De paps, het kind en de mams
Een collage van de vader (links), het kind en de moeder (rechts). Goed te zien dat Yoeko een eigen gezicht heeft met grote fluwelen ogen die het leven diepzinnig beschouwen.
Zouden alle honden dat hebben? Dat ze geheel uit hun dak gaan als ze soortgenoten tegenkomen van hun eigen ras? Yoeko vindt elke ontmoeting met andere honden leuk, maar als hij zijn spiegelbeelden ziet (wat niet vaak voorkomt) is hij opgetogen.
De eerste keer dat dit mij opviel was in oktober, toen hij met zijn fokster mee mocht naar de tentoonstelling in Utrecht. Terwijl we op haar stonden te wachten passeerde er een vreemde roedel grijze kezen die de kleine Yoeko (toen nog 4 maanden) superenthousiast begroette. Hijzelf dook helemaal verzaligd onder in de grijze kluwe die zich om hem heen gevormd had.
Afgelopen donderdag op de keeshonden gezinsdag gebeurde hetzelfde. Op de parkeerplaats waren ze niet te houden toen ze elkaar ontdekten. Herkenden ze elkaar ook als gezin? We dachten van wel, want na de eerste onstuimige begroeting werd er met slaande poten gestoeid of ze nog puppies waren en zeer vertrouwd met elkaar. Er viel geen onvertogen blafje.
Ik weet niet welke honden al eerder strand hadden leren kennen, maar voor Yoeko was het nieuw. De hele club gedroeg zich ogenblikkelijk als die ene labrador uit ons gezelschap. In geen tijd dropen alle grijze bontjassen van het water en waren de witte broeken smoezelig van zand.
Wee de honden die ons pad kruisten want daar dook de hele roedel dan als 1 hond op af om vriendelijk te snuffelen. We trokken veel bekijks want zelden kom je zo'n verzameling kezen tegen, laat staan uit hetzelfde gezin. Ze leken zoveel op elkaar dat ik moeite had om Yoeko te herkennen als ze met z'n allen langs kwamen draven. Ik was hem trouwens bijna kwijtgeraakt omdat hij de foute kant op was gelopen om mij te zoeken. Oei!