Het hoge gras
Lekker koele, semi-druilerige maandag. Ideaal tegen hooikoorts. Super-omstandigheden voor de tuin. Het onkruid groeit, bloeit en pluist. Het ruikt naar frisse aarde. Sinds een dag of tien kan ik weer ruiken, proeven en horen.
De grassen zijn hoog opgeschoten met grote volle aren. De gele tennisbal van Yoeko gaat hier makkelijk in schuil maar de hond heeft scherpe ogen en een nog fijnere neus. Hij vindt de bal altijd.
Zaterdag ging ik even kijken bij de appelboom. Ik had de tennisbal gegooid en gezien waar hij was neergekomen maar Yoeko moest eerst de bosjes in om zijn behoeften te doen. Dit doet hij zelden met de bal in zijn bek.
Even later kwam hij me halen om verder te spelen maar waar was de bal gebleven? Ik zocht in het hoge gras maar vond hem uiteindelijk terug op het pad bij de appelboom. Yoeko had de bal dus meegebracht maar niet voor mijn voeten gelegd toen hij ook naar de boom kwam kijken.
Half uurtje later voel ik een reuzenprik in mijn kuit. Kijk, daar boort een teek zijn snuit door mijn vel. Eigen schuld dikke bult. Moet je ook maar niet zonder sokken over je pijpen van de paden af gaan. Een ding weet ik zeken: we hebben een tekenpincet in huis want die heb ik pas nog gekocht. Ligt in het naaimandje misschien ...
De teken blijken altijd een heel stuk kleiner dan de pincetten die worden uitgevonden om ze uit je vlees te trekken. Het ging dan ook een paar keer mis voordat ik de nimf goed in de tang had. Er bleef een schrijnend speldenprikje over op geheel blanke huid. Het leek verschrikkelijk mee te vallen.
Tot nu dus. Want het schrijnen jeukt en de blanke huid rond de speldenprik is rood geworden. Zo te zien valt er niet aan penicilline te ontkomen.