als gras. Dat komt wel pinda's halen die openlijk bij de keuken liggen, maar weet nog niet dat ik in het mandje onder de tuinhandschoenen de noten verstop.
Futloze maand dus met afgezegde uitjes. Vanwege proest en snotter meerdere concerten laten lopen. Gisteravond voor het eerst zonder angst voor kriebelexplosies in Vreeburgs kleine zaal genoten van Tomoko Mukaiyama. Betoverend, bedwelmend pianospel.
Als je de kans hebt er heen te gaan: Doen!
Fabelachtig prachtig.
Terug van een futloze maand onder water. Ik was noch naar India, noch onrustbarend ziek. Ik viel voor de zoveelste maal ten prooi aan de extreem vatbare slijmvliezen die ooit wel beter zullen worden. Wanneer, heb ik de KNO nog niet horen voorspellen.
Vanaf kerst tot nu was ik duf, suf en energieloos van de medicijnen. Ik raakte weer eens compleet gevloerd door de geweldige combi van antibiotica met prednisolon. Volgens mij krijg je hiermee zelfs olifanten plat op hun bek. Omdat ik uren voor me uit zat te suffen (met muziek, dat wel) moest ik mijn bezigheden terugschroeven tot minimaal, en liefst nog minder.
Aan het begin van 2007 werd Belletje twee . Laat ik mijn weblog hervatten met haar verbaasde, brutale koppie. Het rode haar is niet haar verdienste maar de mijne. Hoe haar blonde bol deze kleurspoeling heeft gekregen zou ik niet weten.
