misdruk(3)

Op een of andere site las ik vanmorgen dat heilige birmanen gemiddeld 15 jaar oud worden. Dan heeft hij het niet slecht gedaan.

Toen ik de stamboom nog eens bekeek zag ik dat hij ook een Burmees als opa had. Meer nog dan Birmanen schijnen Burmezen gehecht te zijn aan hun mensen. Een Birmaan met Burmezenbloed is daarom pas je ware voor iemand die een soort Floris zoekt.

Pluis zit al de hele dag vergeefs op Floris' kamer te wachten. Niet dat ze dikbevriend waren maar ze verdroegen elkaar steeds beter. Als wij van huis waren zochten ze knusheid bij elkaar. Ik moet zorgen dat Pluis niet verpietert.

Vanmorgen belde toevallig mijn vroegere bestuursvriend. We vergaderden jaren hier thuis. Tussen de stapels papieren, de schotel met boterkoek en de zakken chips lag altijd een opgerolde Floris midden op tafel die zich door niemand liet verjagen.

Je begraaft niet alleen je makker maar sluit tegelijk een periode af van zoveel jaar. Dat is verdorie niet mis. Ik voel me uitgeput na alle spanning van ziekzijn / beterworden en welles / nietes het fatale spuitje geven.

Hoewel hij zo lek was als een mandje, ruikt het huis niet naar zijn plas. Waarschijnlijk liep het vele water dat hij dronk snel door naar zijn blaas en kwam het meteen weer naar buiten. Vanwege dat lastige plassen had hij van mij nog niet weggehoeven.

Het geeft rust dat ik hem niet meer in de gaten hoef te houden. Het was me tot tweede natuur geworden hem in het voorbijgaan te observeren. Hyper? Hypo? Slaapt hij te diep? Wordt hij nog behoorlijk wakker? Maar hij voelde altijd als ik in zijn buurt kwam en mekkerde dat het goed met hem ging.

Posted by elisa at 05:28 PM | Permalink

Martijntje kwam aan huis en vond Floris slechter dan ze had vermoed. Steenkoude oren en voeten, opgezette buik , gelige ogen en veel te wankel op de benen. Eigenlijk al stervend, al zou dit met zijn levenskracht nog dagen kunnen duren. Het was ook niet te voorzien of hij zonder pijn zou blijven gezien die gezwollen buik.

Rustig prepareerde zij de injectie waarop hij zou moeten gaan slapen. Eerst bleef hij een hele tijd zo alert als wat. Toen hij vrijwel bewusteloos neerviel krabbelde hij even later weer op. Met alle kracht die hij nog in zijn lijf had kwam hij overeind terwijl er tranen uit zijn ogen rolden. Alsof hij er nog niet aan toe was om hier en nu te sterven.

Maar er was geen weg meer terug. Hij kreeg een tweede slaapprik, vocht er tegen en verloor. Daarna volgde de terminale injectie. Ik voelde me alsof ik hem verraden had, al wist mijn verstand dat dit de beste keuze voor hem was. Maar was dit wel zo?
God, wat was dit moeilijk.

Martijntje vertrok en wij rolden de nog warme Floris in het geborduurde tafelkleedje van tante Elly, en in zijn eigen sloopje met de Friese blauwe bloemetjes dat ik vanmorgen nog zonder bedoeling had gewassen. JW had al een graf gedolven naast de plek waar zijn broertje Pepijn ligt begraven.

Pepijn werd in 1998 door de twee waakhonden van de buren overvallen. Op de plek waar hij neerviel is hij begraven aan hun kant van het hek. Hoewel we geen van onze andere dieren in de tuin hebben begraven, leek het in dit geval troostend om Floris naast zijn broertje te leggen, aan onze kant van het hek.

Tijdens het wachten tot Floris sliep had ik Martijntje verteld dat ik Floris had zien huilen toen hij zijn broertje verloor. En dat hij door de shock van het gebeurde naar mijn gevoel suiker had gekregen. Ach ja, een mens verbeeldt zich wat! Maar toen zij was vertrokken en Floris in zijn graf lag, ontwikkelde ik de allerlaatste foto's die ik vanmiddag nog van hem had genomen.

-
Een van de foto's was erg donker uitgevallen. Niettemin was ik nieuwsgierig naar zijn snuit waarvan ik elke expressie ken. Ik maakte daarom een deelvergroting, lichtte die wat op, en dit kan geen verbeelding zijn.

-
Een uur voordat Martijntje kwam en ik hem jankend had verteld dat er een eind zou komen aan zijn leven, heb ik een foto genomen van dit verdrietige gezicht met deze tranen in zijn ogen. Mijn kat kon wel degelijk huilen. Hartgrondig Shit!

Posted by elisa at 08:35 PM | Permalink

Vanmorgen om 11 uur kwam hij toch weer beneden om van de zon te genieten en zich door ieder te laten begroeten. Ik heb hem voorzichtig geborsteld wat hij wel kon waarderen. Hij heeft mij een paar keer boink! boink! een stevige kopstoot gegeven en mijn gedachten aan het warrelen gezet.

Gerouwd heb ik om de tekkels Masja 1, Masja 2, Sunny, Axel, Bauke, Purcy en de keeshond Beer; de heilige birmanen King en Pepijn, maar geen heb ik zo gemist als ik Floris straks zal doen, de handenbinder, grapjesmaker, babbelkous en smartlap.

Mijn moeder - om van de hak op de tak te springen - zou vandaag 95 zijn geworden. Zelf was ze zo kien op onze trouwdag te overlijden om niet vergeten te worden. Hallo mam, je krijgt op deze bijzondere dag mijn liefste dier cadeau. Zal je goed op hem passen? Hij hoeft geen spuitjes meer, spuwt zijn eten niet meer uit en plast niet meer in zijn broek. Hij heeft zelfs geen kattebak meer nodig. Wel graag gezelschap om wat tegenaan te kletsen dus dat komt mooi uit.

Hij is nog altijd knap om te zien en hardstikke aanhankelijk. Het doet pijn om hem te laten gaan maar hij moet even waardig sterven als hij heeft geleefd. We houden hem niet tot hij nog maar een schaduw is van zichzelf. Soms lijkt hij weer iets op te leven maar dat is schijn. De suiker heeft zijn verwoestende werk gedaan. Hij begint al een verre blik te krijgen. Hij voelt wat er gebeuren gaat.

In 2000 zei de dokter: hij kan nog best een paar jaar mee. Het zijn er dik zeven geworden. Waar hebben we het over? Hij had een prachtig leven in reservetijd en heeft ervan genoten. Wij trouwens ook, ondanks de eeuwige klok waarmee we rekening moesten houden.

7 jaar = 2555 dagen x 2 spuitjes = ruim 5000 maal dat hij vol vertrouwen door mijn handen ging. Het leek nooit op te houden maar over een uur of vier mag hij gaan slapen en ga ik zijn kamertje dweilen.

Posted by elisa at 03:20 PM | Permalink

Een van de eerste foto's die ik nam met mijn eerste digitale camera: Floris z'n kindersnoet.
Een vertederend kopje met één en al blauwe ogen.
Ineens een plaatje om te koesteren.

Posted by elisa at 10:51 PM | Permalink

Als rasechte heilige birmaan heeft Floris vriendschap gesloten met alles wat leeft. Bijzonder is zijn belangstelling voor Isabel die hij van baby af met kopjes heeft overladen.

Hij is geboren in een gezin met peuters en kleuters en honden, en dat is nog altijd te merken. Zodra Isabel het huis binnenstapt komt hij aangelopen en hij wijkt niet van haar zijde. De liefde is trouwens wederzijds. Floris.

Posted by elisa at 06:45 PM | Permalink

Vanmorgen heb ik Floris in bad gedaan. Hij plast nu zelfs zijn eigen slaapmand vol in plaats van de krant en merkt dit niet meer. Of hij merkt het wel, maar kan niet anders. Gisteravond walmde een indringende geur van hem af. De afgelopen dagen mauwde hij nog klaaglijk als zijn plas hem ontsnapte maar nu niet meer.

Ik had me schrap gezet voor een robbertje vechten, maar het was niet nodig. In plaats van hem op het aanrecht te behandelen koos ik voor de badkuip waar hij (samen met zijn broertje nog) zo vaak over de rand had gebalanceerd als ik in bad zat. Pepijn was behendig, maar Floris een grote kluns die ik altijd moest opvangen voordat hij kopje onder ging.

Het was of hij het bad herkende. Hij liet zich zonder stress in het water zetten en leek van de wasbeurt te genieten. Ik heb hem niet geplaagd met zeep, maar lekker afgeputst met water. Eerst met een bekertje en toen hij dit prettig leek te vinden ook met de handdouche. Hij liet zich afdrogen als een kind en ging daarna een brokje eten.

Graaf Floris, die zich zo vaak vanuit penibele situaties terugvocht naar het leven is aan zijn laatste ronde begonnen. De kat die dol was op alles wat leefde. Gaf niet of het mensen waren, honden, kinderen, babies, hij hield van iedereen en liet dit luid spinnend en kletsend blijken. Vrienden aan de telefoon vroegen altijd: heb je een baby te logeren? Nee, dat is mijn kat!

Onze smartlap en babbelkat die bij iedereen op schoot klom. Wat is hij gek op Isabel, en hoe waardig sloot hij op zijn oude dag nog vriendschap met Yoeko. Als die het te bar maakt zet hij alleen maar een klauw met ingetrokken nagels op zijn zwarte dop. Dat is afdoende. De kat die al jaren elke avond luid mauwend voor de broodplank zit om zijn stukje kaas op te eisen. Wat zullen we hem missen!

De handenbinder die tweemaal daags zijn insulineprik moet krijgen. Krijgen? Hij kwam hem zelf halen alsof hij voelde dat zijn leven daarvan afhankelijk was. Elke avond rond half acht, bezoek of niet, schreed hij joelend binnen: "Hallo daar, het is op dit moment toevallig mijn quality time!, en dan had ik het hart niet om hem te laten wachten. Veel te blij dat hij mij hielp herinneren want anders was ik hem geheid vergeten.

Sinds een week doet hij dit niet meer. Hoewel hij best nog aan het leven hecht en van attenties kan genieten slaapt hij zich bijna bewusteloos door de dagen, onze kanjer die in zijn beste dagen acht kilo woog en zich gehate dierenartsen van het lijf mepte. Hij vermagert zienderogen ondanks de extra hapjes waarvan hij geniet. Zijn ooit prachtige vacht met de imposante katerkraag hangt fuloos om hem heen. Zijn doffe ogen tranen. Zijn bolle snuit is ingevallen.

Posted by elisa at 11:37 AM | Permalink

Het is al zielig genoeg dus ik zal niet rot doen. Maar elke aardappel behoort te weten dat grijnzende apen, honden, wolven en wat-al-niet, die jou fixeren met opgetrokken lippen en ontblote tanden niets te lachen hebben, maar jou waarschuwen dat ze zich in het nauw gedreven voelen en tot de aanval zullen overgaan.

Hij lachte tegen mij!
Ammehoela

Nog afgezien van het feit hoe gestoord je moet zijn om als gerijpte dame vier dagen per week met een aap te staan flirten. Geen wonder dat die aap gedacht heeft: mens, sodemieter op of sluit je aan bij mijn harem. Maar aangezien ze niet wilde horen dat ze op moest rotten, noch van haar vermeende schat noch van zijn bewaker, heeft hij haar een oplawaai verkocht. Die aap heeft gedacht: Eigen schuld dikke bult, lelijke stalkster, want dat was ze. En nu krijgt de aap de schuld.

Posted by elisa at 02:21 PM | Permalink

Ik dacht nog: "ik bof!", toen ik vanmorgen om kwart voor tien een nummertje trok dat maar vijf verder lag dan hetgeen aan de beurt was, maar het duurde toch nog een lief half uurtje voordat ik mocht.

Met mijn rijbewijs in de aanslag plus een mapje pasfoto's van de officiele fotograaf vervoegde ik mij voor een kersverse ambtenaresse die werd ingewerkt. Dat zijn de ergsten. Die zijn nog vromer dan de paus om hielen te likken bij hun bovengeschikten.

Ze keek van mij naar de foto en weer terug. Ze smiespelde tegen haar lesmoeder dat de foto niet deugde. Die trok een tuitmondje dat het er net mee kon, maar de jonge blom vroeg mij al bits van wanneer die foto dateerde.

September, zei ik. Mooi, zei zij. In oktober zijn de voorschriften veranderd. Ik trok mijn wenkbrauwen op. U staat nog lachend op de foto, ik zie een stuk van uw tanden en dat mag niet meer. De mond moet gesloten zijn. Eerst nieuwe pasfoto maken, dan terugkomen. Ze drukte op het belletje. Een nieuwe klant hijgde al in mijn rug terwijl ik nog vlammen spuwde.

Mijn auto stond goed en duur geparkeerd. Heen-en-weer lopen naar de fotograaf kostte een half uur. Nieuw nummertje getrokken in het gemeentehuis. Ruim drie kwartier moeten wachten. Ondertussen had ik opgemerkt dat verweg in de hoek, verscholen achter de koffiemachine, een pasfotocabine stond. Sodeju! Nu sloegen de vlammen zelfs mijn oren uit.

Waarom heeft de juffrouw die mij hielp niet even gezegd dat ik hier pasfoto's kon maken, was mijn eerste vraag aan de dame die mij hielp. Ach mevrouw, sprak ze verdrietig, de ellende die we met die machine hebben! De mensen kunnen niet lezen, en ze wees op de folders die overal hingen. Daar staat toch precies in beschreven dat ze in het midden, met onbedekte oren moeten zitten en zo.

Ow, sprak ik timide, op de folder wijzend. Ik dacht dat het gezochte personages waren op wiens hoofd beloningen stonden. Juist omdat ze met van die dichte monden zitten. Ze was even van haar stuk maar hernam: ziet u het voor u? Dat mensen in die machine voor dik geld foto's van zichzelf maken, en dat wij die dan afkeuren omdat ze de voorschriften niet hebben gelezen? We zijn al menigmaal gekielhaald door mensen die het apparaat gebruikten en houden wijslijk onze mond.

Ach so!, zei ik, en voelde mij met die gesloten-monden-foto boef tussen de boeven. Alleen het streepjeshemd ontbrak nog.

Posted by elisa at 01:29 PM | Permalink

Floris lag zaterdag zo voor pampus dat we voor zijn leven vreesden. Niet alleen had hij bloed in zijn urine, maar over de hele linie was hij suf, ziek, zwak en misselijk. Weekend natuurlijk. Vervanger moeten bellen waar ik nooit eerder was geweest.

Daar begint dan de ellende over zijn suiker, al kom ik vermoedelijk voor een blaasontsteking. Er moet suiker worden gemeten, maar hoewel ik vertel dat het nooit lukt om Floris bloed uit zijn oren te prikken, zal ze dat toch tweemaal proberen. Dan scheert ze zijn poot en neemt een heel buisje bloed af uit een ader.

Natuurlijk is de suiker te hoog door de stress van vreemde omgeving, vreemd mens dat hem scheert en prikt maar ik zeg niks. Ook niet als ze oppert dat hij misschien meer insuline moet hebben, of wat gedisciplineerder moet eten en beter niet vrij zijn voer mag pakken. Ik zeg dat ik het maandag zal overleggen met Martijntje, maar dat ik eigenlijk kwam omdat hij bloed in zijn urine heeft.

Martijntje drukt vanmorgen urine uit zijn blaas (over haar witte jas en jeans) en doopt er een stripje in. Er verschijnen verontrustende kleuren. Floris is afgevallen en het blokje dat iets zegt over de ketonen kleurt de foute paarse kant uit. De suiker verkleurt naar donkerbruin. Laat hem eten, zegt ze, kan niet schelen wat. Als hij maar aankomt.

Ze geeft me stipjes mee, spuitjes zonder naald om plas op te zuigen en legt uit waarop ik moet letten. Rond zes uur lukt het om urine te krijgen. Ik staar ongelovig naar de strip voordat ik Martijntje bel. De ketonen blijven prachtig rose terwijl de suiker zijn frisse lichtgroen behoudt. Alleen het uiterste blokje dat bloed aangeeft is van lichtgeel naar donkergroen verkleurd.

Asjemenou, zegt Martijntje. Allemaal stress met die suiker. Niks geen insuline verhogen! Heeft hij thuis lekker liggen slapen en nu is zijn suiker weer op orde. Zorg dat hij blijft eten, dat hij zo snel mogelijk aankomt. Geef hem alles wat god voor een suikerkat heeft verboden: kaas, haring, boter. En slagroom, roept ze nog voordat ze afhaakt, laat hem vooral veel slagroom eten.

Posted by elisa at 09:06 PM | Permalink

Een collage van de vader (links), het kind en de moeder (rechts). Goed te zien dat Yoeko een eigen gezicht heeft met grote fluwelen ogen die het leven diepzinnig beschouwen.

Zouden alle honden dat hebben? Dat ze geheel uit hun dak gaan als ze soortgenoten tegenkomen van hun eigen ras? Yoeko vindt elke ontmoeting met andere honden leuk, maar als hij zijn spiegelbeelden ziet (wat niet vaak voorkomt) is hij opgetogen.

De eerste keer dat dit mij opviel was in oktober, toen hij met zijn fokster mee mocht naar de tentoonstelling in Utrecht. Terwijl we op haar stonden te wachten passeerde er een vreemde roedel grijze kezen die de kleine Yoeko (toen nog 4 maanden) superenthousiast begroette. Hijzelf dook helemaal verzaligd onder in de grijze kluwe die zich om hem heen gevormd had.

Afgelopen donderdag op de keeshonden gezinsdag gebeurde hetzelfde. Op de parkeerplaats waren ze niet te houden toen ze elkaar ontdekten. Herkenden ze elkaar ook als gezin? We dachten van wel, want na de eerste onstuimige begroeting werd er met slaande poten gestoeid of ze nog puppies waren en zeer vertrouwd met elkaar. Er viel geen onvertogen blafje.

Ik weet niet welke honden al eerder strand hadden leren kennen, maar voor Yoeko was het nieuw. De hele club gedroeg zich ogenblikkelijk als die ene labrador uit ons gezelschap. In geen tijd dropen alle grijze bontjassen van het water en waren de witte broeken smoezelig van zand.

Wee de honden die ons pad kruisten want daar dook de hele roedel dan als 1 hond op af om vriendelijk te snuffelen. We trokken veel bekijks want zelden kom je zo'n verzameling kezen tegen, laat staan uit hetzelfde gezin. Ze leken zoveel op elkaar dat ik moeite had om Yoeko te herkennen als ze met z'n allen langs kwamen draven. Ik was hem trouwens bijna kwijtgeraakt omdat hij de foute kant op was gelopen om mij te zoeken. Oei!

Posted by elisa at 08:59 PM | Permalink

[Klik op de foto voor groter formaat]

Gezinsdag van "Op'n Spits Terpje"
Pascha en Kees ontbraken helaas, maar verder was het hele nest van 4 juli 2006 in Katwijk bij elkaar.

Van links naar rechts:
Kasper, vader Major, Yoeko, moeder Doeke, Rieke, Lulu en Snow.

En hoe dit stel er in het 'levend' uitzag (een keeshond is bepaald geen sloompie) valt te zien op het filmpje dat Saskia van het spulletje maakte.
IMGP0547.MOV (video/quicktime Object)

wordt vervolgd

Posted by elisa at 10:53 PM | Permalink

Vrijdag kwam dan de uitslag van de kweek en een recept voor echte penecilline. Ondertussen had ik mij voor de zoveelste keer hoestend en proestend, koortsig en uitgeput, versnotterd en versnoten uit het volle leven teruggetrokken. Ik vroeg of hij iets gevonden had. Nou en of, sprak hij opgewekt alsof hij de bacterieën persoonlijk had gezaaid: Het blijken kokken! Of hij strepto's of pneumo's noemde ben ik alweer vergeten, als hij ze al een naam heeft gegeven.

Zijn al die stootkuren prednisolon waarvan ik kilo's ben aangekomen voor niks geweest? Ik heb er nooit verbetering van gevoeld maar weet natuurlijk niet wat er van mij zou zijn geworden als ik ze niet had geslikt. Kort en goed: ik snotter wat minder en krijg iets meer fut. Al blijft de vraag of het bijna een jaar moest duren voordat er een kweekje werd gemaakt.
[Ho ho, nou niet ongeduldig worden]

Posted by elisa at 02:56 PM | Permalink

Moeilijk om een hond te logeren te hebben die het niet naar zijn zin heeft en steeds voor zich uit ligt te jammeren. Zaterdagmorgen werd ze gebracht. Yoeko probeerde haar tot een spelletje te verleiden wat zij zoals gewoonlijk grommend afwees. Hij probeerde haar op te fleuren door bij haar op de deken te gaan liggen en haar oren en snuit te likken wat zij welwillend toestond. Het mocht niet baten. Noni bleef tot op het bot verdrietig, at niet, dronk niet, knaagde buiten alleen maar gras, liet haar darmen rommelen en had zich het liefst bij het hek ingegraven.

Om de tien jaar oude ridge rust te gunnen lag Yoeko, de tien maanden oude puber, meerdere uren aangelijnd in zijn mand wat hij zonder protest onderging. Gevolg was dat Noni zich leider begon te voelen en voor mij en Yoeko de deur uitschoot. Terughalen, corrigeren, het hielp weinig. Het rammelblik tegen haar billen gooien - waarvan Yoeko zich het laplazer schrok - deed haar nauwelijks verbleken.

Buiten fleurde ze even op als Yoeko het op een hollen zette. Het rennen en drinken uit de vijver eindigde ermee dat Yoeko - weghollend over het spekgladde bruggetje - patsboem in de vijver lag. Tsjee wat wordt een keeshond nat met al die haren. Hij was nog maar amper droog van 'smorgens trainen in de regen of hij regende straaltjes eendekroos van voor tot achter.

Maar toen Noni's baas haar gisteravond laat nog kwam halen, holde ze met hem mee of er geen vuiltje aan de lucht was. Hallo ziezo! Ze trok een snuit naar ons alsof ze wilde zeggen: Zie je nou wel dat hij komt als ik maar lang genoeg jammer?. Thuis zal ze vast wel lekker hebben gegeten. Hier keerde de rust terug. Yoeko zuchtte eens diep en zakte daarna als bewusteloos in slaap.
Ik trouwens ook.

Posted by elisa at 02:14 PM | Permalink

En, sprak hij vrolijk, hoe is het gegaan? Mijn KNO zag er frisser uit dan ik op deze regenachtige maandagmorgen.

Ik zei dat de rechterholte door de medicijnen bijna was genezen, maar dat de linkerholte nu ontstoken was en behoorlijk ook. Tot achter mijn ogen en tot in mijn hoofd.

Hij keek of hij me uit het raam wilde gooien, maar dit kon verbeelding zijn.
Ik deed of ik het niet merkte en sprak met mijn liefste glimlach: We vieren bijna onze eerste verjaardag samen.

Hij wees naar de onderzoekstoel en duwde het lampje in mijn neus. Eerst rechts, toen links. Hij zei dat nu de linkerkant behoorlijk was ontstoken, tot achter mijn ogen en tot in mijn hoofd. Ik keek of ik iets verrassends hoorde. Hij zei dat hij nu een kweek ging maken om gericht de bacterie te vinden. Ik zei dat ik snot genoeg had om heel veel kweken van te maken.

Vrijdag bellen voor de uitslag. Vrijdag medicijnen halen.
Het moet uitputtend zijn, zei hij nog meelevend op het laatst.
Ik had al mijn energie verspeeld en kon alleen maar knikken.

Posted by elisa at 06:03 PM | Permalink

Mochten jullie soms vragen wat ik zoal doe? Wandelen met m'n beste vriendin! We blijken steeds meer gemeen te hebben. Zoals onze eeuwige snotneus bijvoorbeeld. En het snel signaleren van eekhoorns, duiven en konijnen.

Maar verder gaat het geweldig, afgezien van de antibio met pred, een combi waarvan ik al na een dag geheel gesloopt raak. Dan valt loggen af omdat ik mijn ogen niet open kan houden.

Ook zojuist naar het 5-mei concert gekeken? Met die twee waanzinnig vals zingende "sterren"? Hebben we echt niet iets voorhanden dat vuriger klinkt? Till we meet again... hijgen ze nu krachteloos door de mic. Nou mooi van niet, als het aan mij ligt.

Ik word oud. Ik erger me dood aan kwaliteitloosheid en het ophemelen van kelen die niet weten wat ze zingen.

Posted by elisa at 09:41 PM | Permalink