Wat een dilemma
Het was een verleidelijk idee om W de familieverzameling grammofoonplaten hier te laten zetten die hij op zijn zolder bewaarde, maar ineens vliegen ze me aan. Ik heb de versterker en de platenspeler weer opgeruimd. Hoe ik mij ook voornam er iets mee te doen, hoe nostalgisch die oude platen ook zijn (nog van mijn vader, van mijzelf, van W en van H) nu moeten ze de kamer uit.
Ze kwamen bijna een jaar geleden in drie grote verhuisdozen binnen. Bom! Alsjeblieft, hier zijn ze. Zet maar neer, sprak ik opgewekt en vol goede moed, ik ga ze eerst sorteren. Dat was nog een leuke klus hoewel ik ze uiteindelijk ongesorteerd en zuchtend weer in de drie dozen terugstopte die niet te tillen waren, laat staan de trap op- of af- te zeulen.
Bij de Makro kocht ik nette mandjes om ze in te zetten. Konden die verhuisdozen tenminste uit de kamer. Ik ontdekte al snel dat al het moderne goede spul, pakweg vanaf 1970, op cd is verschenen. Digitaliseren heeft daarom geen zin. Opnemen is zo gebeurd, maar met het wegpoetsen van tikken en krassen uit het grijsgedraaide vinyl ben je minstens dagen bezig.
Uniek zijn de klassieke opnamen uit de jaren vijftig op de net uitgevonden LP. Concertgebouworkest bijvoorbeeld of Scala Milaan met Callas en Tebaldi. Zucht. In sterke AH-tassen stoppen en ze toch de trap afzeulen naar het sousterrain waar ze nooit meer vandaan zullen komen? Maar het slipt daar al vol met alles wat wordt afgedankt maar niet weggedaan mag worden.
Hoe je het ook doet, achteraf zal altijd blijken dat je het foute hebt gedaan.
Blijft het dilemma: of alles wegdoen, of alles bewaren.