De verre blik
Vanmorgen om 11 uur kwam hij toch weer beneden om van de zon te genieten en zich door ieder te laten begroeten. Ik heb hem voorzichtig geborsteld wat hij wel kon waarderen. Hij heeft mij een paar keer boink! boink! een stevige kopstoot gegeven en mijn gedachten aan het warrelen gezet.
Gerouwd heb ik om de tekkels Masja 1, Masja 2, Sunny, Axel, Bauke, Purcy en de keeshond Beer; de heilige birmanen King en Pepijn, maar geen heb ik zo gemist als ik Floris straks zal doen, de handenbinder, grapjesmaker, babbelkous en smartlap.
Mijn moeder - om van de hak op de tak te springen - zou vandaag 95 zijn geworden. Zelf was ze zo kien op onze trouwdag te overlijden om niet vergeten te worden. Hallo mam, je krijgt op deze bijzondere dag mijn liefste dier cadeau. Zal je goed op hem passen? Hij hoeft geen spuitjes meer, spuwt zijn eten niet meer uit en plast niet meer in zijn broek. Hij heeft zelfs geen kattebak meer nodig. Wel graag gezelschap om wat tegenaan te kletsen dus dat komt mooi uit.
Hij is nog altijd knap om te zien en hardstikke aanhankelijk. Het doet pijn om hem te laten gaan maar hij moet even waardig sterven als hij heeft geleefd. We houden hem niet tot hij nog maar een schaduw is van zichzelf. Soms lijkt hij weer iets op te leven maar dat is schijn. De suiker heeft zijn verwoestende werk gedaan. Hij begint al een verre blik te krijgen. Hij voelt wat er gebeuren gaat.
In 2000 zei de dokter: hij kan nog best een paar jaar mee. Het zijn er dik zeven geworden. Waar hebben we het over? Hij had een prachtig leven in reservetijd en heeft ervan genoten. Wij trouwens ook, ondanks de eeuwige klok waarmee we rekening moesten houden.
7 jaar = 2555 dagen x 2 spuitjes = ruim 5000 maal dat hij vol vertrouwen door mijn handen ging. Het leek nooit op te houden maar over een uur of vier mag hij gaan slapen en ga ik zijn kamertje dweilen.