" /> misdruk(3): July 2008 Archives

« June 2008 | Main | August 2008 »

July 27, 2008

Zomergast

Ai, ik mis Joris Luyendijk.
't Is dat Plasterk nog een enthousiaste babbel heeft.

Ondertussen foto's ontwikkeld, tweedehands bolderwagens op internet bekeken en zo al doende voor VenW meteen maar een ooievaar gereserveerd.

ooievaar.jpg

July 26, 2008

De roedelkreet van de wolf

Het zal verbeelding zijn geweest, maar nadat ik tegen hem had gezegd: "Isabel komt straks spelen", hield hij het hek in de gaten. Een half uur later hoorde ik mijn stille kees die nooit een bek open doet de roedelkreet slaken van de wolf: Oehoehoehoehoei!!. Bij volle maan had het niet indringender kunnen klinken.

samenschuiven.jpg

Daar was dus Isabel die bij haar thuis (zo zegt ze dat) twee nog veel grotere honden heeft. Maar minder onstuimig want Yoeko kan even lomp zijn als hij stevig is. Ik heb het al eerder gelogd: Waar zij gaat of staat, daar is hij ook te vinden. Binnen of buiten, hij wijkt geen meter van haar zijde.

eindjul2008.jpg

Het heeft moeite gekost hem te leren dat hij opzij van de schommel moet blijven. Hij liep steeds op de schommel af en nam de dreun van het hout of een trap van haar voeten voor lief. Hij snapte niet waarom zij daar in de touwen heen en weer zwaaide en wilde haar kennelijk te hulp schieten. Nu heeft hij begrepen dat ze de schommel leuk vindt en blijft rustig wachten tot ze klaar is.


Op weg naar Terschelling

Het is natuurlijk de goden verzoeken om al een heel jaar tevoren een huis te huren op Terschelling. Gisteren gehoord dat het gewenste object in de gewenste periode nog vrij is. Er kwam nog bijna een kink in de kabel toen ik te eerlijk was over de honden. Eén hond kan, twee honden is één te veel maar drie honden kan volstrekt niet, schrok ze. Hier had ik alle begrip voor.

Na enig heen-en-weer gepraat, en de belofte dat er tegen die tijd misschien wel eentje kon zijn overleden en dat geen van de honden gewend is tegen de buren te blaffen èn dat onze honden natuurlijk in de garage kunnen liggen als ze misschien een keertje alleen worden thuisgelaten, en dat onze honden elkaar erg goed kennen, en dat de mijne al vijf certificaten voor gehoorzaamheid heeft, steigerde ze minder en mompelde ze zachter.

En dan te bedenken dat ik persoonlijk niet erg van strandliggen houd. Ik háát zand tussen mijn boterhammen, boeken en bilnaad. Maar ik houd van wandelen en schelpen zoeken. Van de zandribbeltjes op het wad, het droogvallend tij, het rennen van de krabbetjes en ingraven van kokkels, het foto's maken bij lage zonnestand en de zilten wind om mijn neus.

Der Alte, Derek oder Schimanski?

Sinds lang niet meer zo gelachen bij het aanhoren van nieuwsberichten. Komischer kan je het niet verzinnen. En àls je dit al uit je duim zoog zou niemand het geloofwaardig vinden.

25 juli 2008, ANP vanuit Mönchengladbach:
Een hoofdinspecteur van de politie heeft in het Duitse Mönchengladbach een bank overvallen. Rechercheurs herkenden hun collega op video-opnames van de overval aan zijn opvallende horloge en zijn manier van lopen.
De 53-jarige inspecteur was met een doek gemaskeerd. Hij bedreigde bankmedewerkers met een geweer. Hij maakte enkele duizenden euro buit. De man vluchtte met een fiets die kort daarvoor bij het hoofdbureau van de politie was gestolen.
De hoofdinspecteur was 31 jaar in dienst. Hij gaf na zijn arrestatie geen motief voor zijn daad, die hij op zijn eerste vakantiedag pleegde.

Wat ik nou zo bijzonder vind, is dat hij in die 31 jaar nog steeds niet heeft geleerd om zijn opvallende horloge uit te doen als hij op sluipershoogte gaat.

July 25, 2008

Kopje thee

Bijzonder, om weer thee te drinken bij heel oude vrienden in dubbele betekenis. We kennen hen 45 jaar en ze zijn al behoorlijk op leeftijd. Hij is goed geconserveerd. Zij is ouder, hulpbehoevend ondertussen en wordt liefdevol door hem verpleegd. Hij is haar butler, zegt hij zelf.

Hij kreeg twee jaar terug al te horen dat ze zulke slechte nieren had dat dit haar laatste zomer zou worden; vervolgens haar laatste kerst. Wij hebben haar sindsdien al tweemaal een nieuw jaar in mogen klinken. De behandelend geneesheer heeft vorig jaar - min of meer gedwongen door de butler die zelf ook arts is - toch wel zijn excuses moeten maken.

Ze is nog maar een piepklein vogeltje, dat wel. Een pluisje dat je zo de wijde wereld in zou kunnen blazen. Ze zegt niet veel maar haar ogen twinkelen als ze naar de gesprekken luistert. Haar man is een briljant causeur. Ze springt er alleen maar tussen als de dingen niet kloppen. Ze is nog waanzinnig goed bij de pinken en even scherp als altijd.

Old soldiers never die, they just fade away. Ze gaat heel geleidelijk achteruit, alsof haar energie langzaam oplost in het onbestemde van het heelal. Kasplantje in de laatste fase. Mooi dat we nog thee met haar kunnen drinken. Roerend dat ze het nog steeds gezellig vindt om thee met ons te drinken. Het was een warme, welbestede middag.

July 18, 2008

Trouwdag

Onze trouwdag voor een groot deel besteed aan het beoefenen van geduld zonder ruzie te maken. Ging goed. Toen de wegenwachtman na twee-uur-en-een-kwartier kwam aangereden en in vijf minuten had geconstateerd dat er geen mankement was, zijn we met onze hongerige magen een pannenkoekhuis binnengestoven.

Het Kröller-Möller hadden we toen al binnen zodat we tijdens het lange wachten de tijd konden doden met het verteren van mooie beelden in ons hoofd. De radio mocht niet aan vanwege de vermeende zwakke accu. In mijn tas vond ik gelukkig nog een kortgeleden opgeladen shuffel. Diep in mijn oortjes gedoken zakte ik weg bij een wonderlijke mix bijeengescharrelde klanken waarvan ik titel noch herkomst herkende. Bijzonder.

Toen Vincent van Gogh geestesziek werd...

Huh?
Het pointillisme had toch niks te maken met van Gogh's geestesziekte?
Van Gogh was een tijdgenoot van Seurat en Signac, twee bijna wetenschappelijke beoefenaren van het puntjes zetten. Hij werd door hen geinspireerd en vond van daaruit zijn eigen stijl.
Dit is wat ik ervan denk.

Hoe dicht van Gogh het pointillisme van Signac heeft benaderd zag ik vanmiddag in het Kröller-Möller.

vanGoghpuntjes.jpg

Het doek van Van Gogh dat het "Interieur van een restaurant" heet en voltooid werd in de zomer van 1887 hing niet in een van de van Gogh-zalen, maar in een ruimte verder. Het hing daar als pendant naast "La salle à manger" van Paul Signac die zijn doek ook in 1887 voltooide. Toeval?

Ik stond daar naar beide doeken te turen, dacht eerste dat ze beide van Signac waren, vond dat er iets niet klopte en ging de beschrijvingen lezen. Links hingen inderdaad de ronde stippels van Signac, maar rechts hingen de ronde stippels van ... Van Gogh. Ronde stippels dus, geen streepjes nog.

Het bleef in mijn gedachten en thuis zocht ik bij Google: Van Gogh pointillisme. Kreeg ik onder meer de link die samenhang suggereert tussen gekte en streepjes.

"Toen Vincent van Gogh geestesziek werd begon hij deze werkvorm toe te passen in zijn werk.". leren ze over pointillisme op de pabo-school. Ach soo...


July 15, 2008

Multimediale verwording?

In mijn jonge jaren moest ik mijn bord leeg eten omdat de nikkertjes in Afrika helemaal niks op hun bordje hadden, zelfs geen bordje hadden. Speelt dit nog een rol in mijn wereldperceptie? Ineens schiet Mars me in het foute keelgat. Ze gaan me straten te ver met hun multimediale (M&M?) geinigheid.

Ha ha, hoe grappig ze zijn. Too Cool! Je kunt tekst en foto's op de M&M-metjes laten drukken. Maar pas op! Mars schijnt vreselijk preuts te zijn. Er mogen geen onkuise plaatjes worden ingezonden of woorden die niet door de beugel kunnen. Geen namen van zaken of produkten, geen verwijzing naar drugs, geen schuttingwoorden en ook geen afzonderlijke letters, want dan zou je met de chocoladepillen woorden als kut en pik kunnen leggen. Mijn fantasie schiet trouwens te kort hoe je op een foto'tje van amper een tepel groot obsceniteiten zou moeten zetten.

O ja, vergat ik nog bijna te melden dat een zak bedrukte M&M-metjes van 200 gram $12 kost, wat eufemistisch is uitgedrukt want je moet drie zakken tegelijk bestellen. Da's dan $36 om de kopjes van je kind of kleinkind naar binnen te kauwen. Wat mij aan psychisch kanibalisme doet denken.
Voor die $36 kun je een heel dorp ondervoede nikkertjes op een bordje pap tracteren.

Ik kan heel best tegen de westerse luxe, maar Mars maakt het mij echt te multi.

July 13, 2008

Luistert en smelt!

Hoe de typische uithalen van de Indiase gitaar (oneerbiedig gezegd: het jankende geluid dat ontstaat omdat men de metalen snaren niet met de vingers bespeelt, maar er iets overheen laat glijden) wonderschoon samengaat met het getokkel op de westerse snaren van Cooder. Ik kan er nog geen genoeg van krijgen. Zo te meer werk ik van Cooder hoor, des te groter wordt mijn bewondering voor deze cd.

Bij wie ooit in India is geweest moet het hart smelten als hij dit hoort. Een fragmentje van A Meeting bij the river, voortspruitend uit een kortstondig treffen tussen Ry Cooder en Vishwa Mohan Bhatt.

Volgens het bijbehorende boekje zijn ze rond middernacht gaan zitten in een kloosterkerk in het gezelschap van enige katholieke monniken in grove pij. Er zijn een paar primitieve microfoon bij gezet die de muziek analoog registreerden en ze hebben, zonder repetities vooraf, de sterren van de hemel gespeeld.

Als je deze improvisaties vergelijkt met ander werk van Cooder en ander werk van Bhatt (beiden zijn enorm produktief geweest) dan hoor je hoeveel twinkeling Cooder geeft aan de Hindustaanse wijze van spelen, en hoeveel diepgang Bhatt bijdraagt aan het spel van Cooder.

July 12, 2008

A meeting by the River

Verrassing van de dag was een bloedmooie CD die uren in de speler heeft gelegen. Een opname uit 1992 van guitarist Ry Cooder met Vishwa Mohan Bhatt: "A meeting by the River".

MeetingRiver.jpg

Bhatt stamt uit Jaipur en werd door zijn vader Pandit Manmohan Bhatt en door de beroemde Pandit Ravi Shankar opgeleid in Hindustaanse (Noord Indiase klassieke) muziek. Hier speelt hij op een soort akoestische guitaar die hij zelf heeft ontworpen. Het samenspel met Ry Cooder is ongelooflijk, en de begeleiding door tabla en dumbek magnifiek. De dumbek wordt bespeeld door Ry's toen 14-jarige zoon.

Deze opname was niet gepland en niet gerepeteerd. Ry nam een gedicht als uitgangspunt. Hij koos de Mathnawi, een meesterwerk van Rumi. Een parabel die verhaalt van een kikker en een muis die met elkaar babbelen aan de oever van een rivier en niet worden gehinderd door grammaticale regels.

Hier ontmoeten California en Rajasthan elkaar in een puur spontaan samenspel. Zeldzaam prachtig.

July 10, 2008

Afscheid van het "goud in de mond"

Dertien jaar schijnt hij het gedaan te hebben, bij vlagen door anderen afgewisseld of door ziekte geveld. Omdat ik niet matineus was wist ik amper van zijn bestaan. Tot ik in september 2006 een 12-wekig hondje kocht dat bij het krieken rond zes uur moest worden uitgelaten. Daarna begon ik de vroege stem te horen, naar hem te luisteren en hem enorm te waarderen:

Rob Trip

O ja, als ik een slechte morgen had door een verkouden hoofd kon ik best wel denken: Man, doe niet zo weerzinwekkend opgewekt en sloof je niet zo uit! Of als hij, interview afsluitend, wéér datdezelfde zinnetje uit zijn automatische piloot liet rollen: ... en houd ons op de hoogte.

Vertrouwde, zachte klank om wakker bij te soezelen. Goedemorgen Rob, wordt dit een mooie dag? Ik heb de geruststellende zinnetjes waar stalkster Jeanne zo van in katzwijm raakte niet vaak gehoord omdat ik na achten het meeste nieuws meer dan voldoende had gehoord en aan de papieren krant ging lezen.

Dag Rob, bedankt voor de talloze aangename uren. Maak het waar, dat de mooiste dagen nog moeten komen enne ... houd ons alsjeblieft op de hoogte.

July 09, 2008

Overbuurmannetje

Eindje verder tegenover woont een nieuw gezin met kleine kinderen. Vanmorgen zat er een tuinman hortensia's te planten. Op het moment dat ik met Yoeko voorbij liep rende er een jochie van een jaar of vier over hun spikspinternieuw betegelde tuinpad naar beneden. Hij riep: Hallo!
Hallo!, riep de tuinman terug
Ik zeg geen Hallo! tegen jou, zei het jongetje. Ik zeg Hallo! tegen die hond.
Yoeko was blijven staan; hunkerde naar het kind dat op drie meter afstand was gebleven.
Hoe heet hij?, vroeg het jongetje.
Yoeko, antwoordde ik.
Yoeko kwispelde en en piepte van verlangen.
Zal ik bang voor hem zijn?, vroeg het jongetje.
Ik zei dat het niet hoefde omdat Yoeko van kinderen houdt.
Toen riep zijn mama hem naar binnen. Hij mocht zeker niet met vreemde honden praten.

Jaardag

De hele week bij stilgestaan dat ik op 8 juli meer jarig ben dan op 10 januari, en dan gisteren de grote dag vergeten. 8 Juli 2008 was de eerste rookvrije dag van een rookloze toekomst. Ik zal deze dag tot het eind van mijn leven herdenken.
Vier jaar x vijf euro per dag is dik zevenduizend euro. Daar kun je een dikke computer van kopen, wat ik dan ook heb gedaan want drinken doe ik ook al zelden.

Arbeidsmarkt bij de NRC

De NRC kopt boven deze foto: Arbeidsmarkt Groter deel hoogopgeleide Nederlanders is vrouw.

Picture 13.jpg

Nou ben ik echt niet overdreven feministisch, maar van deze verluchting bij deze kop,
anno 2008,
in de NRC notabene,
werd ik toch kwaad en zwaar onpasselijk.

Waar ik nog beroerder van werd, en nu ben ik dus wèl feministisch, is de uniformiteit van deze benen. Alsof het verplicht is gesteld, dragen ze allemaal hetzelfde soort schoenen. Er is geen buitenbeentje te ontdekken.

Hoogopgeleide dames, u heeft weinig fantasie. U zit wat uw benen betreft wel erg veilig aan het modebeeld geplakt. Van angst om uit de toon te vallen? Of heeft deze plaat misschien niets met hoogopgeleid te maken

July 07, 2008

Klaar om te verzenden

Overgedienstig is even ergerlijk dan helemaal niets horen. Het is ook nooit goed. Heb ik zaterdag een paar rubberen klompjes besteld voor de Isabel, wordt er na betaling een nette factuur gestuurd, moet ik me registreren om de status van het pakje te kunnen volgen. Staat bij die status: "Klaar om te verzenden". Da's mooi.

Krijg ik zojuist een mail met de verheffende mededeling dat mijn factuur op een bepaalde link valt te bekijken. Dat de status van mijn bestelling is aangepast. Dat de nieuwe status is: "Klaar om te verzenden". Huh? Ik dus inloggen en kijken. Wat zijn dit voor methodes? Moet de teller van hun website soms omhoog?

Mail ik pro forma dus maar terug dat ik niets aangepasts aan de status kan ontdekken; dat de status zaterdag al luidde: "Klaar om te verzenden". En dat ze het pakje gewoon maar op de post moeten doen. Dat het dan vanzelf wel goed komt. Mogen we hopen.

"Klaar om te verzenden" wil alleen maar zeggen dat het nog niet weg is, toch? Maar ja, misschien zijn zij ook wel het zomerschema ingegaan. Wie het weet mag het zeggen.

Zomerschema, leerzaam weekje

Vandaag begint het zomerschema bij de (Volks)krant. Zal ook wel weer met vakantie te maken hebben. In dezelfde krant las ik deze week dat de gemiddelde Hollander 2,8 keer per jaar met vakantie moet. Daar zitten wij dan niet eens bij.

Er stond ook dat de Nederlander zijn vakanties zo perfect wil voorbereiden en ondergaan dat hij er overspannen van terugkeert. Hij wil tijdens zijn reisjes alle neuzen uit de zalmen eten en dat geeft stress. Hij heeft de luttele weken tussen twee reisjes enorm hard nodig om weer bij te tanken. Je zou haast medelijden met hem krijgen.

Het mag dan ook geen wonder heten dat onze overwerkte landgenoten enorme honger hebben naar meer vrije tijd en meer salaris. Dat er nog maar 1400 uur per jaar door de gemiddelde wordt gewerkt in plaats van de 2000 van een aantal jaren terug, stond ook nog vermeld. "De wereld gaat aan vlijt ten onder", schreef Dendermonde al.

Het was een leerzaam weekje. Maar vanaf nu tot september sukkelt de natie de zomer door met vakantievulling op tv, radio en krant. Jammer dat nieuws niet valt te herhalen, maar daar vinden ze ook nog wel wat op.

July 06, 2008

Genieten van Martin Ros

W had mij ooit getipt dat hij nog ergens te beluisteren viel, maar ik was hem uit het oor verloren. Bij toeval kwam ik hem vanmiddag tegen en genóót! Misschien wel omdat de massa hem niet meer te pruimen vindt; misschien omdat hij op verzoek van velen vervangen werd door een carrousel waaruit toevallige besprekers rollen. En gij geleuf da, van dat toeval?

De vroege vogels van de vara onttrekken zich na het vertrek van Midas ook op carrouselmanier aan een eigen keuze. Zo haal je het zout uit programma's die ooit sjeuïg waren, verrassend, speels, beetje ondeugend en ànders stout dan ons aller Heleen.

Heerlijk exorbitant, met smakelijke woordkeus, met overslaande stem van begeestering, hippend op zijn stokje, buitelend over zijn voederbakje, valt de onvoorstelbaar belezen Martin Ros gelukkig nog altijd op te zetten, af te draaien, te beluisteren en zo je wilt, zelfs af te zetten.
Héérlijk! Nog mooier is dat Ross ook te podcasten valt en dat er al een heel archief is.

Het heerlijke genieten

Is er al eens onderzoek gedaan naar het meest gebruikte woord binnen onze hedendaagse samenleving? Ik kan me nog levendig herinneren hoe genieten onlosmakelijk was verbonden met een vers gezet bakje bonenkoffie. Dat kon er nog mee door omdat er niets was dat zo verrukkelijk geurde.

Sindsdien is de term in rap tempo verloederd en misbruikt voor het banaalste hebbeding: de Senseo, de slappe bak met kunstaroma waaraan geen geur meer valt te bekennen. Heerlijk bakkie hè? Lekker makkelijk. Da's pas genieten. Genieten van gemak ja, maar niet van zintuiglijk geprikkel dus.

Het woord genieten is godvergeten allemachtig burgerlijk geworden. Het is ontdekt door de commercie die denkt dat wij alleen al bij het horen van die kreet op onze rug gaan liggen. Om te vrijen, te relaxen, op vakantie te gaan, te eten, drinken, spijsverteren, investeren, onze darmen op te luchten, te lezen, te schrijven of te hoereren.

Genieten moet. Genieten doet u goed. U heeft recht op genieten. Waarom zou u niet genieten? Mens ga toch genieten. Wie niet geniet is een dief van zijn eigen leven; is een dief van zijn eigen portemonnee; is een dief van de economie. Het is de toverformule geworden voor alles wat men maar verkocht wil hebben, tot aan zwabbers en stofdoeken toe.

Ook zo de pest aan genieten gekregen? Telkens als ik iemand dat g-woord hoor spreken besef ik tot in mijn enkels dat aan alles wat we massaal krijgen opgedragen werkelijk geen lol meer aan is.


July 05, 2008

Langzaam overleden?

Picture 3.jpg

Wat is er toch met de Weather Pixie aan de hand? Zonder taal of teken weggekwijnd. Littekens achterlatend op talloze weblogs over de gehele wereld.

Jarenlang was de Weather Pixie mijn betrouwbaarste weerbericht. Op vliegbasis Soesterberg kwam de voorspelling er op aan. De basis loopt ook al op zijn laatste vleugels, al zou je dit niet zeggen als er alsnog, geheel onverwacht en met brullende herrie, nog een paar overvliegen.

De buienradar vind ik geen alternatief. Om te beginnen word ik ziek van de meegeleverde reclame. De zogenaamde Ads van de zoekmachine die op kousenvoeten binnensluipt en de leiding wil nemen. De buienradar is veel te complex voor het weinige dat ik wil weten: de temperatuur en windkracht van het stipje Soesterberg.

July 04, 2008

Een rustige volwassen hond

yoekovolwassen.jpg

Nu jullie gezien hebben hoe oke zijn gebit is, ook nog een plaat van de (bijna) volwassen reu die zo te zien goed in zijn vel begint te steken. Dit heeft hij verdiend na al het lessen. Hij heeft er hard genoeg voor gewerkt.

Ze zeggen dat de keeshond makkelijk is op te voeden omdat hij een 'zachte' hond is, maar ze gaan dan wel voorbij aan zijn levendigheid. Bij alles wat gebeurt staat hij met ontembaar enthousiasme en een nieuwsgierige neus voorop.

Bovendien is hij eigenzinniger dan een teckel. Dit geldt niet alleen voor mijn exemplaar, maar voor al zijn broers en zussen, moeder, tante en de rest. Dus voor je denkt: ik wil er ook zo een, moet je ook nog beseffen dat die berenvacht niet uit zichzelf zo netjes uit de klitten blijft.

Kom mij straks dus niet aan met het verwijt dat je door mij ook zo'n losbol hebt gekozen en dat je hem after all toch liever naar de herplaatsing wil brengen. Ik bedoel: er zijn mensen die nog onbesuisder dan een keeshond zijn.

July 03, 2008

Morgen is hij jarig, onze Yoeko

YoekoTwee.jpg

Nog net in de pubertijd, ons Yoeko die morgen 2 wordt. Hier ligt hij met een lauwertak in zijn bek te grijnzen. Hij maakt duidelijk dat hij voorlopig nog niet bereid is om die tak af te staan. Ik ben voorzichtig met takken om zijn gebit gaaf te houden.

Zelfreflectie bij gebrek aan regen

Laat ik me eens vermaken met een stukje zelfreflectie. Dit komt omdat ik Hanneke Groenteman Jan Keizer van BZN hoorde interviewen. Ik hield niet zo van BZN maar wel van de Cats. Niet van Freek de Jonge, veel van Bram Vermeulen. Niet van Rob de Nijs, wel van de heldere stem van Herman van Veen. Veel van Robert Long. En van Boudewijn de Groot mits hij werk van Lennaert Nijgh zingt.

Ik hield meer van Hermans dan van Zonneveld, Meer van Reve dan van Hermans. Meer van Karel dan van Gerard. Zo vergankelijk als alles is. Dol op Annie M.G. Schmidt, Jenny Arean, en Aafje Heijnis maar geen gevoel voor Connies zoals Palmen, Breukhoven en Stuart. Ik had nooit veel op met Rita Reys. Tot ik kort geleden in een nachtprogramma een plaat van haar hoorde en dacht: Dit kan alleen La Reys maar zijn, welk een perfectie!

Gelukkig dat de wereld overvol is met muziek, boeken, tv-programma’s en presentatoren. Ik kan het me permitteren hele rissen babbelkoppen en luchthappers niet naar mijn smaak te vinden. Zo raakte ik bijna psychotisch van het opgefokte chaotisme van Verbaan die zich ineens als Slimme Snollie voordeed.

Ach,
het weer was benauwd vandaag.
Heeft u al een vingerhoed regen gehad om weer in het gareel te raken?


July 01, 2008

Opstekertje

Nooit vermoed hoeveel opstekertjes ik zou krijgen na het stoppen met roken. Zoals de afgelopen dagen bijvoorbeeld. Het gezucht, gesteun, geklaag, gejerimeer, de onzinnige argumenten, het zelfbedrog, zelfbeklag, de blafhoest, de piephoest, de schorhoest, de schraaphoest, alles hoorde ik schouderophalend en licht vrolijk aan omdat mij niets meer kan gebeuren.

Hij zet bij jou geen implantaten als je niet stopt met roken, zei mijn tandarts terwijl hij mij doorverwees naar zijn technisch knappe zoon. Het bot geneest niet goed bij rokers en blijft poreus. Mislukt de ingreep dan ben je ver van huis. Dit was een voorbeeldig argument dat mij volledig motiveerde. Dit was een argument dat direct verband hield met mij.

Ik stopte acht maanden. Tot het implantaat voorbeeldig was vastgegroeid. Toen dacht ik dat ik ver genoeg was om één sjekkie op te steken. Whammmm! De brand vloog er genadeloos in. Van één sjekkie werd het een pakje, een slof en een kist. Ik zwoer van schrik de sigaretten af en ging sigaren roken over mijn longen. Dat verslaafde pas goed. Stoppen leek voor eeuwig onmogelijk geworden. Tot dus het volgende implantaat er in moest.

Op 8 juli 2004, met één been al in de taxi naar Schiphol, propte ik een doos Zyban in mijn rugzak (ooit van de longarts gekregen maar nooit gebruikt), twee pakken nicotinepleisters en een flinke portie vastbeslotenheid. Ik had net gehoord dat Isabel verwekt was en nam me voor om bij een baby niet te roken. Onvergetelijke reis door Rusland gemaakt en inderdaad nooit een tabakje meer aangeraakt. Terwijl ik toch beroeps was en de sjekkies met één hand op mijn dijbeen kon rollen.

Zanglijster

Hij wist van geen ophouden gelukkig. Uren heeft hij op de hoogste top zijn welluidende sonatines laten horen. Tot ik dacht dat hij nou zijn kop wel houden mocht. Had ik ogenblikkelijk spijt van. Wetend dat het zingen nog maar even duurt en dat we hem daarna maanden zullen missen.

Ik jubel ook nu vele medelanders zich op vakantie spoeden. Ik kon vanmiddag zowaar in mijn eigen dorp parkeren.