« May 2007 | Main | July 2007 »
Vandaag zijn de vogels van Utrecht naar Amsterdam gevlogen. Hebben zij het huis verruild voor een flat. Zijn ze samen achter de muziek aan onder achterlating van tientallen kilo's LP om te digitaliseren.
De treinverbinding is uitstekend.
Yoeko was voor het eerst uren alleen maar heeft de keuken droog en de meubels heel gehouden.
Dat ik niet vaak meer over hen schrijf betekent niet dat ze er niet meeer zijn. Ze komen nog elke dag hun noten halen die nu trouwens bijna op zijn.
Isabel ziet ze eerder dan ik. Daar isse eekhoor, juicht ze wijzend naar de top van een den, en ik zeg jaja. Maar even later loopt hij toch over het dak van de schuur, til ik Belletje uit haar stoel, zet ik haar met haar voeten in de gootsteenbak. kan ze op de rand gaan zitten, en zit ze zich met open mond te vergapen. Eekhoor nootsje pakke!
Het motregende stevig toen deze kostganger verscheen. Voor het eerst viel me op hoe ze zich wapenen tegen de regen. Ze zetten hun staart breed uit en leggen die als een paraplu over hun rug en kop.
Toen nummer twee verscheen was het weer droog. Hij gluurde behoedzaam om zich heen of er geen andere kapers waren. Ik ken er vier die hier op gezette tijden komen.
Het voordeel van fotograferen is dat je enorm kunt uitvergroten. Wat mij met het blote oog nog niet was opgevallen is dat beide eekjes zogen.
Twee-en-een-half en zelfverzekerd. Ze weet wat ze wil. Niet die beker maar de rode. Geen vork maar de gele lepel. Izebel wil kersen maar geen oorbeien, zoals ze laatst een boterham at met kinderkaas. Wat zijn die kinderwoorden toch grappig. Dat duurt maar kort. Ze leert zo snel.
Samen met de bravour groeit ook de bedachtzaamheid. Je ziet haar kennis opzuigen en verteren. Zich afvragen of het wel klopt. Afwegen wat ze heeft gezien of gehoord en dat voor later gebruik een ankertje geven.
.
Nog altijd beloften genoeg om een begeerlijk mannetje te worden als hij volledig is uitgegroeid. We gingen naar de buitenshow in Almere. Het weer zat helemaal niet tegen. Beetje regen, beetje zon en beetje prima temperatuurtje. De mooiste van de mooiste honden in allerlei rassen gezien, waarvan het gros bijzonder netjes was opgevoed.
Daar gingen we weer!
Keurmeester Mampaey nam de tijd om Yoeko van neus tot staart te betasten en Barbara uit te leggen dat Yoeko de komende maanden eerst zijn gangwerk steviger moet krijgen. Dat het aan het einde van het jaar pas weer zin heeft om shows met hem te lopen. We hebben voorlopig dus grote vakantie.
Da's ook beter voor mijn portemonee want op een show koop je hondenspullen die in winkels nauwelijks te krijgen zijn. Een dure klittenkam bijvoorbeeld met gebogen punten. Barbara vond, ondanks mijn grondig dagelijks onderhoud, meteen nog klitten achter zijn oren die aan mijn aandacht waren ontsnapt.
Welke idioot neemt ook een keeshond?
Kijk mama, zonder oren
In mijn eigen woorden vertaald (maar ik heb er dan ook geen verstand van) dabberen zijn ledematen nog onbeheerst en puppy-achtig aan zijn lijf. Hij moet de komende maanden meer aan body-building doen. Nu is hij de laatste tijd flink omhoog geschoten (hij zit tegen de maximaal toegestane hoogte) dus die spierballen zullen misschien vanzelf nog wel komen. Of niet. Dan blijft hij voorgoed een schat van een slungel.
En ja, die oren in de nek zodra hem iets niet aangenaam lijkt heeft hij van zijn moeder, zegt Barbara. Het oogt nogal dom, he, een kees zonder oren.
Ehm dames, gaat het soms over mij>
Hallo zeg, als het over mij gaat kan je mij toch best wel zien staan? Als kees houd ik er niet van dat je over mijn hoofd heen praat want ik ben verdraaid graag haan de voorste. Het was bijna afgelopen. Hij mocht van het veld en huppelde in al zijn grote onschuld naar me terug met een snuit van: En? Wat vind jij er eigenlijk van?.
Nou, voor mij is hij de leukste, de mooiste en de liefste. De rest is eigenlijk maar bijzaak.
Maar ik moet toegeven dat Yoeko zo'n showdag geweldig vindt. Hij heeft zich als een dartele geit door Barbara laten voorbrengen; op dezelfde vrolijke manier als hij op Bets d'r wei zijn oefeningen doet. De vlaggen tegen onze tassen niet meegerekend, heeft hij zich onberispelijk gedragen en geen krimp gegeven bij het passeren van de meest imposante reuzen als doggen, bullmastiffs, mastinos, sint bernards of newfoundlanders.
De cursussen werpen ook hun vruchten af. Teruglopend van het uitlaatveld terwijl Barbara bij de Ring op onze spullen paste, moest ik zelf ook nodig. Yoeko met een Lig-en-Blijf! aan een paal vastgebonden (wat ik verder niemand zag doen) en naar de toilet gehold. Hoewel de halve wereld langs hem liep van- en naar het uitlaatveldje, hoorde ik hem niet . Toen ik terugkwam lag hij nog even braaf, met zijn ogen op mijn deur gericht, te wachten.
In de dichtbegroeide chaos van de rietpoel schemert ineens een roserode bloementoorts. Dit kan alleen de beschermde rietorchis zijn. Smalle lancetvormige bladeren met kringvormige vlekken. Vaste plant. Zaait zichzelf uit. Sommige dingen kun je niet kopen. Die komen je onverwacht aangewaaid.
Na de spanning van het showen begaf iedereen zich naar buiten. Op een ruim grasveld stonden tafels en stoelen. De honden mochten even vrij rennen en werden daarna weer aangelijnd. Naast de tafel waaraan wij met vier vrouwen plus drie grote kezen zaten, had zich een nogal dominante man geposteerd die zijn grijze reu los liet lopen. Op zeker moment vond deze het nodig om Yoeko te bestijgen. Ik riep nog vrij luid en verstaanbaar heeft deze hond geen baas? maar de man bleef lachend toezien en reageerde niet.
Als hij had gedacht dat ik zijn neukhond van de mijne zou trekken, had hij het mis. Ik deed Yoeko van de lijn zodat hij ruimte kreeg om het probleem zelf op te lossen. Die deed eerst of hij zijn belager niet eens bemerkte en bestudeerde de heerlijke luchtjes in het gras. Maar ik ken hem onderhand. Hij duldt veel, maar er komt een moment dat hij krachtig van zich afsnauwt. Geheel onverwacht gromde hij het neukbeest van zijn rug, waarna hij rustig naar diens vrolijke baas liep. Wij zaten met stomheid te kijken hoe die het waagde om Yoeko te gaan aaien.
Yoeko liet hem begaan. Maar terwijl iedereen lachend toekeek hief hij zijn poot om een welgemikte volle straal tegen zijn been te pissen. Whaw, wat een tableau. Wat ging die stoere leukerd af, zeg!
Laten we wel wezen: het mooiste aan de Schotse keurmeester, mister T.Caldow, waren zijn schoentjes. Maar hij deed zijn werk serieus en grondig en zwierde energiek om de honden heen.
Zelf had ik Yoeko geen schijn van kans gegeven omdat hij maximaal groot is en nogal eens rondloopt zonder stevige krul in zijn staart. De kleine, wat plompere grijze kezen lijken meer in trek dan de grote. En verder is Yoeko niet gewend om met Barbara te lopen. Dat deed hij trouwens super, al keek hij soms met hangende oren rond waar ik was gebleven.
Toen kwam het spannende moment dat hij zich moest laten betasten. Zo'n keurmeester hoeft maar een beetje te drammen of de hond laat zich nooit meer met plezier bekijken. Terwijl Barbara tegen Yoeko bleef kletsen, nam de keurmeester alle rust om zijn gebit bloot te leggen, zijn ballen te controleren, zijn spieren en vetlaag te voelen. Er was maar één ding wat niet lukte. Yoeko weigerde zijn oren overeind te zetten tot hij mij in de smiezen kreeg, en toen bleken ze aan de grote kant te zijn.
Hij kreeg uiteindelijk de vierde plaats, maar wel met het predikaat uitmuntend. Er zou over enige maanden best een grote, stoere reu uit hem kunnen groeien die prachtige kindertjes kan maken. Tenminste, als hij dit van mij mag. Daar gaan we nog eens over denken.
Het testrapport luidde (ik vertaal maar even):
Goede proporties van het hoofd; goede ooraanzet, had liever iets kleinere oren gezien; goede bril en bovenbelijning; goede staart; goede borst en voorkant; goede kleine voeten; goed gehoekte achterhand; beweegt zich goed.
Hehe, eindelijk de botte waarheid uit mijn omzichtige KNO.
Ofwel: Beter dan dit kan het niet meer worden.
Ondertussen schreef hij een recept uit voor een penecillinekuur.
Driemaal daags gedurende vijftien dagen, sprak hij opgewekt.
En over zes weken terug voor controle.
Kom ik zaterdag met Yoeko van de hondenles (we hadden er de kop niet bij, het was een ramp) of daar tref ik het huis aan zonder man. Deur op slot, auto nog gewoon op z'n plaats, buiten een bril en een telefoon, binnen geen enkele notitie van dat hij even weg is. Mij daagt het onbehaaglijke vermoeden dat er iets niet in orde is.
Dan gaat de telefoon. Het is vriendin M die verpleegster is. Je man zit hier bij mij. Hij is gevallen en heeft de schouder uit de kom. Kom hem maar halen en houd hem rustig want anders vliegt die schouder er meteen weer uit.
Eerst heb nog niet meteen door dat ze vanuit het ziekenhuis belt. Ze zag JW toevallig de lift uitgereden worden door iemand van de röntgen en vroeg verbaasd: Wat doe jij hier op je eentje? Nou ja, vanaf dat moment was hij gelukkig niet meer alleen.
Hoe trek ik zijn t-shirt uit met zo'n schouder? Of knip ik dat maar van zijn lijf? Het was de eerste dagen beter dat hij niet bewoog, zich ook niet waste. Maar na drie dagen slapen en leven in hetzelfde hemd wordt het misschien tijd.
Als je nou dit fragment ziet van die prachtige foto die Spencer Tunick maakt van blote mensen! Hoe spannend al die lijven samen zijn. Geen twee zijn hetzelfde, geen een is volmaakt. Grote, kleine, dikke, dunne personen. Bolle buiken, hangbuiken, bolle tieten, hangtieten, veel, geen of weinig schaamhaar, grote pikken of kleintjes. Wat maakt het uit? Degenen die meedoen aan deze happening voelen zich lekker in hun vel en elk lijf vormt op zichzelf een supergaaf plastiek in dit overweldigend geheel.
Andersom geredeneerd: hoe saai zijn de opgetrokken lijven die tot lachwekkend toe hergemoduleerd zijn naar voorbeeld van toonaagevende plastische chirurgen? Alle afwijkends weggeretoucheerd. Wat een krankzinnige armoe. Wat een verspilling van persoonlijkheid.