Het is volbracht
Martijntje kwam aan huis en vond Floris slechter dan ze had vermoed. Steenkoude oren en voeten, opgezette buik , gelige ogen en veel te wankel op de benen. Eigenlijk al stervend, al zou dit met zijn levenskracht nog dagen kunnen duren. Het was ook niet te voorzien of hij zonder pijn zou blijven gezien die gezwollen buik.
Rustig prepareerde zij de injectie waarop hij zou moeten gaan slapen. Eerst bleef hij een hele tijd zo alert als wat. Toen hij vrijwel bewusteloos neerviel krabbelde hij even later weer op. Met alle kracht die hij nog in zijn lijf had kwam hij overeind terwijl er tranen uit zijn ogen rolden. Alsof hij er nog niet aan toe was om hier en nu te sterven.
Maar er was geen weg meer terug. Hij kreeg een tweede slaapprik, vocht er tegen en verloor. Daarna volgde de terminale injectie. Ik voelde me alsof ik hem verraden had, al wist mijn verstand dat dit de beste keuze voor hem was. Maar was dit wel zo?
God, wat was dit moeilijk.
Martijntje vertrok en wij rolden de nog warme Floris in het geborduurde tafelkleedje van tante Elly, en in zijn eigen sloopje met de Friese blauwe bloemetjes dat ik vanmorgen nog zonder bedoeling had gewassen. JW had al een graf gedolven naast de plek waar zijn broertje Pepijn ligt begraven.
Pepijn werd in 1998 door de twee waakhonden van de buren overvallen. Op de plek waar hij neerviel is hij begraven aan hun kant van het hek. Hoewel we geen van onze andere dieren in de tuin hebben begraven, leek het in dit geval troostend om Floris naast zijn broertje te leggen, aan onze kant van het hek.
Tijdens het wachten tot Floris sliep had ik Martijntje verteld dat ik Floris had zien huilen toen hij zijn broertje verloor. En dat hij door de shock van het gebeurde naar mijn gevoel suiker had gekregen. Ach ja, een mens verbeeldt zich wat! Maar toen zij was vertrokken en Floris in zijn graf lag, ontwikkelde ik de allerlaatste foto's die ik vanmiddag nog van hem had genomen.
-
Een van de foto's was erg donker uitgevallen. Niettemin was ik nieuwsgierig naar zijn snuit waarvan ik elke expressie ken. Ik maakte daarom een deelvergroting, lichtte die wat op, en dit kan geen verbeelding zijn.
-
Een uur voordat Martijntje kwam en ik hem jankend had verteld dat er een eind zou komen aan zijn leven, heb ik een foto genomen van dit verdrietige gezicht met deze tranen in zijn ogen. Mijn kat kon wel degelijk huilen. Hartgrondig Shit!