misdruk(3)

Yep!

Na 18 maanden dan eindelijk ontslagen bij de KNO.
Terugkomen als de boel ontstoken is.
Hij leek er verbaasd over dat mijn holten zo schoon geworden waren.
Ik heb hem in de waan gelaten dat dit kwam vanwege de door hem zo zorgzaam verstrekte prednisolon.
Dat het afzweren van koemelkproducten wonderen hebben gedaan kan toch niet wetenschappelijk bewezen worden.

Mijn bio/acu/dok keek een dag later zeer tevreden toen ik het hem vertelde. Nu gaan we aan het grote werk, sprak hij monter. Nu gaan we de bacteriehaarden aanpakken waar geen antibioticum heeft kunnen komen, of waar zich de resistente beestjes hebben schuil gehouden. We gaan de boel uitroken, zal ik maar zeggen. Je zult een dag of tien ongekend snotterig worden. Ren dan niet meteen jankend naar de KNO want dit komt door mij.

Oke.

Dan nog even een Isabelplaatje want ik kan het niet laten deze dame te portretteren.
En zij lijkt er geen genoeg van te krijgen om te poseren.
Dat uit een kleine couveusegarnaal toch zo'n mooi meisje is gegroeid!

Over negen dagen wordt ze 3

Posted by elisa at 02:34 PM | Permalink

Van 9 tot 3 in enorme gure rotkou gestaan (voor 2 uur examen doen en 4 uur op anderen + de uitslag wachten), maar Yoeko heeft met glans en wimpel zijn GH1 gehaald wat nu fraai in zijn logboek staat vermeld.

De twee dingen die hij niet toeliet en waarmee hij twee plussen verspeelde waren: een snuitbandje laten aanleggen (hij schoof het met zijn poot weer af) en liggend op zijn rug op de grond zijn buik laten borstelen temidden van vreemde mensen en honden. Voor mij had hij groot gelijk en de hele rest deed hij voorbeeldig.

De oefening 'hier komen' was het fraaiste. Temidden van 12 aangelijnde honden die kriskras over het veld liepen, werd telkens 1 hond vrij gelaten die na een minuut weer door zijn baas werd teruggeroepen. Menige hond is hierop gesneuveld.

Toen Yoeko aan de beurt was en ik met een wijds gebaar aangaf dat hij vrij mocht rennen, week hij niet van mijn zijde. Hoe de examinatoren ook probeerden, hij was niet van me weg te lokken. Waar ik van hen ook moest gaan of staan, Yoeko bleef aan mijn knie geplakt en er kwam geen "kom hier" aan te pas.

Hoewel hij nog altijd zo hitsig is als een konijn (ook vandaag wilde hij doorlopend op gecastreerde teven rijden) geloof ik wel dat de pubertijd zijn hoogtepunt gehad heeft. De koppigheid gaat wat uit zijn bol en hij laat vaker merken dat hij mij als baas oke vindt.

Posted by elisa at 08:11 PM | Permalink

De eerste kerstkaart ontvangen op 7 december vind ik tamelijk gortig. Om eerlijk te zijn vind ik het buiten proportie. We hebben nog drie weken te gaan voordat de orde door kerstkaarten verstoord mag worden. Mijn orde, wel te verstaan.
Zo.

Krab ik vanmorgen nog even de laatste pepernoten uit mijn oren, de chocoladeletter onder mijn nagels vandaan, de speculaaspop uit mijn beha, oefen ik me ongans omdat ik morgen examen moet doen met mijn hond voordat mijn hoofd leeg en kerstfähig is, en wat glijdt daar op de mat?
De eerste kerstwens.

Ik vind dit even erg als het wegvagen van Martin Ros. Hopla, daar gaat weer zo'n idioot die uitzinnig raakt van iets wat kwaliteit is dus moeilijk en daardoor niet te volgen. Merk ik toch fijntjes op dat ik het tomeloos gestotter van Van der Weij tenenkrommend begin te vinden en dat heer de Bie in mijn fantasie steeds meer de oren van heer Bommel krijgt.

Weet je wat het is? Als de Hollandse TV eenmaal een formule heeft gevonden, dan moet die jaar-in-jaar-uit worden doorgekauwd tot er alleen nog kruimels van over zijn. De enige vernieuwing heet verjonging. Maar wel van hetzelfde concept dat al twintig jaar onveranderd is gebleven.
Zoiets dus.

Posted by elisa at 09:44 PM | Permalink

Zonet per ongeluk (had geen handen vrij want ik moest plakken) Andre Rieu ondergaan die door de KRO werd gedocumenteerd. Weet niet wie er voor het praatje zorgde, maar de man had het steeds over de wals van Strauss. Huh? Hoor ik hier Strauss? De tweede, zei hij er nog nadrukkelijk bij.
Nou, ik moet je zeggen, plakkend of niet, maar volgens mij was deze wervelende mop toch echt Sjostakovitsj, hoewel er ook aan Strauss werd gedaan.
Maar gossie, een kniesoor die hier nog op let want muziek is muziek. Een vrolijke deun heeft nog nooit iemand kwaad gedaan.

Posted by elisa at 11:15 PM | Permalink