De oude dame
Moeilijk om een hond te logeren te hebben die het niet naar zijn zin heeft en steeds voor zich uit ligt te jammeren. Zaterdagmorgen werd ze gebracht. Yoeko probeerde haar tot een spelletje te verleiden wat zij zoals gewoonlijk grommend afwees. Hij probeerde haar op te fleuren door bij haar op de deken te gaan liggen en haar oren en snuit te likken wat zij welwillend toestond. Het mocht niet baten. Noni bleef tot op het bot verdrietig, at niet, dronk niet, knaagde buiten alleen maar gras, liet haar darmen rommelen en had zich het liefst bij het hek ingegraven.
Om de tien jaar oude ridge rust te gunnen lag Yoeko, de tien maanden oude puber, meerdere uren aangelijnd in zijn mand wat hij zonder protest onderging. Gevolg was dat Noni zich leider begon te voelen en voor mij en Yoeko de deur uitschoot. Terughalen, corrigeren, het hielp weinig. Het rammelblik tegen haar billen gooien - waarvan Yoeko zich het laplazer schrok - deed haar nauwelijks verbleken.
Buiten fleurde ze even op als Yoeko het op een hollen zette. Het rennen en drinken uit de vijver eindigde ermee dat Yoeko - weghollend over het spekgladde bruggetje - patsboem in de vijver lag. Tsjee wat wordt een keeshond nat met al die haren. Hij was nog maar amper droog van 'smorgens trainen in de regen of hij regende straaltjes eendekroos van voor tot achter.
Maar toen Noni's baas haar gisteravond laat nog kwam halen, holde ze met hem mee of er geen vuiltje aan de lucht was. Hallo ziezo! Ze trok een snuit naar ons alsof ze wilde zeggen: Zie je nou wel dat hij komt als ik maar lang genoeg jammer?. Thuis zal ze vast wel lekker hebben gegeten. Hier keerde de rust terug. Yoeko zuchtte eens diep en zakte daarna als bewusteloos in slaap.
Ik trouwens ook.