Alsof ze waren ingehuurd
Alsof we ze hadden ingehuurd vanmorgen! Ze waren er allemaal tegelijk. Isabel zat nog niet op haar stoel aan tafel of daar sprongen de twee die over het dak van tuinhuis waren gekomen via de stermagnolia de notenkrat in.
Isabel zag ze, maar wees meteen naar de witte regen. Eén rode eekhoorn zat daar in de takken kwispelend op z'n beurt te wachten, de tweede zat eronder op het stenen muurtje. JW riep ondertussen dat er een eekhoorn op de kist bij het achterraam was verschenen waar ik een bord met doppinda's had neergezet. Binnen drie tellen verscheen daar een tweede om een pindapeul mee te grissen.
We kwamen ogen tekort. Zes eekhoorns tegelijk. Voeg daarbij nog de vlaamse gaaien en eksters die de voerplek ook hebben leren kennen. Die komen in een noodgang aangevlogen en pikken in een fraaie duikvlucht van het lekkers mee.
Toen iedereen vertrokken was kwam Berensnoetje terug. Ze is oud geworden en heeft een dunne staart gekregen. Als onmiskenbaar kind van "Fiep" vond ze het zonde om restjes op haar bord te laten liggen. Terwijl Isabel in de vensterbank stond en ik over de bankleuning hing toe te kijken kwam ze telkens langsgehuppeld om, met een schuin oogje op ons gericht, de overgebleven pinda's voor onze neus in te graven.
Zo dichtbij!, zuchtte Isabel hevig onde de indruk, ik kan ze bijna aaien! Als zij volgend jaar op school vertelt dat ze zes eekhoorns tegelijk zag waarvan er twee voor het grijpen zaten, dan denken de juffen dat ze fabeltjes vertelt. Er zullen maar weinig juffouwen bestaan die zoiets uit eigen ervaring kennen.