Zelfgenezend vermogen = de pest voor spit
Zelf weet ik nog niet wat ik ervan moet denken. Gisteren reed JW mij naar de tandarts om de hechtingen uit mijn kaak te laten trekken. Op de terugweg aten we rond 13 uur nog een pannenkoekje maar eenmaal in de auto viel ik als een blok in slaap.
Ik herinner me nog net hoe ik me, thuisgekomen, naar de bank verplaatste om verder te dutten waar ik om vijf uur wakker werd. Ik spoedde mij naar boven om een gemakkelijk polo aan te trekken en mijn oude jeans, ging op de rand van mijn bed zitten om van schoenen te wisselen, voelde even waarom de matras er zo uitnodigend uitzag en kwam twee uur later weer tot leven.
Ik was ruim op tijd om het voetballen te ondergaan. Aan het eind van Rusland - Spanje kon ik mijn ogen niet meer openhouden. Om 23 uur lag ik in mijn mandje van Het Oog te genieten, maar nog geen zes woorden later moet ik weer van de wereld zijn gegleden.
De wekker om half acht vanmorgen heb ik kennelijk uitgemept. Ik werd om 9 uur wakker wat in geen jaren was voorgevallen. Rug weer in de kreukels van al die uren bewegingloos liggen. M. gebeld om mijn spieren los te wrijven.
Al dat geslaap is je zelfgenezend vermogen, zei ze liefjes, maar het was wel de pest voor je spit.