Zelfreflectie bij gebrek aan regen
Laat ik me eens vermaken met een stukje zelfreflectie. Dit komt omdat ik Hanneke Groenteman Jan Keizer van BZN hoorde interviewen. Ik hield niet zo van BZN maar wel van de Cats. Niet van Freek de Jonge, veel van Bram Vermeulen. Niet van Rob de Nijs, wel van de heldere stem van Herman van Veen. Veel van Robert Long. En van Boudewijn de Groot mits hij werk van Lennaert Nijgh zingt.
Ik hield meer van Hermans dan van Zonneveld, Meer van Reve dan van Hermans. Meer van Karel dan van Gerard. Zo vergankelijk als alles is. Dol op Annie M.G. Schmidt, Jenny Arean, en Aafje Heijnis maar geen gevoel voor Connies zoals Palmen, Breukhoven en Stuart. Ik had nooit veel op met Rita Reys. Tot ik kort geleden in een nachtprogramma een plaat van haar hoorde en dacht: Dit kan alleen La Reys maar zijn, welk een perfectie!
Gelukkig dat de wereld overvol is met muziek, boeken, tv-programma’s en presentatoren. Ik kan het me permitteren hele rissen babbelkoppen en luchthappers niet naar mijn smaak te vinden. Zo raakte ik bijna psychotisch van het opgefokte chaotisme van Verbaan die zich ineens als Slimme Snollie voordeed.
Ach,
het weer was benauwd vandaag.
Heeft u al een vingerhoed regen gehad om weer in het gareel te raken?