misdruk(3)

Hoop dat dit berichtje er nog doorkomt want ik wil best loggen hoor. Alleen ligt mijn MT-programma in de soep, of mijn mySQL-database, of allebei zodat er nodig herstelwerkzaamheden moeten worden verricht waarvoor ik eigenlijk nog geen heldere kop heb, laat staan de benodigde concentratie.

M kwam eten en schatte mijn verschijnselen trefzeker in als zijnde onvervalste griep waar ik genadig vanaf was gekomen. En nou niet meteen naar de KNO om een kuurtje te halen tegen die potdichte neus en oren, want dan gaat alle antistof die je hebt opgebouwd weer foetsie.

Het was net of ik cadeautjes kreeg vandaag. Behalve de prachtige boeket die M had meegebracht, belden geheel onverwacht mijn Arubaanse zwager en onze Zuid-Franse vrienden. Alletwee om te melden dat ze voor een korte tijd in Holland waren aangekomen en het gezellig zouden vinden om ons te zien.

Zwager, die van mijn overleden zus geen kinderen heeft, was naar Holland gereisd omdat zijn enige dochter zaterdag een tweeling heeft geworpen. Hij heeft nu negen kleinkinderen. Vriendin T vroeg hoe oud ons kleinkind was en haalde lachend op dat haar oudste kleinkind ondertussen 22 was en zwanger. Waar blijft de tijd.

Posted by elisa at 09:06 PM | Permalink

De overstap van Siebelink's Knielen op een bed violen naar Karel Glastra van Loon's Passievrucht was er een van treur naar kleur, van grauw naar helder en van hel naar hemel. Ik houd van Glastra's taal. Van zijn subtiele schilderingen die maar weinig woorden nodig hebben. Ik houd van zijn sobere beelden die niets of juist alles te raden laten. Heel in de verte - en toch ook weer niet - doet het mij denken aan de ingedampte schrijftrant van Alberts, maar dan wel veel jonger.

Na het monotone, afstandelijke voorgelees van Siebelink die te vaak zijn eigen zinnen brak op plekken waar niet gebroken moest worden, niet gestruikeld of geaarzeld, las Glastra van Loon zijn boek of het hem zo aan de lippen ontsprong. Ik hield meteen al van zijn stem met de ingehouden emotie waarmee hij zijn woorden zachte tinten of tintelingen gaf. Hij vergiste zich geen keer, haperde niet, zuchtte nergens en las of het boek ook voor hem één groot feest betrof.

Posted by elisa at 06:45 PM | Permalink

Wadduzeg, ja

Ik denk dat het griep is/was maar dat mijn enting erger heeft voorkomen. Spierpijn in al mijn vezels. Nergens meer zin in, en twee dagen lang als bewusteloos geslapen. Al die mooie films die ik had opgenomen 'voor als ik eens ziek zou zijn' kwamen niet aan de orde want daarvoor was ik veel te beroerd.

Het gekke blijft dat ik altijd met 'tropenkoorts' begin. Klappertandend van kou, met wollen trui en daarover een fleece onder de dons. Over de dons nog een plaid. Twee paar sokken en nog niet warm te krijgen terwijl de koorts in korte tijd zeer hoog oploopt, een of twee dagen aanhoudt en dan weer als sneeuw voor de zon verdwijnt waarna ik mij herboren voel van al dat slapen. M blijft volhouden dat dit nog een restant uit India moet zijn.

Lijkt op een malaria-aanval, maar ik ben daar (en op knokkelkoorts) in 2003 op bloedgeprikt en negatief bevonden. Ze zouden erg graag hebben dat ik tijdens zo'n rare koortsaanval naar het ziekenhuis racete om bloed te laten prikken. Ik kan er de internist voor wakker bellen, heeft hij ooit gezegd. Hij kan me wat. Knap wie mij klappertandend de deur uit krijgt.

Luisterboeken bleken wel geweldig, al vond ik Siebelink's knielen op het bed violen zo allemachtig somber dat ik halverwege ben afgehaakt. Ik werd zo opstandig door dat willoze van de hoofdpersoon, zo onvoorstelbaar nijdig hoe hij uit angst al zijn naasten verkwanselde, dat het mijn koorts opstuwde. Het gemanipuleer met godsdienst (het is altijd in mensenhand dat het fout gaat) is nog bedwelmender dan alcohol.

Posted by elisa at 02:12 PM | Permalink

Voor pampus in bed liggen had wel het voordeel dat ik ongestoord kon genieten van een prachtige Tannhäuser van Wagner door de Nederlandse Opera o.l.v. Hartmut Haenchen. Maar verder was de dag weinig opwekkend. Slapen, snotteren, nog meer slapen, nog meer snotteren, flinke koorts en pijn in al mijn botten.

Posted by elisa at 10:37 PM | Permalink

Balkenende die majesteit een goedmoedig steuntje in de rug geeft. Zoiets van: Kom Bee, wij gaan vast weer naar boven.

Op de radio hoorde ik wat ik niet hoefde horen omdat ik dat zelf ook wel zag. Namelijk dat in een-of-andere krant staat dat de nieuw aangetrede dames welliswaar niet grauw of somber, maar wel vreselijk waren gekleed. Waarbij speciaal de niet bij de gelegenheid passende rokkortheid werd gememoreerd. Alleen het pak van Maria van der Hoeven werd geprezen. En àls je dan zo nodig kort moet, mevrouw Guusje, doet er dan wel iets donkerdere kousjes bij.

Ik weet niet in welke krant het stond en ik ga het ook niet zoeken.

Ik heb diep te doen met Plasterk die er zijn kamelensafari voor heeft moeten afzeggen. In plaats van in de stille woestijn de sterren van de hemel te mogen plukken wordt hij nu verscheurd door journalisten die de ene verwachting op de andere stapelen. Eén ding is nu al zichtbaar: de man is niet van beton.

(Deze foto is van Martijn Beekman - De Volkskrant)

Posted by elisa at 10:57 AM | Permalink

Toen ik vanmorgen in het schemerdonker de buitendeur opende viel ik regelrecht in de parelende zang van de zanglijster. Hij is teruggekomen uit het zuiden. Hij houdt zich weer op in ons struikgewas en zingt uit volle borst vanuit de top van de douglas. Een halve kilometer verder kon ik hem nog horen. Hij kreeg antwoord van soortgenoten in de verte. Toen ik een kwartier later thuiskwam zat hij nog steeds hoog in de boom zijn melodieuze aria's te fluiten.
Dit maakte mijn hele dag goed.

Behalve Snoet komt het kleine bruine eekhoorntje ook regelmatig kijken op de voerplank. Bruintje is nog zo onhandig dat zij (of hij) de grootste moeite heeft om een noot tussen haar tanden te dragen. Om de meter verliest ze hem, moet ze hem weer in haar handjes nemen om hem tussen haar tanden vast te klemmen. Vanmorgen stak ze vlak voor onze voeten de weg over. Doodgevaarlijk. Fiep kwam altijd via de boomtakken vanaf de overkant.

Waarom bloeien de mooiste sneeuwklokjes toch altijd op de composthoop achter bij de houtwal?

Posted by elisa at 09:18 PM | Permalink

Heeft Casema die zoveel service voor haar klanten doet vandaag bij u ook alle 35 tv-kanalen veranderd? Dan mag ik hopen dat u slecht één tv heeft van optimale kwaliteit die zich logisch, modern en vlot laat omscholen. Dat u her en der in huis geen stokoudjes heeft staan die nog best worden gebruikt. Want het was vanmorgen verbijsterend om helemaal nergens meer beeld of geluid op de schermpjes te krijgen. We waren ontsteld over de knulligheid waarmee kanalen en plaatsen in de diverse kastjes een plek moesten krijgen. We hebben met z'n tweeën uren gezwoegd en nog zit niet alles zoals we ons hadden voorgenomen. Maar we hebben een vermogen verdiend: Casema vraagt voor het omprogrammeren van de eerste tv 220 en voor elke volgende bak nog eens 150 euro. Toen ik met de hond ging lopen zag ik hun auto al rijden.
Ik zou zeggen dat je voor deze bedragen best een nieuw tv-tje kunt kopen.

Posted by elisa at 09:43 PM | Permalink

Mr Moszkowicz heeft niet bepaald mijn sympathie, maar dat zijn reputatie aan gruzels dreigt te gaan door uitgerekend ene Jort Kelder die niets beters heeft te doen dan likkenbaardend klaarkomen op de geldbuidels van oude en nieuwe gefortuneerden, vind ik even weerzinwekkend als toen Oudkerk (evenmin mijn grote liefde) vanwege hoerengeloop gecastreerd werd door de toen nog deugdzaam lijkende superstoute meid Van Rooijen.

Deze zaken zouden vermakelijk zijn als ze niet zo verontrustend waren.

Het verontrustende zit hem niet in het feit dat mensen worden aangepakt die hun beroepscodes niet naleven, maar dat ze niet worden aangepakt door de personen (of instanties) die dit zouden behoren te doen en dientengevolge de plicht zouden hebben om de vermeende foutstappers tegen zichzelf te beschermen.

Ik vind het weezinwekkend en beschamend dat er op de man wordt gespeeld door narcisten die met behulp van de media stemming kweken om hitsig volk te mobiliseren dat principieel tegen iedereen is die slimmer, belangrijker of rijker is dan hijzelf.

Posted by elisa at 11:15 AM | Permalink

I've grown accustomed to their faces. 't Wordt even wennen hoor, die lichting nieuwe landsbestuurders vol kakelverse plannen. De Oudkerken en Pepers hebben hun zegjes alweer mogen doen, maar wijzer of warmer ben ik daarvan niet geworden. Joernalje, kunt u misschien iets minder oudbakken types voor commentaartjes zoeken?

't Wordt onmiskenbaar lente. De vogels zetten tenminste bij zon-op en zon-onder al zo'n forse keel op dat ik er even breed van moet lachen als wanneer ik die reclame hoor van het humanistisch verbond dat ervoor moet waken niet aan de goden te worden overgeleverd.

Weet je wat gemeen is? Dat ik die prachtige film The remains of the day met Anthony Hopkins in de butlerrol had opgenomen (ingeprogrammeerd met dat nummer in de gids, weetjewel) en dat het einde - een minuut of tien misschien - ontbreekt. Zou Bol daar achter zitten? Kan iemand mij soms aan dat eindje helpen?
[Gelukkig was de film ook prachtig zonder eindje]

Posted by elisa at 08:47 PM | Permalink

Had ik toch net de perfecte kledingsmaak van Peijs geroemd, of daar prijken (in navolging van het split van Nelie?) de 49-jarige knokige knieën van mevrouw de landbouwminister: boven een stel flinke laarzen, onder een alsjemijvraagt te korte rok, terwijl het lijf gehuld gaat in een bontyek van nep.
Yek dus.
Had er niet in het regeeraccoord gemoeten dat verregaande graad van lelijkheid in de pers bij wet verboden moet worden?
Hoe het dan wèl had gemoeten?

Met simpel knippen en plakken ontstaat een elegante minister die in elk weiland voor de dag kan komen.

Posted by elisa at 01:36 PM | Permalink

Isabel is ongelukkig op haar pols gevallen en heeft een scheurtje opgelopen dat in het ziekenhuis verpakt werd in een stevig drukverband. De verpleging vond het nodig om ook haar beer van een omvangrijk verband te voorzien. Hoewel ze de hele dag rondsjouwt met haar beer, zit het berenverband nog stevig op z'n plaats. Dit vind ik helemaal tof.
[Onscherpe foto, maar wel aandoenlijk.]

Posted by elisa at 09:41 PM | Permalink

De eieren zijn geschud en de kaarten gelegd.

Ik zal de rustige muizensnuiten missen van Bot en Van Ardenne. De oogverblindende garderobe van Peijs. De onverstoorbare Kamp die niet met zich liet sollen en het zo vertrouwde grinnikje van Zalm. Ik raakte met hun kletsende koppen geheel vergroeid.

De enige twee waarop ik het niet zo had waren Troel Verdonk en Mieps van der Hoeven. De eerste mag voorlopig brommen in de kamerbank maar laatstgenoemde mag ons nog een tijd de wet voorschrijven. Wat heeft zij wat anderen niet hebben? Alleen dat limburgse accent?

Ik hoorde dat Brinkhorst morgen in VN eens lekker uithaalt naar Loezewies die eerst een puinhoop maakte van haar eigen partij, daarna het kabinet liet vallen en vervolgens wegvluchtte van het strijdtoneel. Ik geloof niet dat Brinkhorst dit zo zegt, maar zo denk ik er over.

Waarmee ik maar wil zeggen: Alles is betrekkelijk, zelfs politiek en vooral ikzelf.

Posted by elisa at 08:26 PM | Permalink

Martellek? Huh?
In de Volkskrant natuurlijk, de krant die zoveel purisme in zijn taal doet.
De krant die een tikkeltje afglijdt naar opgerui en sensatie waar dit de kas maar kan spekken.
Opening van vandaag:
Kamp naar politie met 'martellek'.
Voor mij is het zaakje even vies als het woord.

Posted by elisa at 08:04 AM | Permalink

Er moet nodig worden gelogd dat Yoeko zijn klikkercursus met goed gevolg heeft beeindigd. Aansluitend is hij aan een soort Gehoorzaamheid A begonnen.

Meer inponerend, naar mijn gevoel, is dat ik hem bij de dierenarts op de weegschaal heb gezet. Dat mocht wel even. Zijn gewicht is nu 19,2 kg en - aan zijn groeischijven te zien - wordt hij nog een beetje groter.

Beer woog 20 kilo. Yoeko krijgt nagenoeg dezelfde maat. Uitstekend. Volgens mij groeit hij een kop groter dan zijn moeder.

Posted by elisa at 08:59 PM | Permalink

Tot nu toe alles kits. De drie heren zijn zeer content met de verdeling van de posten. Nu volgt het gegoochel met de poppen. En daar komen de konijnen uit de vale mouw.

Stier Verhagen als opvolger van de bedachtzame Bot? Mevrouw Kuifje Verburg wordt genoemd als kipophokster c.q. varkenshoedster. Sharon Dijksma aast op minister worden, maar ik wil niet rot doen, minister waarvan in hemelsnaam? Als ik nog een keer geboren word ga ik ook maar in de politiek.

Nou is het Wijffels gelukt om de boel eens anti-conventioneel te laten bekijken en partijbelang voor landsbelang te laten wijken, stranden we bij de poppen. Wie is er aan de beurt? Wie heeft verdiend om hogerop te klimmen? Wie hijgt zich uit de naad om excellentie genoemd te worden?

Posted by elisa at 08:56 PM | Permalink

Zojuist aan de VARA laten weten:

Na het vertrek van Ivo, Frank, Margreet en Midas...
Hoe binnen twee jaar het meest intelligente, bevlogen, scherpe, erudiete, humoristische en fijnbesnaarde radioprogramma finaal naar zijn klote ging en verwerd tot het niveau van de geklutste kakelkip.

Vooral die nieuwe juffrouw zit vaak dramatisch mis. Blinkt uit door foute vragen op foute momenten. Onderbreekt sprekers op het hoogetpunt van hun betoog met zulke onnodige vragen dat mijn tenen er scheef van in mijn schoenen schieten.

Vanmorgen bijvoorbeeld aan Midas, geimponeerd door de vele boeken in zijn werkkamer: Heb je die wel eens geteld?.

Huh?

Laten we hopen dat ze bedoelde of hij ze had uitgespeld.

Posted by elisa at 11:14 AM | Permalink

We hebben ze in de loop der dagen weer allemaal gehoord. Op eentje na dan. Die lijkt na de stevige schrobbering door haar partij niet langer interessant voor pers, volk en vaderland. Niet dat ze mijn favo is, maar ik begin me ongerust te maken. Niet haar gewoonte om zo stilletjes te zijn. Je mocht verwachten dat ze wel iets te sissen had gehad.

Posted by elisa at 08:51 AM | Permalink

Hondenschool belde de cursus af. Goedzo.
Yoeko beetgepakt en meteen naar het bos gehold dat er beeldschoon en nog kraakhelder bij lag. Dikke, rulle sneeuw waarin voetafdrukken stonden van grote honden. Heerlijk vond hij het.

Terug langs de weg was bijna nog leuker. Daar stonden nog ongeschonden afdrukken van mijn schoenen en zijn voetzolen in de berm. Zijn eigen sporen boeiden hem niet, maar mijn stappen snoof hij bedachtzaam op terwijl hij ze nauwlettend bleef volgen zolang dat kon. Rare hond.

Posted by elisa at 03:33 PM | Permalink

De beste grap over de nieuwe coalitie werd gisteravond uitgesproken in Het Oog. Ik hoorde Henk van Hoorn opmerken: Ik heb nooit geweten dat ze bij de gereformeerden ook aan een mis met drie heren doen.

Huub zei: leer die hond van jou alsjeblieft een commando als hij op tafel moet springen. Je wil toch niet dat hij ineens tussen je borden staat of boven op je toetsenbord? Daar zit iets in.

Barbara, zijn fokster, die op haar eentje met hem uit wandelen is geweest en er prachtige filmpjes en foto's van stuurde, vond hem lief, attent, vrolijk en heel makkelijk in de omgang. Horen jullie het ook eens van een ander.

(foto van Barbara)

Van mijn vijfdelige hondencursus op de donderdag is dit al de tweede met verkeersalarm. Schiet lekker op zo, temeer daar de hondenschool op de stormdag al van mening was dat de lessen gewoon waren doorgegaan. 't Is maar 30 km rijden (en 30 terug natuurlijk). Om 3 uur moet ik beslissen of ik ga.

Posted by elisa at 11:35 AM | Permalink

Knap van Wijffels.
Om uit het onverenigbare zooitje haagse bluf iets werkbaars te destilleren.
Heeft hij ze gehersenspoeld?
Wat heet.
Het drietal zag er ineens zo fris en blakend uit, in het geheel niet afgemat wat je toch zou verwachten. Wel oppervlakkig beschouwd een paar kilootjes afgevallen. Ze hebben vast op water en brood gestaan.
Wat heet.
Het driemanschap zag eruit of het eens flink de oren was gewassen. Of het daarvan heftig wasopgeknapt.

Misschien moet Wijffels worden aangezocht om de gehele politiek eens even door het sop te halen. Joop Wijn inclusief. Vond u ook niet dat Marijnissen en Rutte er een stuk grauwer uitzagen dan het nieuwbakken trio met herwonnen levenskracht?

Posted by elisa at 01:31 PM | Permalink

Nee sufferd, natuurlijk heeft ondergeregend Djakarta niet dezelfde problemen als mensen na de tsunami hadden. Hoe kan je als journalist zulke stomme vragen stellen?

Waterrampen beperken zich dus niet tot kustgebieden. Water moet ook in hoger gelegen gebeid weg kunnen zakken of zich een weg kunnen banen naar beneden. Blokkeer je de natuurlijke loop dan krijg je problemen.

Altijd gedacht dat ik veilig op het hoge zand van de heuvelrug zat. Hoeft dus helemaal niet zo te zijn. Steenlagen in de grond beletten hier het wegzakken van water. Het sopt het hier na een forse bui en plassen kunnen lang blijven staan. Stel dat al die paleizen die hier recentelijk zijn gebouwd precies in de loop van het water staan, dan moesten we toch maar een roeiboot in de vijver leggen.

Djakarta moet vreselijk zijn. Zo dichtbevolkt. Toen wij er in 1992 waren woonde in elk portiek een gezin, en in elke kartonnen doos een zwerver. Officieel tien miljoen inwoners hoewel men toen al fluisterde dat het er veertien miljoen moesten zijn. We zijn nu vijftien jaar verder. Stel je voor: alle bewoners van Nederland samenwonend in één ondergelopen stad.

Posted by elisa at 08:13 AM | Permalink

Yoeko gaat vandaag uit wandelen met zijn fokster die hem straks komt halen. Hoop dat hij zijn beste manieren laat zien want als puber wil hij zijn gedrag nogal eens laten wisselen.

Toen ik de voorkamer binnenkwam stond hij, of het de normaalste zaak was, zonder stukje pens boven op tafel op zijn borstelbeurt te wachten.

Een giga hoogwerker heeft de zwaar door de storm beschadigde eekhoorntjesden gefatsoeneerd. Het mooie is eraf, maar als klim- en springrek kan hij er nog mee door.

Posted by elisa at 08:06 AM | Permalink

Een tee die vie vij ses sevu ag negu tien.

Dit kruimeltje van 25 maanden danst, kletst, geeft commando's aan katten en hond, zingt, onderzoekt, benoemt alles wat ze tegenkomt, muist, tikt, bedient afstand en telt. Bovendien peutert ze met fijne vingertjes het vlees uit haar eten, schuift haar bord weg en deelt mee. Klaa! Vlees op! Slabbu af! Lope!

Als haar paps en mams haar komen halen heeft ze eigenmachtig haar jas aangetrokken en dichtgeritst. Kijkt ze met haar handen in de zakken naar hen op en roept: kom, ga je mee?.

Onder deze Klik en die Klik nog twee snuitjes.

Posted by elisa at 07:54 AM | Permalink

Ik had het kleine tafeltje klaargezet voor de grote tafel en een stukje heerlijk geurende, gedroogde pens midden op de grote tafel gelegd. Ik wilde net de klikker en een handvol snoep uit het beursje pakken toen Yoeko zonder commando, hophop, al boven op tafel aan zijn pens stond te knagen.

Nu moet ik aan het tafelspringen nog een commando verbinden. Het kan niet zo zijn dat hij straks in de keuken via een stoel de tafel bereikt en daar borden gaat likken.

Posted by elisa at 07:32 AM | Permalink

In sommige dingen is Yoeko knap slim en voorlijk, in andere een domme neus. Dat kan erg handig zijn. Wat te zeggen van een 7-maander die nog niet heeft bedacht zijn voorpoten op het aanrecht te zetten ten einde daar de ontdooiende worstjes of biefstukjes weg te snaaien? Of onbewaakte kaas van de gedekte tafel te jatten? Beer kon (en deed) dit alles als de beste.

De keerzijde van deze tomeloze ingetogenheid is dat ik hem met z'n geschatte 20 kilo (ik moet hem nodig weer eens wegen) op tafel moet tillen voor zijn dagelijkse borstelbeurt. Hij heeft nog geen benul van klimmen of springen, ook niet in de auto, en durft het ook niet.

Eigen schuld dikke bult, had ik het hem maar eerder moeten leren. Maar vriend dierenarts maande uiterste voorzichtigheid met de heupen tijdens de groei. En nu loop ikzelf de laatste tijd met een verrekte spier en geirriteerde zenuweindjes in mijn rug die elke dag weer even door het tillen getriggerd worden. Er moet dus nodig iets aan Yoeko's behendigheid ontwikkeld worden.

Bij de Emmaus voor 3 euro een laag tafeltje van 50 bij 50 als opstapje gekocht dat ik met tapijt heb beplakt. Dit voor de tafel gezet waarop hij wordt gesoigneerd. Toen met de klikker, een stukje pens, een hele zak vol doorgesneden minisnoepjes en nog veel meer geduld bij deze opstelling gaan zitten.

Telkens een snoepje op het lage tafeltje gelegd waar hij alleen maar bij kon als hij er met twee poten op ging staan. Elke keer als hij dit deed kreeg hij een klik. En dat veroverde lekkers natuurlijk. Toen dat zonder aarzelingen ging legde ik de lekkertjes op de rand van de hoge tafel. Hievoor moest hij eerst met zijn voorpoten op de lage tafel gaan staan. Het leverde hem vele klikken en snoepjes op.

Toen hij dan eindelijk snapte hoe dit werkte heb ik het stukje geurende gedroogde pens op de hoge tafel gelegd. Woedend werd hij ervan. Hij blafte als een razende maar durfde niet of snapte niet hoe hij op tafel moest komen. We keerden een beetje teleurgesteld terug naar de oefening om de snoepjes van de tafelrand te pakken waarvoor hij natuurlijk zijn klikjes kreeg.

In alle vroegte vanmorgen de training hervat. Geduld geduld. Snoepjes van de lage tafel, snoepjes op het randje van de hoge tafel. Het leverde hem vele klikken op. Het stukje pens op de hoge tafel maakte hem weer woedend. Hij blafte alles bij elkaar wat ik volslagen negeerde. Tot hij op een onbewaakt moment (ik zag het niet gebeuren) als een circushond met vier poten op het opstapje stond en vandaar op de hoge tafel sprong. Hij straalde van triomf. Het leverde hem pens, een dubbelklik en een geweldige knuffel op.

De waarde van klikkeren (zegt men) ligt hierin, dat er geen dwang is. Hond (of kat) ontdekken zelf hoe iets moet, en zullen dit nooit meer vergeten. Yoeko vindt klikkeren hardstikke leuk en is er altijd voor te vinden.

Posted by elisa at 11:59 AM | Permalink

Het is goed te merken dat de dagen vroeger beginnen. Als ik Yoeko rond 7 uur 's-morgens uitlaat, kraaien de hanen uit volle borst en beginnen de zangvogels al voorzichtig te zingen. Toen we langs de met sparren herplante tuin (niet mooi, wel vogelvriendelijk) van Toon Hermans kwamen, riepen er uilen die daar in het dichte groen verscholen zaten. Yoeko schrok zich te barsten.

Yoeko, met de prachtige oogmake-up als van een Oosterse prins.

Morgen wordt hij zeven maanden. De groeischijven op zijn polsen zijn nog bol en laten zien dat hij nog steeds niet is uitgegroeid. Hij zal vermoedelijk nog een flinke tijd blijven puberen. Soms gaat hij bij het plassen nog als een kleuter door de hurken, soms tilt hij zijn poot zo ver omhoog dat hij bijna omvalt, maar vanmorgen sloeg hij uit pure macho-drang een geweldig modderfiguur.

In onze wegberm liggen sinds de storm nog de afgewaaide dennentakken op hopen. Een buitenkansje voor elke passerende hond die er heerlijk tegenaan kan vlaggen. Zo ook Yoeko met zijn ontluikende mannelijkheid. Vanmorgen stond hij ineens bij zo'n berg beplast groen te genieten (bij kat of paard zou je dit flemen noemen).

Hij besloot dat hij hier nodig overheen moest, hief de kop, rechtte de rug, rondde de borst en tilde toen een poot hoog omhoog. Maar de straal die bedoeld was om op het groen terecht te komen spoot de verkeerde kant op. Het onbeholpen kind had de foute poot geheven.

Posted by elisa at 12:46 PM | Permalink

Laat ik eerst fluisteren dat ik nog nooit pvda heb gestemd, maar dat ik in de eerste kamer geen beter mens kan wensen dan Klaas de Vries om onze landsbelangen in de smiezen te houden.

Door het bestuur van de pvda was hij echter vanwege voorgenomen vrouwvriendelijkheid op de onverkiesbare plaats 23 terecht gekomen, waarna hij zich terugtrok.

Aangemoedigd door een hele schare verstandige mensen heeft hij zich nu weer verkiesbaar gesteld in de hoop dat hij door voorkeursstemmen alsnog in de eertste kamer komt. Er is met dit doel een heuse stemsite voor hem ingericht:

Kies Klaas de Vries voor de Eerste Kamer!

Posted by elisa at 08:59 AM | Permalink

Gaat de bel. Staat daar een grote man met een nog groter doos. Een pakketje voor u uit Duitsland, mevrouw. Huh? Mijn geheugen hapert wel eens bij namen, maar gewoonlijk weet ik goed wat ik heb gedaan. Even tekenen bij het kruisje, mevrouw.

Koortsachtig roffelt mijn brein de Duitse site af waar ik iets besteld heb, maar ik kom niet verder dan een 25-stuks spindel met dubbelsterke, bedrukbare Verbatim DVD's voor archivering, en een 50-stuks spindel van een ander type.

De grote man begint ongeduldig te worden en ik onzeker. Ik zet mijn naam bij het kruisje maar weet nog steeds niet waarvoor. De man vertrekt gehaast en ik blijf achter met een kartonnen doos waarin met gemakt een lijk zou passen. Met moeite sjor ik de ballast het huis in waar ik het plakband driftig met een mesje te lijf ga.

Als ik tussen de vele opgeblazen zakjes ineens een hutkoffer van aluminium ontwaar krijg ik mezelf weer in beeld. Hoe ik, na een prima ervaring met een koffertje voor 200 CD's, overmoedig een koffer voor 1000 stuks heb besteld om alle CD's en DVD's die ik sinds '78 heb gebrand eens netjes op te ruimen.

Zonder gevoel voor de omvang natuurlijk of voor het gewicht in gevulde staat. Alleen maar gekeken naar het aanlokkelijke uitverkoopprijsje heb ik besteld. JW komt net thuis en we schateren het uit want waar moet je als niet DJ in hemelsnaam zo'n koffer laten?

Ik aai de toch wel mooie aanschaf en doe het deksel open. De keurige, kleurige 500 hoesjes die als hangmapjes aan de dragertjes horen te hangen zijn door woelig transport als pannenkoekbeslag gehusseld. Ze liggen lukraak van kleur en nummer in een dikke baal. Ik had dik twee uur nodig om de hele zwik volgens onderstaand plaatje op orde te krijgen.

Daarna begon het grote ruimen. De CD-boeken met materiaal van jaren her die een hele boekenplank besloegen kunnen eindelijk eens weg. Er zitten 40 schijven in een boek. Schiet lekker op. Maar als ik een kwart van mijn nieuwe kist heb gevuld dringt de wrede werkelijkheid pas door.

Wat moet ik in hemelsnaal met al die oude boel?. Al die oude Operating Systems, applicaties, die hele gekraakte zwarte bulk uit het pre-X-tijdperk dat op geen enkele moderne machine meer wil lopen? Daar ligt een heel leven nostalgie dat vraagt om weggegooid te worden.

Behalve dan de vele data uit vervlogen jaren die nog altijd met een huidige Mac ingelezen kunnen worden. Moet ik de boel wel eerst gaan uitzoeken en daarvoor heb ik dus geen puf. Vandaar natuurlijk dat mijn onderbewuste deze aanschaf deed en voor mij verborgen heeft gehouden. Als puntje bij paaltje komt kan ik mijzelf heel goed begrijpen.

Posted by elisa at 01:28 PM | Permalink