Foute poot
Het is goed te merken dat de dagen vroeger beginnen. Als ik Yoeko rond 7 uur 's-morgens uitlaat, kraaien de hanen uit volle borst en beginnen de zangvogels al voorzichtig te zingen. Toen we langs de met sparren herplante tuin (niet mooi, wel vogelvriendelijk) van Toon Hermans kwamen, riepen er uilen die daar in het dichte groen verscholen zaten. Yoeko schrok zich te barsten.
Yoeko, met de prachtige oogmake-up als van een Oosterse prins.
Morgen wordt hij zeven maanden. De groeischijven op zijn polsen zijn nog bol en laten zien dat hij nog steeds niet is uitgegroeid. Hij zal vermoedelijk nog een flinke tijd blijven puberen. Soms gaat hij bij het plassen nog als een kleuter door de hurken, soms tilt hij zijn poot zo ver omhoog dat hij bijna omvalt, maar vanmorgen sloeg hij uit pure macho-drang een geweldig modderfiguur.
In onze wegberm liggen sinds de storm nog de afgewaaide dennentakken op hopen. Een buitenkansje voor elke passerende hond die er heerlijk tegenaan kan vlaggen. Zo ook Yoeko met zijn ontluikende mannelijkheid. Vanmorgen stond hij ineens bij zo'n berg beplast groen te genieten (bij kat of paard zou je dit flemen noemen).
Hij besloot dat hij hier nodig overheen moest, hief de kop, rechtte de rug, rondde de borst en tilde toen een poot hoog omhoog. Maar de straal die bedoeld was om op het groen terecht te komen spoot de verkeerde kant op. Het onbeholpen kind had de foute poot geheven.