O wat mooi, verzuchtte Edith, toen ik met Yoeko het veld over was gelopen. Dat wil zeggen: ik liep en hij danste. Bij het hek had Bets gezegd dat ik Yoeko's lijn moest laten vallen om te zien of hij mij met losse lijn ook netjes zou volgen. Terwijl ik een verhaal tegen hem hield en hij trouwhartig naar mij opkeek naderden we Edith van wie hij vanaf elf weken puppieles kreeg. Prachtig!, prees Edith die ons over veertien dagen het gehoorzaamheidsexamen zal afnemen.
Terwijl alle honden een ruime plek hadden gevonden op het veld begon de oefening Blijf! Hond strak naast je leggen, met opgestoken hand Blijf! tegen hem zeggen en dan met het rechterbeen eerst van hem wegstappen. Nu heb ik dit regelmatig geoefend, maar toch. Op het vreemde veld tussen de geurtjes van de loopse teven wil hij ook wel eens de kop kwijtraken.
Vanmorgen bleef hij tijdens de Blijf! liggen of hij zijn nagels nog moest vijlen. Ik liep meters van hem vandaan en weer terug, draaide een cirkel om hem heen, liep weer een flik end van hem weg, liep naar hem terug met mijn blik op de hemel gericht (want kijken is roepen) en ging tot slot weer rustig naast hem staan. Ik bukte om hem een aai te geven, maar hij keek me aan met een snuit van ik wist toch dat je bij me zou terugkomen! Corien, bij wie hij de jongehonden- en clickercursus heeft gedaan zei dat hij het geweldig deed.
Anne, die tijdens deze lessen assisteert en die we al vanaf de jongehondencursus kennen, kwam keurmeester spelen. Of de hond te betasten was? Jazeker! Of ik even het gebit wilde tonen? Geen probleem. Ik maakte met wijsvinger en duim van mijn linkerhand een bruggetje, greep Yoeko met de rechterhand bij het vel onder zijn kin, zette het bruggetje zacht over zijn snuit zodat ik bij de hoektanden voorzichtig zijn lippen kon optillen, het gebit kon showen en zijn muil opensperren. Anne floot tussen haar tanden want punt 1 ging dit uit de kunst en punt 2 schouwde zij een wel bijzonder fraai hondengebit, zei ze.
Dat-ie een echte kees is liet hij pas zien bij de opdracht Plat! wat handig is bij de dierenarts. Hoewel ik hem elke dag op zijn zij rol om zijn buik te borstelen, wilde hij alleen maar met stijve poten op zijn rug. Bets riep Dit is drammen. Hij zegt: aai mijn buik! in plaats van gehoorzaam dood te gaan liggen. Ze kwam naar me toe om voor te doen hoe ik Yoeko in bedwang kon houden. Ik fluisterde haar nog toe: Bets, dit is een kees! maar ze zei dat ook keeshonden zich potdorie moesten overgeven aan hun baas en probeerde vergeefs zijn kop plat op de grond te houden. Pas toen ze tegen hem gromde als een gebeten leeuw verslapte hij. De hondse baas grinnikte ze, want zo heet het boek dat ze ooit heeft geschreven.
De rest van de opdrachten voerde hij weer uit of het zijn lust en leven was. Wacht-en-kom, Voet, Hoog of Staan deed hij met een souplesse of het spelletjes waren. En nee, het examen wordt zonder snoepjes afgenomen. Maar als je je linkerzak vol snoep stopt en je loopt geregeld met je linkerhand in je zak (wat trouwens beter is omdat je de hond niet mag sturen met je linkerhand-aan-de-lijn) dan wil hij best wel denken dat jouw vingers heerlijk geuren en dat hij toch misschien wel van dat lekkers krijgt.
Ik heb trouwens afgelopen week pas uitgevonden hoek ik Yoeko netjes naast me kan laten lopen. Ik heb maanden korte rukjes aan de lijn gegeven als hij te ver voor me liep of aandachtsoefeningen gedaan voordat we gingen lopen maar dit schoot niet op. (Nooit een flexiband gebruiken want die geeft permanente druk op de hals van de hond, maar een 3 meter lange lijn van canvas). Neem het handvat vast en laat de drie meter canvas gewoon over de grond slepen. Dat is ontzettend smerig als het regent, of als hij tegen zijn lijn aan pist maar door het slepen van de lijn voelt de hond niet dat hij vastzit aan zijn baas, wat met de flexiband dus wel gebeurt. Hij vormt dus samen met zijn baas geen territoir dat hij tegen alles en iedereen behoort te verdedigen.
Welnu, in plaats van aandachtsoefeningen of korte rukjes als hij in de fout gaat, zet je gewoon je voet op de lijn als hij te ver voor je dreigt te gaan lopen. Hopla! Is dat even een rotgevoel voor hem. Maar wat veel mooier is? Als hij geschrokken - of geergerd - omkijkt, dan heb jij niks gedaan want jouw voet is allang weer van de lijn en jij weet van de prins geen kwaad en bestudeert toevallig de hemel. Telkens als hij te ver naar voren loopt krijgt hij zomaar ineens (en joost mag weten waarvan) een zeer onprettige ervaring. Yoeko, de kees die altijd voorop wil lopen heeft op deze manier in vijf dagen geleerd om met mij op gelijke hoogte te blijven. Ik geef het maar even door.
