Allerhande
Het had bijna mijn zondag verpest, dat er honderd meter verder alweer een doodgereden eekhoorn lag. Nummer vier binnen een paar maanden. Ik raak er bijna de tel van kwijt. Toen we om tien uur wegreden lag hij midden op de weg. Toen we thuiskwamen bleek iemand hem in de berm te hebben gelegd. Toen ik mijn avondloopje met Yoeko maakte lag hij in rigor mortis - armpjes aandoenlijk uitgestrekt, bekje met de enorme knaagtanden wijdopen - bij het hek van nummer 19. Gelukkig is hij daar nu weg.
Yoeko begint nu pas goed te puberen. Wat hij tot nu toe presteerde was maar een schijntje. Geef ik het commando dat hij 'Hoog!' mag om boven op een tafel geborsteld te worden, weigert hij het opstapje te gebruiken en springt hij zo van de vloer op tafel.
Dat waren nog eens tijden! Toen viel er met regeringsleiders ook nog eens te lachen. Jeltsin overleden, de schuinse billenknijper die als rechtgeaarde rus de vodka niet schuwde en zich wankelend, waggelend desnoods stuiterend voortbewoog voor de camera's van volk, vaderland en de wereld. Maar als hij zijn mond opentrok en er met die zware bas de prachtigste russische klanken uit liet rollen hàd hij wel wat.
Die mijnheer van de ABN heeft het wel hoog in de bol. Eerst zijn bank laten verzieken en dan borstkloppend kraaien dat hij iets geweldigs heeft verricht. Daar moet je lef voor hebben. Of zes planken voor je kop.
Operadiva's, las ik vanmorgen in de Volkskrant, zijn aan de straatstenen niet meer te slijten als ze naast een aardige strot ook geen fraaie curves hebben die joyeus getoond kunnen worden. Met spek omklede lijven die met gevouwen handen goedgesteunde en wijdgedragen, warme aria's produceren zijn uit.