misdruk(3)

Na vijf dagen ben ik het gepingel voor-, na - en rond het nieuws op Radio 1 meer dan zat. Rob Trip laat kennelijk zo'n leegte achter dat die slechts met gepingel kan worden gevuld.

Nee nee, het Plong Plong Ping Ping Ping is om nieuwe klanten te lokken, of aarzelende klanten over de streep te halen. Nieuws is lol geworden. De behoefte aan emotie heeft nu ook de radio besmet.
Plong Plong Ping Ping Ping.
Snik snak snot.

Deze dame, die zweert bij de radio, houdt 1 voor gezien en is voorlopig over naar BNR om Harmke Pijpers aan het werk te horen. Ik beluisterde BNR voornamelijk in de auto, maar doe hem nu ook in huis.
Een verademing.

Posted by elisa at 03:10 PM | Permalink

Nah, er komt weer wat model in.
In mij, bedoel ik.
Halverwege het voorlopig gestelde doel mag ik niet mopperen. Het kost weinig moeite om zoet, vet en veel te laten staan. Ik kan anderen met genoegen zien smullen als ik maar niet hoef tegen mijn wil want nu zet ik door.

Ik heb sinds ik gestopt ben met roken alles geproefd en gegeten wat meer dan slecht en heerlijk was, ik teer op de prachtigste culinaire ervaringen, wil het desnoods nog wel ruiken maar eten hoeft voorlopig niet.

Sneu voor de mensen die mij zo graag met smaak zagen happen en lekkers in huis hebben gehaald. Als ik nee zeg bedoel ik ook nee en geen om-te-kopen ja. Aandringen tot of opdringen van is vanuit mijn optiek pas echt onbeleefd.

(- 3,5 kg)

Posted by elisa at 02:52 PM | Permalink

Pluk maar een roos voor jezelf want die heb je verdiend. Twee-en-een-halve kilo kwijt binnen twee weken en lyme in je lijf. Plus een bijtwond van de teek die nog niet dicht is. Maar verder gaat het geweldig. Ik snap niet hoe het kan dat ik zo weinig honger voel. Motivatie!

De roos die ik pluk is gaaf en stralend. Een oranjerose Madame Curie die heerlijk geurt. De rest van de bloemen hangt verregend aan te dunne twijgen. Ondertussen staat Australie bij het herenhockey met 6-2 achter. Ze worden vernederend weggespeeld. De helden lijken zeer vermoeid en tragisch teleurgesteld. De verslaggever spreekt van 'mislukt'. Nou zeg, iets aardiger zou ook wel kunnen. We hebben ook plezier aan deze ploeg beleefd.

Behalve de rozen hangen ook de appels in de boom te rotten. En de walnoten, hoewel er daarvan al enige zijn weggeplukt. Wie die heeft opgegeten moet pijn in zijn buik hebben gekregen.
De lucht trekt dicht. Gelukkig dat ik om half negen al drie kwartier met de hond door het bos heb gelopen. De postbode bracht vitamine C want ik moet 60 gram per kilo gewicht voorlopig. Plus ozonzalf op het wondje. De postbode stapte door de open deur de keuken binnen. "Waar is de hond?", vroeg hij want hij wilde even met hem spelen.

Posted by elisa at 01:38 PM | Permalink

Moet je eens op de mevrouw letten van de snurk-reclame. Het duurt even voordat je doorhebt dat ze het over snurken heeft. Ik bedoel als je niet naar tv kijkt maar er zijdelings naar luistert. Wat trouwens erg verstandig is tegenwoordig. Behalve dan bij de olympische spelen want daar kan je beter naar kijken zonder orgastische commentaren van rijp, groen en goud.

Terug naar de snurkreclame. Eerst dacht ik nog "Waar hééft ze het over?" Tot ik via de beelden begreep dat haar sneuken geen vorm van neuken was, maar verband hield met een zagende keel.
En gij gelooft toch niet dat het door haar aangeprezen goedje zal helpen?

Posted by elisa at 12:09 PM | Permalink

Breuker collectief, Orkest De Volharding, het Nederlands Kamerkoor, Asko Ensemble, Schönberg Ensemble, Reinbert de Leeuw. Over wat ze spelen heeft de commissie geen oordeel. Ze hadden hun plannen voor komende jaren visionairder op papier moeten zetten. O zo.

Dit riekt niet naar kunst, dit riekt naar macht. Met veel vals gevoel voor de romantische smaak van het publiek. Je moet het mensen niet te moeilijk maken met ingewikkelde componisten die geen toon of maat willen houden.

Reinbert de Leeuw, baanbreker in elke vezel, heeft niet verdiend om van een commissie die geen boodschap heeft aan Schönberg, Kagel of Oestvolskaja schoppen onder zijn kont te krijgen. Neen, moderne muziek zal nooit volle zalen trekken en ligt moeilijk in het gehoor, maar tot wie moeten jonge componisten zich dan wenden om nog uitgevoerd te worden?

Soms begin ik behoorlijk de pest te krijgen in kapitalistische democratie.

Posted by elisa at 10:31 AM | Permalink

Ben weer terug in het gareel. Niet op vakantie geweest maar druk met calorieën tellen. Ik geloof dat ik goed in mijn vel steek en de vele aangekomen kilo's los kan laten. Vier jaar na mijn laatste sigaret lijkt mijn spijsvertering pas vrede te krijgen met een nicotinevrij bestaan.

Geen ge-Bakker, Atkins of Camebridge maar domweg weinig eten van alles waarin weinig calorieën zitten. Veel groente en fruit maar geen suikers en drank. Meini zegt altijd: "suiker vraagt om suiker". Dit kan kloppen. Nu ik niet meer van de Italiaanse bitterkoekjes snaai, heb ik geen behoefte meer gehad aan zoet.

Posted by elisa at 10:31 PM | Permalink

"Als die lange benen het op hun heupen krijgen...", sprak de verslaggever geestdriftig, "... kunnen die Argentijnse vrouwen het wel schudden".

Dit soort beeldspreuken in opgetogen directe verslagen zal ik nog missen.

Het opgepepte, over-emotionele gesnater van onze allerijdelste Nationale Gewichtigheid in de avond mag wat mij betreft van een verdiende rust gaan genieten tot na Londen. Tjongejonge.

Maar Ankie mag nog vier jaar op haar paardje blijven draven.

Posted by elisa at 04:30 PM | Permalink

Vanmorgen vroeg hoorde ik op de radio al ophef over de foto in de Telegraaf en het commentaar door de voorzittende mevrouw van de journalistenbond of hoe het ook heten mag. De Telegraaf heeft zijn eigen afwegingen gemaakt, zei ze, namelijk die van het harde nieuws. De interviewer bleef bij zijn gevoel van onfatsoen.

Om kwart voor elf hoorde ik op BRN Nieuwsradio opnieuw deze dame en de verontwaardiging van weer een andere ondervrager. Nou heb ik persoonlijk bij de Telegraaf ook geen illusies. Bij mijn weten hebben ze zelden nobelere bedoelingen dan: 'Hoe krijg ik de massa naar onze kassa', maar welke krant eigenlijk niet?

Zonder de gewraakte voorpagina te hebben gezien raakte ik aangestoken door de verontwaardiging over onfatsoen, het verwonden van nabestaanden, het overschrijden van grenzen en wat al niet meer. Ik parkeerde de auto, stapte uit, liep naar mijn afspraak, was er tien minuten te vroeg en zag een Telegraaf liggen.

Toen ik de bewuste foto zag sprongen me de tanen in de ogen. Wat een ongelooflijk puur moment voor de nabestaanden die uit alle macht willen weten wat zich heeft voorgedaan. Wat een aangrijpende pagina voor iemand die tijdens zijn werk is omgekomen. Weg romantiek over filmploegen die oorlogen verslaan. Iemand die ons over oorlog wilde berichten is verdorie omgekomen.

Is de foto puur sensationeel of gaat hij in deze opmaak recht door ieders hart? Had hij in de krant gemogen, of niet? Ik ben niet meer zo zeker van mijn afkeer en verontwaardiging. Het prachtige portret van een levende Stan Storimans met zijn camera, de oorlogsvlammen en de ontzetting van Akkermans zet alles in de juiste context.

Ik wil deze pagina bewaren. Vandaar dat ik hem log.

Posted by elisa at 01:01 PM | Permalink

Het grootste euvel van niet roken in de kroeg blijkt de menselijke geur te zijn. Okselzweet, zweetvoeten en verschraalde drank. Kroegtijgers doen zeker aan waterbesparing? Ik zou tegen de stinkerds zeggen: Proost! Badje boppe! Op je volgende douche-moment.

Maar nee, niet de slimme rakkers van de geurindustrie die de kroegen platlopen om verdampingskanonnen te verkopen. Geen geur blijkt te dol. Wat te zeggen van Mistig Moeras. Zeker nooit een moeras in het echt geroken?

Grootmoeders boenwas is er ook zo een die grif over de toonbank gaat. Zeewater Fris & Zilt of Bounty Beach lijkt me in hartje Utrecht geweldig. Maar een verstuiver die de lucht van sigarettenrook verspreidt lijkt me absoluut het einde. Van decadentie, wel te verstaan.

Posted by elisa at 02:19 PM | Permalink

Lekker koele, semi-druilerige maandag. Ideaal tegen hooikoorts. Super-omstandigheden voor de tuin. Het onkruid groeit, bloeit en pluist. Het ruikt naar frisse aarde. Sinds een dag of tien kan ik weer ruiken, proeven en horen.

De grassen zijn hoog opgeschoten met grote volle aren. De gele tennisbal van Yoeko gaat hier makkelijk in schuil maar de hond heeft scherpe ogen en een nog fijnere neus. Hij vindt de bal altijd.

Zaterdag ging ik even kijken bij de appelboom. Ik had de tennisbal gegooid en gezien waar hij was neergekomen maar Yoeko moest eerst de bosjes in om zijn behoeften te doen. Dit doet hij zelden met de bal in zijn bek.

Even later kwam hij me halen om verder te spelen maar waar was de bal gebleven? Ik zocht in het hoge gras maar vond hem uiteindelijk terug op het pad bij de appelboom. Yoeko had de bal dus meegebracht maar niet voor mijn voeten gelegd toen hij ook naar de boom kwam kijken.

Half uurtje later voel ik een reuzenprik in mijn kuit. Kijk, daar boort een teek zijn snuit door mijn vel. Eigen schuld dikke bult. Moet je ook maar niet zonder sokken over je pijpen van de paden af gaan. Een ding weet ik zeken: we hebben een tekenpincet in huis want die heb ik pas nog gekocht. Ligt in het naaimandje misschien ...

De teken blijken altijd een heel stuk kleiner dan de pincetten die worden uitgevonden om ze uit je vlees te trekken. Het ging dan ook een paar keer mis voordat ik de nimf goed in de tang had. Er bleef een schrijnend speldenprikje over op geheel blanke huid. Het leek verschrikkelijk mee te vallen.

Tot nu dus. Want het schrijnen jeukt en de blanke huid rond de speldenprik is rood geworden. Zo te zien valt er niet aan penicilline te ontkomen.

Posted by elisa at 01:59 PM | Permalink