Op weg naar Terschelling
Het is natuurlijk de goden verzoeken om al een heel jaar tevoren een huis te huren op Terschelling. Gisteren gehoord dat het gewenste object in de gewenste periode nog vrij is. Er kwam nog bijna een kink in de kabel toen ik te eerlijk was over de honden. Eén hond kan, twee honden is één te veel maar drie honden kan volstrekt niet, schrok ze. Hier had ik alle begrip voor.
Na enig heen-en-weer gepraat, en de belofte dat er tegen die tijd misschien wel eentje kon zijn overleden en dat geen van de honden gewend is tegen de buren te blaffen èn dat onze honden natuurlijk in de garage kunnen liggen als ze misschien een keertje alleen worden thuisgelaten, en dat onze honden elkaar erg goed kennen, en dat de mijne al vijf certificaten voor gehoorzaamheid heeft, steigerde ze minder en mompelde ze zachter.
En dan te bedenken dat ik persoonlijk niet erg van strandliggen houd. Ik háát zand tussen mijn boterhammen, boeken en bilnaad. Maar ik houd van wandelen en schelpen zoeken. Van de zandribbeltjes op het wad, het droogvallend tij, het rennen van de krabbetjes en ingraven van kokkels, het foto's maken bij lage zonnestand en de zilten wind om mijn neus.