De eieren zijn geschud
De eieren zijn geschud en de kaarten gelegd.
Ik zal de rustige muizensnuiten missen van Bot en Van Ardenne. De oogverblindende garderobe van Peijs. De onverstoorbare Kamp die niet met zich liet sollen en het zo vertrouwde grinnikje van Zalm. Ik raakte met hun kletsende koppen geheel vergroeid.
De enige twee waarop ik het niet zo had waren Troel Verdonk en Mieps van der Hoeven. De eerste mag voorlopig brommen in de kamerbank maar laatstgenoemde mag ons nog een tijd de wet voorschrijven. Wat heeft zij wat anderen niet hebben? Alleen dat limburgse accent?
Ik hoorde dat Brinkhorst morgen in VN eens lekker uithaalt naar Loezewies die eerst een puinhoop maakte van haar eigen partij, daarna het kabinet liet vallen en vervolgens wegvluchtte van het strijdtoneel. Ik geloof niet dat Brinkhorst dit zo zegt, maar zo denk ik er over.
Waarmee ik maar wil zeggen: Alles is betrekkelijk, zelfs politiek en vooral ikzelf.