Eekhoorns kijken!
Belletje kwam gisteren weer een dagje en Yoeko schrok van zijn eigen kracht toen hij haar bij het begroeten ondersteboven sprong. Dat was allerminst zijn bedoeling geweest. De rest van de dag trok hij fluwelen poten aan. Ik hoefde hem niet eens in zijn mand vast te leggen, zo voorzichtig als hij was.
Belletje had reuze mazzel. Ze zat nog niet in haar kinderstoel een bammetje te eten of daar verscheen een eekhoorn op de plank bij de keuken die een ongedopte pindanoot uit het netje peuterde, hem pelde en voor haar neus begon te eten. Dit vertelde JW.
Op dat moment stond ik nog bij de Primafoon om een alternatief te vinden voor onze Moduvox2a die het de vorige avond had begeven. Later bleek dat er gewoon een stop was gesprongen, maar toen had ik het (volgens de KPN) overjarige ding al finaal gesloopt om er de kleine schroefjes van te bewaren.
Na een verkwikkend slaapje mocht Isabel mee naar het bos om de Yoeko af te draven. Wij doen dit in een kalme gang. Yoeko maakt zijn contacten wel en holt dan als een gek achter elke vierpoter aan die hij interessant vindt. Gewoonlijk zijn dit de groten der schepping.
Isabel die ik gisteren voor het eerst haar naam hoorde zeggen (klonk als Issebul) schaterde elke keer als Yoeko onderdanig op zijn rug ging voor de rottweilers, bouviers, labradors, hovawarts, new foundlanders en herders die hij ontmoette. Door minder laat hij zich nauwelijks verleiden. Ze zat te stralen in haar marktplaats-queeny en liet zich, al kwetterend, als een freule duwen door het rulle zand.
Rond zes uur - we waren weer thuis - brak de pret pas goed los. Belletje hing met M (een vriendin die kwam eten) over de leuning van de bank naar de houtduiven te kijken toen ik haar hoorde roepen: Eekhoorn! Kijken! Daar! M droeg haar naar de keuken waar ze ademloos kon toezien hoe het beestje een walnoot pakte en daarmee op een tak van de witte regen ging zitten. Alsof hij een show gaf voor het kind brak hij het nootje open en bleef daar, bekeken door ons, op zijn gemak zitten eten.
Kort daarna kwam een tweede (en later nog een derde) eekhoorn op de noten af, zocht zich een mooie uit en ging die op het rieten dak van de schuur zitten pellen. Belletje had hem meteen gezien vanuit haar kinderstoel want we zaten toen aan tafel in de keuken waar zij vanaf haar plekje de noten goed in de gaten kon houden.
Toen kwam de paps haar halen. Hij leunde nog even kletsend tegen het aanrecht en ik tilde Isabel vast uit haar stoel en deed haar de jas aan. Huh! huh! dreinde ze met uitgestoken armen naar haar pappa. Niks Huh! Huh! zei die een beetje geergerd over zoveel gedram. Isabel kan heel goed zeggen wat ze bedoelt.
Bel keek ontzettend boos over zoveel onbegrip en riep toen heel hard: Ik wil eekhoorns kijken!