Bang om de boot te missen?
De eerste kerstkaart ontvangen op 7 december vind ik tamelijk gortig. Om eerlijk te zijn vind ik het buiten proportie. We hebben nog drie weken te gaan voordat de orde door kerstkaarten verstoord mag worden. Mijn orde, wel te verstaan.
Zo.
Krab ik vanmorgen nog even de laatste pepernoten uit mijn oren, de chocoladeletter onder mijn nagels vandaan, de speculaaspop uit mijn beha, oefen ik me ongans omdat ik morgen examen moet doen met mijn hond voordat mijn hoofd leeg en kerstfähig is, en wat glijdt daar op de mat?
De eerste kerstwens.
Ik vind dit even erg als het wegvagen van Martin Ros. Hopla, daar gaat weer zo'n idioot die uitzinnig raakt van iets wat kwaliteit is dus moeilijk en daardoor niet te volgen. Merk ik toch fijntjes op dat ik het tomeloos gestotter van Van der Weij tenenkrommend begin te vinden en dat heer de Bie in mijn fantasie steeds meer de oren van heer Bommel krijgt.
Weet je wat het is? Als de Hollandse TV eenmaal een formule heeft gevonden, dan moet die jaar-in-jaar-uit worden doorgekauwd tot er alleen nog kruimels van over zijn. De enige vernieuwing heet verjonging. Maar wel van hetzelfde concept dat al twintig jaar onveranderd is gebleven.
Zoiets dus.