Dag Jos
Exact veertien dagen terug las ik bij de kapper dat hij kanker had. Het deed me wat. Niet omdat ik een fan van hem was. Ik houd niet erg van musicals en ik vond hem op de buis vaak ijdel schmieren. Maar ik dacht dan wel vergevingsgezind dat hij ook veel gepresteerd had, keihard gewerkt en bovendien tussen de regels meer te zeggen had dan menig ander.
Het deed me wat omdat hij uit het begin stamde van onze nationale TV. In die beginjaren was hij met zijn openhartige grappen een verademing op de buis. Hij was een vakman in hart en nieren. De befaamde Julianakus had geen ander hem kunnen nadoen. We waren van dezelfde leeftijd ongeveer. Hij was mij door de jaren heen vertrouwd geworden.
Binnen veertien dagen geopereerd, overleden en begraven vind ik heftig. Nog even worden - tot vervelens toe - de minst interessante optredens op de buis herhaald en dan zal hij voorgoed in de TV-archieven worden opgeborgen. Zo gaat dat helaas met bijzonder talent. Roem is zo vluchtig als de pest. Zo iets zei hij zelf ook al bij Felderhof.
Oude wijze mannen behoren plaats te maken voor nieuwe hapsnap idolen die weer even snel in het niets verdwijnen als ze er uitgekomen zijn. Dag oude rot, vasthouder, volhouder. Iemand zei vanavond tegen je: Je mag je afschminken en naar huis toe gaan. Dat vond ik een prachtige beeldspraak. Show is over.
Amen.