Geluk op zondag.
Het huis geurend naar verse koffie en vers bakkend brood. De buitendeuren open. De geur van fris gemaaid gras. Op tv glijden adembenemende beelden langs van een nog zeer jonge Glenn Gould die waanzinnig mooi Bach speelt; beelden van een oudere Gould op zijn kinderstoel achter de vleugel, met zijn oren bijna op de toetsen om beter in de klank te kunnen kruipen. Neuriend, of woorden articulerend die er niet toe doen.
Soms trillen zijn handen. Op wijs- en middelvinger van zijn linkerhand heeft hij kleine wratjes. Hij is er zich zeer van bewust dat hij op TV zal worden uitgezonden. Zijn bewegingen zijn beredeneerd, maar zijn spel wordt met het klimmen der jaren steeds doorleefder. Wat, klimmen der jaren? Hij is net vijftig geworden.
Het is een prachtige documentaire en straks volgt Beethoven nog via een masterclass van Barenboim. Dit is geluk op zondag. Ik neem al mijn gesputter tegen televisie terug.