« Foute poot | Main | Als vanzelf »

Klikkeren

In sommige dingen is Yoeko knap slim en voorlijk, in andere een domme neus. Dat kan erg handig zijn. Wat te zeggen van een 7-maander die nog niet heeft bedacht zijn voorpoten op het aanrecht te zetten ten einde daar de ontdooiende worstjes of biefstukjes weg te snaaien? Of onbewaakte kaas van de gedekte tafel te jatten? Beer kon (en deed) dit alles als de beste.

De keerzijde van deze tomeloze ingetogenheid is dat ik hem met z'n geschatte 20 kilo (ik moet hem nodig weer eens wegen) op tafel moet tillen voor zijn dagelijkse borstelbeurt. Hij heeft nog geen benul van klimmen of springen, ook niet in de auto, en durft het ook niet.

Eigen schuld dikke bult, had ik het hem maar eerder moeten leren. Maar vriend dierenarts maande uiterste voorzichtigheid met de heupen tijdens de groei. En nu loop ikzelf de laatste tijd met een verrekte spier en geirriteerde zenuweindjes in mijn rug die elke dag weer even door het tillen getriggerd worden. Er moet dus nodig iets aan Yoeko's behendigheid ontwikkeld worden.

Bij de Emmaus voor 3 euro een laag tafeltje van 50 bij 50 als opstapje gekocht dat ik met tapijt heb beplakt. Dit voor de tafel gezet waarop hij wordt gesoigneerd. Toen met de klikker, een stukje pens, een hele zak vol doorgesneden minisnoepjes en nog veel meer geduld bij deze opstelling gaan zitten.

Telkens een snoepje op het lage tafeltje gelegd waar hij alleen maar bij kon als hij er met twee poten op ging staan. Elke keer als hij dit deed kreeg hij een klik. En dat veroverde lekkers natuurlijk. Toen dat zonder aarzelingen ging legde ik de lekkertjes op de rand van de hoge tafel. Hievoor moest hij eerst met zijn voorpoten op de lage tafel gaan staan. Het leverde hem vele klikken en snoepjes op.

Toen hij dan eindelijk snapte hoe dit werkte heb ik het stukje geurende gedroogde pens op de hoge tafel gelegd. Woedend werd hij ervan. Hij blafte als een razende maar durfde niet of snapte niet hoe hij op tafel moest komen. We keerden een beetje teleurgesteld terug naar de oefening om de snoepjes van de tafelrand te pakken waarvoor hij natuurlijk zijn klikjes kreeg.

In alle vroegte vanmorgen de training hervat. Geduld geduld. Snoepjes van de lage tafel, snoepjes op het randje van de hoge tafel. Het leverde hem vele klikken op. Het stukje pens op de hoge tafel maakte hem weer woedend. Hij blafte alles bij elkaar wat ik volslagen negeerde. Tot hij op een onbewaakt moment (ik zag het niet gebeuren) als een circushond met vier poten op het opstapje stond en vandaar op de hoge tafel sprong. Hij straalde van triomf. Het leverde hem pens, een dubbelklik en een geweldige knuffel op.

De waarde van klikkeren (zegt men) ligt hierin, dat er geen dwang is. Hond (of kat) ontdekken zelf hoe iets moet, en zullen dit nooit meer vergeten. Yoeko vindt klikkeren hardstikke leuk en is er altijd voor te vinden.