De klok, de klepel en het kind
Ik had de paps vast uitgelegd wat we volgende week gaan doen. Hier zijn de toegangskaarten voor het dolfinarium, dan kunnen jullie zelf bekijken hoe laat je komt. "Dolfinarium" zegt de paps tegen Isabel die er half luisterend naast staat. "Dolfijntjes kijken", maar ze reageert niet.
Drie uur later - de paps allang vertrokken en wij even op de computer youtube-dolfijnenfilms gekeken - eten we een boterham en overleggen wat we verder doen vandaag. Ik zeg tegen haar: "moet je niet even een dutje gaan doen?" want ze ziet er wat snotterig en bleekjes uit.
Zegt ze: "Nee, daar heb ik geen tijd voor want we moeten dadelijk met de auto die dolfijnen kijken". Ik leg haar uit dat we dat pas een volgende keer doen. Leuk vindt ze die mededeling niet, maar ze legt zich erbij neer. Letterlijk wel te verstaan. Ze ligt te maffen als een voldaan marmotje.