Een doorgestoken Mattheus
Vanmorgen bleken (grrrr... grrrr...) van mijn auto TWEE banden lek gestoken. Daar was ik mooi klaar mee. JW was (zonder zijn mobieltje) naar een lunch en kwam pas om drie uur terug. De plaatselijke garage om de hoek was gesloten en de peugeot-garage in Zeist wist niet hoe ze mijn auto daar konden krijgen want een automaat kun je niet slepen.
Op aanraden van de garage de wegenwacht gebeld, maar die konden niets voor me doen. Ze helpen alleen bij mechanische schade, zei de juffrouw, en niet bij lekgestoken banden. Daar ben je dan sinds 1977 lid van! Ze adviseerde me wel om mijn verzekering te bellen en eerst aangifte te doen bij de politie.
Dit laatste was een avontuur op zich. Aangeven kon niet telefonisch maar moest via internet. Geen probleem zou je denken, behalve dan dat ik een Mac heb wat met invullen niet altijd soepeltjes werkt. Verder werd me het hemd van het lijf gevraagd. Sofinummer, chassisnummer, verzekeringsnummer. Eer ik alles bij elkaar en ingevuld had was ik met gemak een dik uur verder.
Daarna de verzekering gebeld. Gelukkig had ik een groene kaart uit 2000 gevonden met mijn polisnummer. De telefoniste was zonder meer vriendelijk en zeer behulpzaam. Er moest met gezwinde spoed een bergingswagen worden opgetrommeld om mijn auto naar Zeist te vervoeren voordat de garage dicht was. Nog geen uur later werd hij op de bergingswaren gereden. De garage, die mijn type bandjes niet op voorraad had liet ze per ijlbode aanrukken. Om vier uur was de klus geklaard.
Tel uit je schade, je tijd en je dag. Ik had me voorgenomen vandaag naar de Mattheus te luisteren.