« Test | Main | De mug die olifant wil worden »

La open, la dicht

26mnd.jpg

Oma, la open!
Oke. Niet je vingers ertussen stoppen als je hem weer dicht doet.
Tegen wie zeg ik dit?
Tuurlijk stopt ze haar vingers er niet tussen. Ze werkt opmerkelijk doordacht. Dat wil zeggen: ze probeert eerst uit wat er zal gebeuren voordat ze iets doet. Ze schuift de la dus heel langzaam dicht en ziet dat ze haar vingers moet wegtrekken voordat de lade helemaal sluit.

Oma, la open! Op dit moment krijgt ze hem nog niet zelf open. Ik schuif hem weer open. Er volgt hetzelfde ritueel. Langzaam duwt ze de la naar binnen en zoekt het moment waarop ze haar vingers moet wegtrekken.

Oma, la open!
Oma blijkt ongekend veel geduld te hebben en beseft in een flits dat geduldig de loop der dingen volgen de grote waarde van oma's moet zijn. Ondertussen tast oma de mix aan gelaatstrekken af in het geconcentreerde kindersnuitje; ziet spoortjes genen van haar eigen ouders, man en kinderen, soms van zichzelf en geeft het willen herkennen op. Isabel is een volmaakte isabel van zichzelf. Elke gelijkenis berust op fantasie.

Na een keer of acht klinkt het gedecideerd:
Oma, la leegmaken!
Allemachtig, zeg ik, want daar ligt voor jaren rommel. Wie voedt wie eigenlijk op? Niet alles op de grond gooien. Haal eerst maar een grote tobbe om alles in te leggen. Dat verstaat ze. Met een tobbe maat groot voor haar kleine lijfje komt ze terug. Met gemak zou ze er zelf in passen. Later op de middag klimt ze erin, maar nu concentreert ze zich op de lade.

Kam, zegt ze. Ze schuift met de brede houten tanden over haar eigen schaarse kuifje maar haar armen blijken tekort. De kam kan de tobbe in, evenals de versleten portemonnees die leeg blijken te zijn. Het nooit meer gebruikte etuitje voor visitekaartjes. Het philips dicteermachientje dat ooit een vermogen kostte en daarom niet mag worden weggegooid. Van haar mag het allemaal weg. Pats pats, samen met de grote papierklipsen, knopen, munten, penningen (een mens bewaart wat) poetsdoekjes, uitgedroogde plakstiften, batterijopladers en het verouderde cameraatje waarmee ze klik klik doet.

De kleine zaklantaarntjes worden een voor een geinspecteerd. Ze gaat op haar knieen zitten, kop op de vloer, en bestudeert zorgvuldig de stofvlokken onder het bureau. Ze kies zich het mooiste zaklampje uit dat in een hoesje zit en hobbelt ermee door de kamers, schijnt op donkere plaffonds, in groezelige hoekjes waar ineens spinnenwebben oplichten die ze nieuwsgierig aan alle kanten belicht.

Mooi! zucht ze geheel verrukt. Ze is 26 maanden.