Eruit gegooid
KNO heeft me eruit gegooid. Zo voelde dat en ik was blij dat ik kon vertrekken. Over vier maanden terugkomen, zei hij maar ik dacht: dat zullen we nog wel eens zien. Diep teleurgesteld was hij omdat mijn linkerkant alweer ontstoken was. In elk geval, vond hij, heb ik nu wel meer ruimte om adem te halen. Mijn slijmvliezen en trilharen deugen niet, dat heeft hij al vaker gezegd. Maar volgens mij heeft hij mijn holten te grondig schoongekrabd.
Het blijft een eentonig verhaal en ik zal eraan moeten wennen. Toen KNO's gedachten vanmorgen richting antibiotica gingen riep ik vol walging dat ik niet wist wat ik erger vond: steeds maar medicijnen slikken of gewoon maar snotterig blijven. Ik geloof dat hij beledigd was. Het grootste nadeel van de chronische ontsteking in je kop is dat het energie slorpt. Mijn vermoeidheid kan enorm zijn.
Mijn oor zit weer vol vocht, dat is wel vervelend. Daar kan hij een buisje in zetten, zei hij nog. En als ik weer smerig verkouden wordt moet ik toch maar een kuurtje komen halen.
Ik had ineens meer dan genoeg van mijn KNO en heb geen nieuwe afspraak gemaakt.