Het luisterboek: De ene voorlezer is de andere niet
De overstap van Siebelink's Knielen op een bed violen naar Karel Glastra van Loon's Passievrucht was er een van treur naar kleur, van grauw naar helder en van hel naar hemel. Ik houd van Glastra's taal. Van zijn subtiele schilderingen die maar weinig woorden nodig hebben. Ik houd van zijn sobere beelden die niets of juist alles te raden laten. Heel in de verte - en toch ook weer niet - doet het mij denken aan de ingedampte schrijftrant van Alberts, maar dan wel veel jonger.
Na het monotone, afstandelijke voorgelees van Siebelink die te vaak zijn eigen zinnen brak op plekken waar niet gebroken moest worden, niet gestruikeld of geaarzeld, las Glastra van Loon zijn boek of het hem zo aan de lippen ontsprong. Ik hield meteen al van zijn stem met de ingehouden emotie waarmee hij zijn woorden zachte tinten of tintelingen gaf. Hij vergiste zich geen keer, haperde niet, zuchtte nergens en las of het boek ook voor hem één groot feest betrof.