" /> misdruk(3): January 2008 Archives

« December 2007 | Main | February 2008 »

January 30, 2008

Brok in de keel

Dat hebben BNN en VPRO samen reuze goed georganiseerd De aandacht wordt de komende weken tenminste afgeleid van Wilders en zijn film. Het tot vervelens toe herkauwen van voors en tegens, het aan de haren bijslepen van deskundigen, het in de mond leggen van opwindende uitspraken of voorgekookte meningen zal even moeten wijken voor de Deep Throat op de publieke buis.

Stand punt nl had zich er al als de kippen meester van gemaakt, zoals daar wel vaker door het volk wordt gekakeld. Nee, natuurlijk is het ondenkbaar dat de overheid vooraf verbiedt wat er op de buis zal worden uitgezonden. We zijn geen dictatuur, toch? En die ene mevrouw met haar vergelijking dat de publieke omroep een soort van openbaar bushokje is waar je ook niet ongestraft met je vriend kunt staan wippen vond ik wel van extreem Hollandse nuchterheid getuigen.

Dat Rouvoet en van der Vlies protesteren lijkt me nogal wiedes vanuit hun kerkelijke achtergronden. Het wachten is nu nog op heftig protest van onze nieuwe Nederlanders. Die zullen toch ook niet in de Koran hebben staan dat moslima's hun kietelplekje hebben in hun keel. Of wel? Ik krijg er een brok in de keel van. Zou dat soms de heimelijke betekenis zijn achter de hoofddoek die dikwijls om de hals wordt vastgeknoopt?

January 25, 2008

Huisstof

Ik kan nou wel over Belltje kletsen, maar het is misschien ook aardig weer eens iets over mijzelf te vertellen. Ontslagen bij de KNO, maar sinds een paar maanden ingetreden bij een arts alternatief die mij op koemelk- en suikerloos zette. Ik ging (en ga) er met sprongen op vooruit, ook al val ik geen centimeter af.

Zit ik paar dagen terug voor het eerst bij de assistente voor een bio-resonantiebehandeling, weigert de machine mijn neus- en voorhoofdholten te doen. Er zit ergens een blokkade die eerst behandeld moet worden. Na allerlei testjes blijkt het remmende gebrek in mijn linkeroog te zitten.

Ik schiet overeind want vorige woensdag had ik ineens een vlieg in dat oog. Ik bedoel zo'n zwart vlekje ter grootte van een vlieg dat met mijn kijkrichting meezeilt. Het oog traande en brandde behoorlijk. Huisarts zag echter niets alarmerends. Ga maar eens naar de oogarts, zei hij, maar het heeft geen directe haast.

Nadat beide ogen gedurende een paar minuten zacht bioresonerend zijn behandeld (of iets van gelijke strekking waar ik niets van merk), wil de machine nog steeds mijn holten niet doen. Eerst weer blokkade zoeken. Testjes brengen aan het licht dat ik allergisch voor huisstof ben en dat ik de afgelopen dagen méér dan mijn portie heb gehad.

Voor de tweede keer val ik bijna van mijn stoel. Laat nou de boekenkast in de gang van de week zijn vervangen. Boeken waren er 15 jaar niet uit geweest. Er lag een partij stof, dat wil je niet weten. Ik was dus niet snotterig van besmetting, niet van drupjes om de holten schoon te krijgen, niet van koemelk, kou of griep maar doodleuk van overmatig opgewapperde stof uit mijn eigen gang.

(wordt volgende week vervolgd)

De ontdekking van het IK

Picture 5.jpg

"Kleurtjes maken op de pjoeter", noemt ze het grapjes maken met Kid Pix, het meest fantastische tekenspel dat ik voor kinderen ken. Vooral de animaties vallen bijzonder in de smaak. De vissende kapitein is opa; de flamencodanseres mama; de japanse schone met waaier in kimono is oma marjoke, en als ik deze flink verbreed kijkt ze me schaterend aan en wijst naar mij. Zelf is ze een vechtend indiaantje in heftige krijgsdans. Menig keer heeft ze het verrukt geroepen: "Das Issebel!"

Als ik er mijn boerenkoolpsychologie op loslaat, zie ik hier het schoolvoorbeeld van jezelf vereenzelvigen met je tegenpool. Niets in Belletje lijkt in de verste verte op het uitgelaten, wat agressief dansende indiaantje. Integendeel. Bel is de ingetogenheid zelve. Zelden zal protest het bolwerk van haar tanden ontsnappen.

Terwijl we zo samen KidPixend achter mijn bureau verblijven, kijkt ze regelmatig achterom naar he beeldscherm van opa waarop - bij wijze van screen saver - een diavertoning voortrolt. "Kijk", roept ze als zij zichzelf ontwaart: "foto van Issebel!".

We spelen verder met de animaties. Opa vangt een grote vis, mama danst op hoge hakken in rode wapperrokken de flamenco, oma marjoke waaiert zich koelte toe in gele kimono en dan dan priemt ze met een vingertje dat de de kleine indiaan moet optreden.

xIsa2bel23jan08.jpg

Ik wacht tot ze zegt: "Das Issebel" en die woorden volgen ook zoals gewoonlijk. Maar dan rolt ineens uit haar mond: "Dat ben ik!". Ze luistert een paar keer hoe dit klinkt en kijkt me verwachtingsvol aan. Ze herhaalt: "Dat ben ik", met een duidelijke nadruk op IK. "Dat ben IK!". Ze herhaalt het op verschillende toonhoogten terwijl ze beurtelings van het beeldscherm naar mij kijkt. Of ik mij wel laat overtuigen. Of ik haar wel serieus neem.

Ik geloof voor geen meter dat zij die krijgshaftige indiaan is of ooit zal worden, maar ik neem bloedserieus dat deze garnaal van drie jaar en drie weken zojuist heeft ontdekt dat zij IK is.

January 08, 2008

Leerspul voor peuters

Even bovenhalen:
http://www.misdruk.nl/mt3/2007/03/peuter_sites.html

Humor van het jaar?

Het mooiste landhuis in onze omgeving en van oudsher op de monumentenlijst is op slopershoogte omdat de bovenverdieping te krap werd bevonden. De rieten kap met de fraaie knik wordt steil herbouwd om ruimte te winnen. Zo te zien wordt de keuken ook vervangen want zowel de zij- als achtermuur zijn er geheel uitgeslagen. Alleen de voor- en achtergevel van het prachtige monument staan nog overeind. Alsof die de essentie vormen. Maar het waren de juiste verhoudingen en het lijnenspel tussen gevels en rieten kap. De architect ligt te janken in zijn kist.

bouwval1.jpg

Hoe ver moet je gaan? Zou verhuizen niet effectiever zijn geweest, als je tenminste effectief wil zijn. Opvallen begint per slot ook een verheven vorm van kunst te worden. Doet me denken aan die reclame van: we kopen dat bootje, rijden ermee naar Saint Tropez en gaan ermee langs de ree liggen zodat iedereen ons goed kan zien.
Naar mijn gevoel de humor van het jaar!

bouwval2.jpg

En ja, terwijl de werkzaamheden alweer drie weken stil liggen staat deze kapitaalsvernietiging elke morgen glorieus in floodlight. Opdat passanten goed kunnen opmerken hoe gewichtig, duur en smakeloos de verbouwing gaat worden?
Geld is te koop maar enig gevoel voor aesthetiek helaas nog niet.

Gemelkte koeien

Wim de Jong was gisteren in de Volkskrant niet erg te spreken over de Zuid-Afrikaanse documentaire van Van Dis. Nu moet ik zeggen dat als Wim de Jong durft te schrijven dat Van Dis gebruikt maakt van "gemelkte" koeien, ik zijn commentaar toch moeilijk serieus kan nemen.

January 06, 2008

Mededogen

Van Dis in Afrika gezien? Ik vond vooral de (ogenschijnlijk) achteloze opeenvolging van onderwerpen boeiend en bijzonder. Evenals het mededogen dat deze serie naar mijn idee onderscheidt van een echte documentaire.
In de VPRO-gids stond al een interview met Van Dis. Eén zin hieruit blijft me bij: Ik ben jaloers op mensen die zich hier niet beschaamd voelen.
Dit is mooi en zuiver uitgedrukt zoals ook de aflevering mooi en puur was. Van Dis blijkt een gevoelig oog te hebben zowel voor details als voor behoorlijk foute feiten. Zonder direct een oordeel uit te spreken sijpelt de emotie uit zijn lichaamstaal.
Van Dis is terug op TV, en hoe!
Welk een kwaliteit en diepgang.

Wie laat wie nou uit?

wandeling.jpg


January 02, 2008

Vandaag is ze 3!

blazer.jpg

Belletje, met Kerstmis gekleed in haar eerste blazer die ze kreeg van oma M. wordt 3 vandaag.
Hier zit ze te genieten van een hapje streng verboden chocolade. Ze kijkt helemaal betrapt. Alsof we het hemelse lekkers alsnog uit haar mond zullen halen.

Zal ik weer eens pinnig loggen?

Opnieuw gaan loggen houdt risico's in want ik word een pinnige oudere dame die overal zout op weet te leggen. Zo lees ik vanmorgen dat van een 24 uur durend interview slechts 35 minuten zullen worden uitgezonden.

Hallo zeg, daar gaan we verdullemes weer! Ook gij doet daaraan mee, VPRO?

Het is namelijk niet belangrijk wat er precies wordt gezegd, maar in welke context de zinnen of woorden naar buiten rollen. Weglaten van de omstandigheid verknipt het "wat en waarom" iets wordt bedoeld. Kranten en glossies zijn hier al meesters in en de tv begint ook aardig te leren hoe je van twee ranzige woorden ophef en vertier kunt klutsen.

We zullen dus worden getracteerd op de sappige uitspraken van een ondervraagde zonder achtergrond. Er kan naar believen worden gelakt en geplakt. En wij, onbenullig kijkvee (van liefst nog onder de dertig) maar denken: "Oh... heeft hij dàt durven beweren? Hoe opwindend, zàg!"

Het mag wel allemaal, het zal mij zó een zorg wezen, maar zit dan niet te coquetteren met interviews van 24 uur die het beste en slechtste uit de mens naar boven halen. Boerenbedrog voor dommies? Interessantigheid? Of domweg misleiding om beter te scoren?

Ik rijs ik rijs de pan uit

Langzaam begin ik te herrijzen uit een grauwsluier die tot het einde van mijn leven leek te duren. Vriend H. (die in zijn werkend leven ziekenhuisdokter was) mag smalend zeggen dat mijn verbeterde status een prachtig staaltje is van zelfhypnose, het dieet van dokter S. (die zich o.m. gespecialiseerd heeft in bioresonantie) doet mij heftig goed.

Antibiotica, penicilline, prednisolon of flixonase heb ik afgezworen, evenals koemelkprodukten en suiker. Nee nee, ik val hier vooralsnog niet van af, maar de watten in mijn hoofd zijn samen met de snotterigheid verdwenen. Zelfhypnose of niet, mij bevalt deze verandering uitstekend.

Zonder op de zaken vooruit te willen lopen, gaat half januari mijn stofwisseling onder de loep. Hier deugt ook geen klap meer van. Het stoppen met roken na een 40-jarige overdaad aan nicotine lijkt de boel danig in de war te hebben gebracht. Ik wacht rustig af en weiger kleren te kopen. Als er 5 kilo van mij verdwijnen heb ik een kast vol garderobe.