De ontdekking van het IK
"Kleurtjes maken op de pjoeter", noemt ze het grapjes maken met Kid Pix, het meest fantastische tekenspel dat ik voor kinderen ken. Vooral de animaties vallen bijzonder in de smaak. De vissende kapitein is opa; de flamencodanseres mama; de japanse schone met waaier in kimono is oma marjoke, en als ik deze flink verbreed kijkt ze me schaterend aan en wijst naar mij. Zelf is ze een vechtend indiaantje in heftige krijgsdans. Menig keer heeft ze het verrukt geroepen: "Das Issebel!"
Als ik er mijn boerenkoolpsychologie op loslaat, zie ik hier het schoolvoorbeeld van jezelf vereenzelvigen met je tegenpool. Niets in Belletje lijkt in de verste verte op het uitgelaten, wat agressief dansende indiaantje. Integendeel. Bel is de ingetogenheid zelve. Zelden zal protest het bolwerk van haar tanden ontsnappen.
Terwijl we zo samen KidPixend achter mijn bureau verblijven, kijkt ze regelmatig achterom naar he beeldscherm van opa waarop - bij wijze van screen saver - een diavertoning voortrolt. "Kijk", roept ze als zij zichzelf ontwaart: "foto van Issebel!".
We spelen verder met de animaties. Opa vangt een grote vis, mama danst op hoge hakken in rode wapperrokken de flamenco, oma marjoke waaiert zich koelte toe in gele kimono en dan dan priemt ze met een vingertje dat de de kleine indiaan moet optreden.
Ik wacht tot ze zegt: "Das Issebel" en die woorden volgen ook zoals gewoonlijk. Maar dan rolt ineens uit haar mond: "Dat ben ik!". Ze luistert een paar keer hoe dit klinkt en kijkt me verwachtingsvol aan. Ze herhaalt: "Dat ben ik", met een duidelijke nadruk op IK. "Dat ben IK!". Ze herhaalt het op verschillende toonhoogten terwijl ze beurtelings van het beeldscherm naar mij kijkt. Of ik mij wel laat overtuigen. Of ik haar wel serieus neem.
Ik geloof voor geen meter dat zij die krijgshaftige indiaan is of ooit zal worden, maar ik neem bloedserieus dat deze garnaal van drie jaar en drie weken zojuist heeft ontdekt dat zij IK is.