misdruk(3)

Als jij nou dacht dat je vorig jaar goed bij ons had gevist, dan laat ik je hier even zien dat er iemand is die het beter kan. Geen wonder dat ik me verbaasd heb afgevraagd waar toch al mijn dikkopjes waren gebleven. Ze verdwenen in de loop der weken als sneeuw voor de zon terwijl de waterleliebladen ook dit jaar lelijke vraatsporen tonen.

Het was natuurlijk ook idioot dat de reiger maar bleef komen. Hoewel wij dachten dat er geen vis meer te snaaien viel. Die beesten moeten anders wel ogen hebben, om vanaf grote hoogte te zien dat er een zwarte vis zwemt in troebel water. Ook nog onder dik blad. Het water werd trouwens ook deze zomer niet helder.

Oude vis? Of jonge vis die goed is gevoed en gegroeid? Ik heb ook al een keer een klein visje in het schepnet gevangen van een cm of vijf. Ik ben blij dat er reigers bestaan. Stuur de jouwe maar door, wij zien hem graag komen.

In elk geval was het een joekel die hij ving. Hij had moeite om hem soldaat te maken. Brave voorn of vreetzame karper? Het was toeval dat mijn toestel voor het grijpen lag. Foto van binnen uit genomen, schuin door de dikke dubbele beglazing. Niet helemaal scherp, maar hij laat aan duidelijkheid niets te raden over

Met de hartelijke groeten van een blije ik die weer een flinke vis armer is.

Posted by elisa at 01:50 PM | Permalink

Ik kan het niet laten portretjes te maken van deze 2,5 jarige. Nog even of de peuter wordt kleuter en die fantastische verwondering verdwijnt.

Posted by elisa at 09:30 PM | Permalink

Van dat gepruttel in mijn hoofd word ik zo duf dat ik vergeet te loggen. Alsof er niets gebeurd zou zijn vandaag. Om kwart voor negen vanmorgen stond ik al op de parkeerplaats bij de fysiotherapeut. Doodde ik weer een half uur met een hoofdstuk uit De onzichtbare jongen van Bernlef. Ik houd van zijn stijl die beeldend is en ritmisch.

Hoezee, ik mag weer rijden, zei de schouder-uit-de-kom toen hij terugkwam. Zes weken had hij het stuur uit handen moeten geven wat goed was voor zijn nederigheid. Ik moest meteen op de passagiersplaats gaan zitten. Het liefst was hij meteen naar Apeldoorn gereden, maar ik ging op de koffie bij H.

Ik zal de vroege halve uurtjes op de parkeerplaats van de fysio missen. Ik weet ook niet waarom ik mij zo weinig tijd gun om boeken te lezen. Omdat een etmaal maar 24 uren heeft waarvan ik er tegenwoordig minstens 8 verslaap? Of omdat er zoveel andere boeiende dingen zijn om te lezen of te doen?

Posted by elisa at 11:14 PM | Permalink

Met mijn gezakte Yoeko gisteren de cursus Tellington TTouch voor honden gedaan. Ik ga niet uitleggen wat dat is. Noem het een soort cirkeltjesmassage waarvan onrustige dieren zich lekker gaan voelen. Yoeko was met al dat haar geen makkelijke klant. Het is de bedoeling dat je met je vingers op de hond z'n huid werkt. Hoezo huid? Waar zien we huid dan bij Yoeko?

De instructrice zag mij tobben en schoot te hulp. Je moet door het haar op de huid zien te komen, zei ze. Ik knikte en wachtte af hoe zij dit zou aanpakken, maar zulk dik haar had ze niet verwacht. Ook haar geoefende handen brachten de massage maar moeilijk over.

Tenslotte pakte ze een handvol haar en draaide hiermee, met de klok mee, voorzichtig 1 1/4 cirkel. Yoeko liet merken dat dit prettig was. Volgende cirkel met een volle hand haar. Een stuk of acht cirkels van kop tot staart parallel aan zijn ruggegraat. Ik deed de andere kant en Yoeko zakte loom en voldaan door zijn hoeven.

Vanmorgen tijdens de borstelbeurt heb ik geprobeerd of het wonder nog werkte. Omdat hij op tafel stond kon ik er beter bij dan gisteren op de grond. Eerste rij cirkels van kop naar staart. Hij ging er soezerig van liggen en liet zich zonder weerstand borstelen. Tweede rij cirkels van kop naar staat. Hij raakte zo ontspannen dat hij helemaal geen zin meer had om van de tafel af te komen.

Posted by elisa at 09:32 PM | Permalink

KNO heeft me eruit gegooid. Zo voelde dat en ik was blij dat ik kon vertrekken. Over vier maanden terugkomen, zei hij maar ik dacht: dat zullen we nog wel eens zien. Diep teleurgesteld was hij omdat mijn linkerkant alweer ontstoken was. In elk geval, vond hij, heb ik nu wel meer ruimte om adem te halen. Mijn slijmvliezen en trilharen deugen niet, dat heeft hij al vaker gezegd. Maar volgens mij heeft hij mijn holten te grondig schoongekrabd.

Het blijft een eentonig verhaal en ik zal eraan moeten wennen. Toen KNO's gedachten vanmorgen richting antibiotica gingen riep ik vol walging dat ik niet wist wat ik erger vond: steeds maar medicijnen slikken of gewoon maar snotterig blijven. Ik geloof dat hij beledigd was. Het grootste nadeel van de chronische ontsteking in je kop is dat het energie slorpt. Mijn vermoeidheid kan enorm zijn.

Mijn oor zit weer vol vocht, dat is wel vervelend. Daar kan hij een buisje in zetten, zei hij nog. En als ik weer smerig verkouden wordt moet ik toch maar een kuurtje komen halen.
Ik had ineens meer dan genoeg van mijn KNO en heb geen nieuwe afspraak gemaakt.

Posted by elisa at 09:22 PM | Permalink

Gaia is voor haar cursus 1 geslaagd maar Yoeko is voor 2 gezakt, wat te verwachten viel. Hij had drie lessen van de tien gemist en ik vond hem eigenlijk erg jong voor een cursus die op gelijke hoogte staat met gehoorzaamheid C. Laat hem eerst maar eens uitgepuberd raken.

Wat wonderlijk is en te denken geeft is dat er vijf zakten uit onze groep van zes. Dat er slechts één hond is geslaagd. Een kleine opdonder die al wat ouder is en op een andere hondenschool Gehoorzaamheid A, B en C heeft gedaan. De eigenaar vindt het leuk om met zijn hond bezig te blijven en dat is het ook.

Maar de Pyreneese herder, de labrador, de bruine krulretriever, de ridgeback en de Yoeko voldeden niet aan de zware eis om de baas onaangelijnd op de voet te blijven volgen. Zeker niet op een veld waar eerder een loopse teef examen had gedaan. Maar dat we alle vijf zakten kwam aan als een vreemde donderslag bij blauwe hemel.

Posted by elisa at 08:55 PM | Permalink

Zijn (fok)moeder stuurde hem gisteren al een verjaardagsfoto met hartelijke gelukwensen. Ze heeft in de eerste levensweken van haar A-nest veel mooie foto's genomen. Zelf vind ik deze aandoenlijk. Kijk wat er uit het gele kind is gegroeid.

Posted by elisa at 08:02 AM | Permalink

Arme Noni, de oude Ridge die in de auto moet wachten tot het vrouwtje is uitgewerkt met stiefzus Gaia. Wil het ongeluk ook nog dat de auto zo hoog op de poten staat dat Noni alles kan volgen wat zich afspeelt op de wei. Soms laat ze een hartverscheurende huil, ook al weet ze dat blaffen en janken tijdens het wachten ten strengste is verboden.

Op nog geen vier meter van haar vandaan wacht Yoeko in zijn auto tot het tijd is voor zijn les. Hij heeft een lage auto en kan de wei niet zien. Hij heeft wel uitzicht op het droeve hoofd van Noni, al vraag ik mij af of hij haar zonder geuren kan herkennen.

Ammie maakt ondertussen grootse vorderingen met Gaia die de lessen geweldig vindt. Kijk het hoopje onrust daar nou voorbeeldig zitten. Maar goed dat ze niet weet dat in een van de auto's Yoeko zit te wachten want die twee kunnen onvermoeibaar achter elkaar aan blijven rennen.

Wie mij meteen in de smiezen heeft als ik uit de auto ben gestapt en bij het hek sta te kijken hoe de les verloopt is Isabel. Ze gluurt nog even naar haar paps die langs de zijlijn op haar past en neemt dan de kuierlatten in mijn richting. En ik denk:
Kijk, daar komt de glimlach aan van Mona Lisa...

Posted by elisa at 05:09 PM | Permalink