" /> misdruk(3): August 2007 Archives

« July 2007 | Main | September 2007 »

August 31, 2007

Een jaar geleden

Vandaag precies een jaar geleden is Beer ingeslapen. Ik heb er toch aan moeten denken. Yoeko heeft Beer niet vervangen want zijn karakter is heel anders hoewel er soms verrassende overeenkomsten zijn. Zoals nu, nu de bramen rijp zijn. Terwijl ik van de doornloze struik pluk mag Yoeko de laaghangende vruchten pakken.

Ik heb hem niet geleerd welke vruchten zoet zijn en welke nog wrang. Hij plukt met voorzichtige lippen de zachte bramen uit de tros en laat de rode hangen. Ik hoor hem zuchten van genoegen en smakken. Precies zo deed Beer dat ook. Niet alleen bij de bramen maar ook bij frambozen, druiven en wijnbes. Een kees is een echte boeren fruithond.

Het jaar is omgevlogen. We hebben onze tijd optimaal benut. Toen Yoeko net hier was zei vriend F, dierenarts in ruste: "Waar haal je de moed vandaan? Een pup opvoeden kost je minstens een jaar!". Dat leek me overdreven maar het blijkt zelfs nog langer te duren. Ik heb er reuze van genoten en er is een prachthond uit gegroeid.

August 28, 2007

Spitse ellebogen

Weet je, onder ons gezegd en gezwegen, weet ik nog niet wie er spitsere ellebogen heeft: Guusje of Rita.
Pronk mag wel handschoenen kopen voor hij haar aanpakt.
Als hij tenminste.


Mag ik deze dans van u?

walsendekees.jpg

Er is er natuurlijk maar één die mijn kees ten dans mag vragen en met hem door de tuin mag walsen. Dat laat Yoeko zich geen tweemaal zeggen. Dat ik daarna een hele week nodig heb om het hem weer af te leren spreekt vanzelf, maar vooruit.

Goed te zien wat voor een gigakanjer er uit dat puppie is gegroeid. "Goed aan de maat", werd er laatst in zijn testrapport geschreven. Ik maak me sterk dat hij sindsdien nog een stukje is doorgegroeid. Hij is nu op een week na 14 maanden.

August 26, 2007

Vertekening

Omdat zich gisteren een auto opvallend ophield in de berm voor ons huis, ging JW eens vragen of het huis soms iets van hem aan had. Bleek het een oude bewoner die het pand in de jaren zestig als bouwval had gekocht.

Hij had er een nieuw dak opgezet, een terras aangebouwd en een onderkelderd gedeelte. Hij had hier tot 1972 gewoond en was toen naar Portugal verhuisd.

De man die bij hem in de auto zat was zijn zoon. Die had hier tot zijn twaalfde gewoond en wilde het huis graag terugzien nu ze toevallig in de buurt een afspraak hadden.

JW liet ze even binnen en ze giechelden samen over details die er nog wel, of juist niet meer waren. De zoon bekende wat teleurgesteld dat het huis in zijn herinnering gigantisch veel groter was dan in het echt maar dat de maat van de rhodo's zijn stoutste herinneringen overtrof.

August 25, 2007

Dubbel op

Vanmorgen voor het eerst naar een lesje geweest van de Kynologenclub hier in de buurt. Helaas moeten Yoeko en ik weer vooraan beginnen. Het is zo dat je voor alles wat je verder nog aan sport of spel met hem zou willen doen, je een met succes afgerond examen Gehoorzame Hond moet hebben. Elders gehaalde diploma’s tellen niet mee.

Het eerste wat opviel was de onmogelijke kloteherrie van zes keffende, jankende, blaffende honden die toch echt puppiecursus hadden gedaan. Yoeko hield als enige zijn kaken op elkaar toen we in een kring op het gazon stonden te lessen. Die heeft geleerd dat hij een rammelblik naar zijn achterste kan krijgen als hij zinloos gaat zitten herrieschoppen. Hij lag tevreden aan mijn voet terwijl de andere honden trokken, sprongen, draaiden en klootten. Niemand kon zien dat hij geen kant uit kon omdat ik met mijn voet op de riem stond.

De moeders van het blafvee deden niet anders dan het ongewenste gedrag belonen. Stil maar schat! Hou nu je mond eens even! Nu is het wel genoeg geweest! Aai, aai! Negatieve aandacht is ook aandacht. "Ze willen zo graag spelen", sprak een dame op leeftijd voor de twaalfde keer. Ze ging doorlopend snoezepoezerig om met haar luidruchtige shelty die ongetwijfeld in haar nabijheid nooit meer in de zwijgstand is te krijgen. Ik had op mijn lippen om tegen haar te zeggen: "Ze willen helemaal niet spelen. Ze willen seksen!"

De instructrice greep niet in. Zo leerde niemand hoe zijn hond de mond te snoeren. Ik dacht eraan hoe Edith in les 1 al korte metten maakte met luidruchtigheid, en hoe we leerden om de honden ontspannen aan de voet te houden. Hij ligt erbij als een plaatje! merkte de instructrice verrukt op over Yoeko. Heeft hij wel een puppiecursus gedaan?.

Puppiecursus, beaamde ik, klickercursus, Jongehondencursus, Relatie Baas-Hond I en II. Ik zei niet dat hij voor II was gezakt maar vertelde wel dat hij al twee shows gelopen had waar hij zich zonder problemen had laten betasten en in de bek laten kijken. De hele groep zweeg eerbiedig en de zijkerige dame op leeftijd vond Yoeko een prachtige naam die ze graag zelf voor haar keffertje bedacht had.

We leerden weinig van deze morgen maar Yoeko vond hardstikke leuk dat ik met hem bezig was en veel beloning in zijn muil schoof voor kunstjes die hij allang zonder beloningen had leren doen. Thuisgekomen moest ik even tellen. De tijden sluiten prima aan. Als ik na de les van 10 uur rustig koers naar Doorn zet, kunnen we daar ook nog de leuke cursus gaan doen.

August 23, 2007

Dag Jos

jos_brink_aug07.jpg

Exact veertien dagen terug las ik bij de kapper dat hij kanker had. Het deed me wat. Niet omdat ik een fan van hem was. Ik houd niet erg van musicals en ik vond hem op de buis vaak ijdel schmieren. Maar ik dacht dan wel vergevingsgezind dat hij ook veel gepresteerd had, keihard gewerkt en bovendien tussen de regels meer te zeggen had dan menig ander.

Het deed me wat omdat hij uit het begin stamde van onze nationale TV. In die beginjaren was hij met zijn openhartige grappen een verademing op de buis. Hij was een vakman in hart en nieren. De befaamde Julianakus had geen ander hem kunnen nadoen. We waren van dezelfde leeftijd ongeveer. Hij was mij door de jaren heen vertrouwd geworden.

Binnen veertien dagen geopereerd, overleden en begraven vind ik heftig. Nog even worden - tot vervelens toe - de minst interessante optredens op de buis herhaald en dan zal hij voorgoed in de TV-archieven worden opgeborgen. Zo gaat dat helaas met bijzonder talent. Roem is zo vluchtig als de pest. Zo iets zei hij zelf ook al bij Felderhof.

Oude wijze mannen behoren plaats te maken voor nieuwe hapsnap idolen die weer even snel in het niets verdwijnen als ze er uitgekomen zijn. Dag oude rot, vasthouder, volhouder. Iemand zei vanavond tegen je: Je mag je afschminken en naar huis toe gaan. Dat vond ik een prachtige beeldspraak. Show is over.
Amen.

August 22, 2007

De duif in het glas

duifdoorruit.jpg

Toen ik met Yoeko door het hek kwam vond ik het al vreemd dat hij niet opvloog. Zo tam zijn houtduiven niet. Oke, hij schuifelde naar de uiterste hoek van het erf en de hond kon er makkelijk langs zonder hem lastig te vallen.

Maar toen we na een stijf kwartiertje terugkwamen was hij er nog steeds. Hij schrok zich te pletter van ons en voelde zich in de fuik. Hij vloog op en schampte het hek. Hij trok uit alle macht door en vloog met een knal tegen de ruit van de garagedeur.

Ik stond aan de grond genageld. Hij had enorm geluk dat de dunne ruit (anno 1917) meegaf en rinkelend uiteen spatte, anders had hij zijn nek gebroken. Flexibel in zijn vaart gestopt stuiterde hij achteruit de scherven weer uit om zwaar aangeslagen maar zo te zien ongedeerd op de grond te belanden. Hij schuifelde weg en zocht dekking onder de struiken. De hond was te beduusd om hem te volgen.

Geen verwondingen, geen fladderende veertjes. Wel de onmiskenbare afdruk van een duif in de ruit, mocht de verzekering al aarzelen over het ontstaan van de schade.

August 20, 2007

De eerste dag van een nieuw leven

Dit was de eerste dag van mijn nieuwe leven. Vanmorgen de arts-acupuncturist bezocht met wie ik zes weken geleden een afspraak maakte. Hij stelde talloze vragen en bestudeerde de lijsten die ik had ingevuld. Mijn belangrijkste klachten: de permanent ontstoken, overgevoelige slijmvliezen en - nu ik er toch eenmaal was - de kilo’s kwijtraken die ik had opgelopen na het stoppen met roken.

Ik werd meteen onderworpen aan een bioresonantie-onderzoek. Mijn darmflora bleek verstoord en niet zo’n beetje ook. Na mij anderhalf jaar van kuurtje naar kuurtje te hebben voortgesleept (kuurtje = eufemisme voor antibiotica) verbaasde dit mij niet. Makkelijke constatering. Makkelijke medicatie. Acht weken lang zakjes bacterieën drinken. Zoiets als Yakult maar dan veel sterker.

Hij begon weer opnieuw met de acupuntjes op mijn vingers af te tasten. Ik luisterde mee naar de piepjes die ik niet kon duiden, maar waarvan ik wel de helderheid of valsheid kon onderscheiden. Bij een apert lelijke klank zei hij: “dit zijn de sinussen”, en bij twee volgende valse tonen tevreden: “en dit zou wel eens de oorzaak kunnen zijn van alle ellende: Een enorme koemelkallergie en een allergie voor suiker”.

Acht weken lang geen druppel melk. Geen boter, koeienkaas, yoghurt, kwark, karnemelk, gebonden sauzen en soepen, puree, zelfs geen kroket of bitterbal omdat in de ragout daarvan melkpoeder kan zitten of wei. Van alles wat je koopt grondig etiketten lezen. Bovendien geen kruimel suiker wat nog moeilijker is omdat in alle prefabs (sauzen, soepen, dranken, salades, dressings) tegenwoordig suiker wordt gedaan.

Over acht weken zal blijken wat er in je lijf gebeurd is. Wees voorzichtig want als je eenmaal met melk bent gestopt, word je zo ziek als een hond als je een keer zondigt. Ik voelde dat hij gelijk had want sinds een hele tijd vielen dingen als milkshakes niet lekker meer of ijs waarop ik vroeger dol was, joghurt, koeienkazen en zo, maar ik had nooit aan een allergie gedacht. Oke, thuis is dit dieet best vol te houden maar uit eten gaan wordt vanaf nu een probleem.

We waren klaar. Ik vroeg nog aarzelend (met Tien in mijn gedachten die naaldjes door haar oor kreeg om af te vallen) hoe het met mijn kilo’s moest. Maar hij zei lachtend dat ik zojuist met afvallen was begonnen. Dat als mijn darmflora weer op orde was, en mijn ingewanden niet meer op hoefden tornen tegen voor mij giftige stoffen, die kilo’s er zonder inspanning vanaf zouden vallen. Dit troost.

Zo simpel kan het dus zijn.

August 18, 2007

Mevrouw krijgt weerwoord

soohee.jpg

Neem mij niet kwalijk hoor.
Kwist niet dat ik op uw teentjes ging staan.
Kwist nog niet dat uw ego zo was gegroeid.
Kan ik het soms goedmaken met een bord oorbeitjes?

August 15, 2007

Ze kan zo de planken op

guppie.jpg

Bij de exclusieve kinderkleertjeswinkel op dorp onze slag geslagen. Isabel kan zo de planken op. Ze voelt zich in haar outfit ineens bijzonder en staat stil alle bandjes en strikjes te verkennen.

August 12, 2007

Geluk op zondag.

Het huis geurend naar verse koffie en vers bakkend brood. De buitendeuren open. De geur van fris gemaaid gras. Op tv glijden adembenemende beelden langs van een nog zeer jonge Glenn Gould die waanzinnig mooi Bach speelt; beelden van een oudere Gould op zijn kinderstoel achter de vleugel, met zijn oren bijna op de toetsen om beter in de klank te kunnen kruipen. Neuriend, of woorden articulerend die er niet toe doen.

Soms trillen zijn handen. Op wijs- en middelvinger van zijn linkerhand heeft hij kleine wratjes. Hij is er zich zeer van bewust dat hij op TV zal worden uitgezonden. Zijn bewegingen zijn beredeneerd, maar zijn spel wordt met het klimmen der jaren steeds doorleefder. Wat, klimmen der jaren? Hij is net vijftig geworden.

Het is een prachtige documentaire en straks volgt Beethoven nog via een masterclass van Barenboim. Dit is geluk op zondag. Ik neem al mijn gesputter tegen televisie terug.

August 11, 2007

Opgeschoten? Nog niet

Als iemand denkt dat ik ben opgeschoten? Nog niet. Dit is een test en verder niks.

Zonnige dag

Met de goede wensen voor een zonnige dag is dit voornamelijk een test of Movable Type behoorlijk is geupdated en of de fout eruit gestreken is.

August 10, 2007

Ben bijna weer terug

Het gaat me veel beter. Het leven blijkt een stuk aangenamer zonder medicijnen. Ik geloof dat de middelen erger waren dan de kwaal. Het is nog niet over, maar erger kon het ook niet worden.

Dat ik het loggen niet meer oppakte kwam omdat er behalve een concentratiefout in mijn hoofd, ook een weeffout in mijn logprogramma was geslopen, of in de database, daar wil ik af zijn. Ik ben zo'n miep die daar met een boog omheen blijf lopen totdat de nood irritant wordt.

Nu mijn provider bezig is om IP-nummers te veranderen moet ik toch al met de elektronische waterpomptang in het elektronische gootsteenkastje. Nu stap ik met stoute schoenen moedig op de restauratie af. Duim even voor mij.