Het naderende afscheid
Vanmorgen heb ik Floris in bad gedaan. Hij plast nu zelfs zijn eigen slaapmand vol in plaats van de krant en merkt dit niet meer. Of hij merkt het wel, maar kan niet anders. Gisteravond walmde een indringende geur van hem af. De afgelopen dagen mauwde hij nog klaaglijk als zijn plas hem ontsnapte maar nu niet meer.
Ik had me schrap gezet voor een robbertje vechten, maar het was niet nodig. In plaats van hem op het aanrecht te behandelen koos ik voor de badkuip waar hij (samen met zijn broertje nog) zo vaak over de rand had gebalanceerd als ik in bad zat. Pepijn was behendig, maar Floris een grote kluns die ik altijd moest opvangen voordat hij kopje onder ging.
Het was of hij het bad herkende. Hij liet zich zonder stress in het water zetten en leek van de wasbeurt te genieten. Ik heb hem niet geplaagd met zeep, maar lekker afgeputst met water. Eerst met een bekertje en toen hij dit prettig leek te vinden ook met de handdouche. Hij liet zich afdrogen als een kind en ging daarna een brokje eten.
Graaf Floris, die zich zo vaak vanuit penibele situaties terugvocht naar het leven is aan zijn laatste ronde begonnen. De kat die dol was op alles wat leefde. Gaf niet of het mensen waren, honden, kinderen, babies, hij hield van iedereen en liet dit luid spinnend en kletsend blijken. Vrienden aan de telefoon vroegen altijd: heb je een baby te logeren? Nee, dat is mijn kat!
Onze smartlap en babbelkat die bij iedereen op schoot klom. Wat is hij gek op Isabel, en hoe waardig sloot hij op zijn oude dag nog vriendschap met Yoeko. Als die het te bar maakt zet hij alleen maar een klauw met ingetrokken nagels op zijn zwarte dop. Dat is afdoende. De kat die al jaren elke avond luid mauwend voor de broodplank zit om zijn stukje kaas op te eisen. Wat zullen we hem missen!
De handenbinder die tweemaal daags zijn insulineprik moet krijgen. Krijgen? Hij kwam hem zelf halen alsof hij voelde dat zijn leven daarvan afhankelijk was. Elke avond rond half acht, bezoek of niet, schreed hij joelend binnen: "Hallo daar, het is op dit moment toevallig mijn quality time!, en dan had ik het hart niet om hem te laten wachten. Veel te blij dat hij mij hielp herinneren want anders was ik hem geheid vergeten.
Sinds een week doet hij dit niet meer. Hoewel hij best nog aan het leven hecht en van attenties kan genieten slaapt hij zich bijna bewusteloos door de dagen, onze kanjer die in zijn beste dagen acht kilo woog en zich gehate dierenartsen van het lijf mepte. Hij vermagert zienderogen ondanks de extra hapjes waarvan hij geniet. Zijn ooit prachtige vacht met de imposante katerkraag hangt fuloos om hem heen. Zijn doffe ogen tranen. Zijn bolle snuit is ingevallen.