Keeshondenwandeling
In bruine jas: fokster Barbara met haar Doeke, de moeder van Yoeko. Yoeko is al een stuk groter dan zijn mams.
(foto genomen door Barbara)
Yoeko vond het heerlijk om als veldmaarschalk voorop te gaan. Er is niet veel over van het schuchtere manneke dat eerst de kat uit de boom moest kijken voordat hij durfde. Lopend in de groep was hij doorlopend druk met dames imponeren. Je bent negen maanden en dan wil je wat! Duidelijk te zien dat hij heerlijk wandelt en niet aan de lijn trekt.
De Nederlandse Keeshonden Club hield gisteren een voorjaarswandeling in Oisterwijk. De blauwe (of grijze) kezen waren in de minderheid. Er was veel wit, iets minder zwart, en er waren karrevrachten vol (letterlijk!) van die hele kleine, aandoenlijke mini-keesjes (pomerians) die komisch zijn om naar te kijken, maar o zo kwetsbaar door hun minimaatje. Ze passen letterlijk in een schoen.
Er waren verschillende wandelingen uitgezet voor de diverse maten. De stoere boerenkezen in hun wolfsvacht en de grote witten maakten een trip van een uur. Het was een prachtige tocht langs de vennen, maar helaas mochten de honden niet los. Draven en stoeien was er niet bij. Alle grijze kezen leken na terugkeer dik tevreden en vlijden zich onder de stoel van het baas, maar Yoeko was zijn energie nog lang niet kwijt en bleef zijn neus maar onder damesstaarten steken.
Barbara stuurde zojuist een plaatje hoe Yoeko op de Keeshondendag van 11 september 2006 nog behoedzaam de kat uit de boom lag te kijken tussen Ad zijn benen. Terwijl zijn broers en zusjes zich lieten aanhalen verkoos hij de vertrouwde veiligheid. Aan het einde van die week zijn wij hem komen halen. Toen ik gisteren al die kezen zag vond ik hem de leukste van allemaal!