" /> misdruk(3): October 2008 Archives

« September 2008 | Main | November 2008 »

October 27, 2008

Schamen

Terechte druk op Plasterk om het Asko Schönberg Ensemble, het Amsterdamse Barok Orkest, het Nederlandse Kamerkoor en het Willem Breukercollectief niet uit ons cultuurgoed te laten donderen.

Het is te gek voor woorden dat deze groepen, die zich tot in de perfectie hebben ontwikkeld en ook internationaal de top hebben bereikt geknepen moeten worden omdat de gemiddelde sms-stemmer hun muziek te elitair en te ingewikkeld vindt.

Het is potdorie nog veel verontrustender dat er klinkende namen van stal gehaald moeten worden (Hedy D'Ancona, Bank, Bolkestein, Brinkman, Docters van Leeuwen, Halberstadt, Kok, van Mierlo, van der Ploeg, Rinnooy Kan en de Waal) om misschien nog een ooglid bij de minister te doen trillen. De commissie op wie hij gedacht heeft te kunnen vertrouwen moet wel uit knurften bestaan en zou zich diep moeten schamen.

ZZZ (zoals ze zuggereren)

Is het u ondertussen ook al opgevallen dat we hoe langer hoe vaker moeten kiezen? Alsof dit de essentie van democratie zou zijn? Sms 1, 2 of 3 en dan bent u jury. Maggu zelf bepalen wie het mooist, liefst, spannendst, begaafdst, vermakelijkst of het allerallerbest is. En u gelooft dat?

De uitslag, lieve dames en heren, zegt geen donder over kwaliteit of talent. De uitslag is puur afhankelijk van het soort mens dat met de mobiel in de aanslag achter de tv zit. De uitslag wordt bepaald door een speciaal slag kijkers en niet door u of mij wat ik u brom. Want wij hebben tijdens het televisiekijken wel iets anders te doen dan te sms-sen, toch?

Dat: Sms 1, 2 of 3 en dan bent u jury is niet het toppunt van democratie zoals ze zuggereren (ZZZ), maar het toppunt van slimme commercie! Een uitgekiende producent zal zich tegenwoordig wel hoeden om zelf een hoofdrolspeler neer te zetten. Om te beginnen vult het kiezen van een Joseph acht avonden met vertederende show (Pia die traantjes wegpinkt die helemaal niet rollen) en verder raakt iedereen die heeft gestemd heftig betrokken bij de gouden strot of de sexy kont die hij gekozen heeft.

Ja, ik heb wel gekeken naar de hele uitverkiezing hoewel musicals me niet zo boeien. Ik keek vooral omdat ik iets met Willem Nijholt heb dat niets met zijn vak heeft te maken. Zijn moeder had dezelfde achternaam als mijn vader. Er moet een bloedband zitten die ik probeer te ontdekken maar zelden herken. Ik neem elke kans te baat om hem te observeren.

October 26, 2008

De generale repetitie van de Brockespassion

Vrijdagavond mochten we in de Geertekerk in Utrecht de generale repetitie bijwonen van de Nederlandse Bachvereniging. Jos van Veldhoven repeteerde, voor het eerst met solisten, Telemann's Brockespassion "Der für die Sünde der Welt leidende und sterbende Jesus". Het stuk werd gistermiddag als matinée in de Stadsschouwburg in Amsterdam uitgevoerd en rechtstreeks over Radio 4 uitgezonden.

De repetitie was intiem en bijzonder. Het hele orkest sjokte uiteraard rond in zijn daagse klofje. De vrouwelijke solisten waren min-of-meer mooi (op de ladders in de panty na), de evangelist stak in smaakvolle sportkledij, de nog zeer jeugdige countertenor huppelde rond op gympen terwijl zijn witte hemd ver onder zijn grijze truitje uit zijn broek hing, en Jesus himself - de prachtige bas die straks ook de Matthaëus zal doen - stond te zingen in een ietwat gekrompen turkoois hemdje met superkorte mouwtjes. Geweldig.

Orkestleden, met bekertjes koffie aan de voet, maakten nog vele aantekeningen. De hoornisten, die op schaarse tijden hun partijtje moesten blazen, glipten telkens weg, kwamen terug, vroegen hoe ver het stuk was gevorderd, bliezen en vertrokken weer. Solisten lurkten tussentijds aan de bekende blauwe flesjes. Een van de tenoren moest zijn lange aria wat levendiger zingen.

Het koor van de Bachvereniging had ongetwijfeld al vaak gerepeteerd. Een van de solo-sopranen vloog op zeker moment uit de bocht, de evangelist stopte zijn zingen omdat hij het - geloof ik - niet eens was met de interpretatie van het koor, Jezus was even zijn tekst kwijt, Jos himself kreeg na de pauze een vlaag van verstrooidheid en excuseerde zich bij de zanger die wilde inzetten, de andere solosopraan zong op zeker moment verzonnen woorden omdat ze de weg was kwijtgeraakt.

Alleen de jonge countertenor zong door dik en dun met een gouden keel zijn partijen. Zo mooi, zo trefzeker dat hij op zeker moment zelfs een zachte roffel van het orkest kreeg. Ze tikten met hun strijkstokken of instrumenten zachtjes in hun hand. Het leek wel of de countertenor iedereen extra energie gaf. Het was een lange, vaak onderbroken repetitie na de pauze. Ik vroeg mij af of Van Veldhoven wel goed zou slapen.

Gistermiddag aan de radio gekluisterd gezeten. Met gesloten ogen orkestleden, koor en solisten teruggehoord zoals ze vrijdagavond geconcentreerd hadden staan of zitten spelen; zo zag ik de hoorns die niet weg konden glippen, stelde ik mij voor hoe niemand aan zijn fles kon lurken, vroeg ik mij af hoe Jezus was gekleed en of de counter zijn hemd nu in zijn broek had gestoken. Ik hoorde de momenten terug waar het in de repetitie mis was gegaan. Geen hapering meer te bekennen. Maar ik besefte wel dat het bijgewoond hebben van de repetitie een extra dimensie gaf.

Zo'n repetitie hakt er in; de muziek is - met de onvolkomenheden die nog gecorrigeerd moeten worden - veel directer. Je ziet de prestaties die worden geleverd, de vele aantekeningen die nog worden gemaakt, de vergissingen die begaan kunnen worden; de momenten van onoplettendheid die fataal kunnen worden. Je beseft als nooit eerder hoe een uitvoering - en zeker zo'n lange als deze - een waanzinnige krachttoer is.

Wintertijd

Het zoet van begin wintertijd was een uur langer slapen. Ik weet niet wat mij mankeerde, maar het werden twee dikke uren hoewel ik eerst klaarwakker was geschoten op mijn zomerse gewoonte. Gelukkig heb ik tussen de verzameling wekkende radio's, wekkende mobieltjes en wekkende wekkers tegenwoordig één geheel nieuw, zichzelf corrigerend exemplaar die zijn tijd op het plafond projecteert. Supercomfortabel, maar omdat hij niet zelf kan denken liep zijn wekker af op een bij de zomer horende 7 uur en gaf ik hem vanzelfsprekend een afdoende klap.

October 13, 2008

en daarna stijg ik op ...

Ha! De badkamer is erop vooruit gegaan. Niet dat hij al klaar is, maar het werk vordert. Het mozaiek kleurt niet van echt te onderscheiden en de thermostaatkraan geeft behaaglijk warm water. Het leven kon beroerder.


Als die kerels straks helemaal klaar zijn en ik het gevoel krijg dat badkamer en douche uitsluitend van ons zijn, is het leven volmaakt.

En als ik morgen weer even niet log, dan komt dit omdat ik ze zie vliegen. Met X-Plane wel te verstaan. Vroeg uit de veren, wandelen met de hond, vroeg naar bioresonantie en daarna stijg ik op...

Etterend oog

Loggen was afgelopen dagen ingewikkeld omdat ik - voor mijn doen - vroeg uit de veren was. Tegelzetter die om acht uur op de stoep stond. Verder wandel ik smorgens eerst een dik half uur met Yoeko waarna ik ontbijt en rustig de krant lees. Voordat ik tijd/ zin/ inspiratie heb om te loggen is er bijna een morgen voorbij met andere dingen en ben ik mijn voornemens vergeten.

Vanmorgen zat ik al om negen uur bij Martijntje, de dierenarts. Had ik Yoeko gisteren voor het eerst - op proef - los mee uit wandelen genomen in plaats van aan de lange lijn. Ging hij er van tussen met een slanke, jonge retriever. Racen door het bos, dat wil je niet weten. Niet op de paden, maar door bramen, takken en gesprokkel.

Hij liep de retriever er makkelijker uit maar 's-avonds zat hij met een lelijk etterend oog. Moest vanmorgen nagekeken worden. Hij liet zich voorbeeldig helpen. Martijntje mocht zonder verzet een gele drup in zijn oog laten vallen en met het lampje kijken. Daarna stond hij ook nog toe dat ze zijn oog opensperde om er zalf in te doen.

Doe mij zo'n hond!, zei ze. Dit maak ik niet vaak mee.

Yoeko liet mij later thuis ook nog vier keer rustig begaan. Van m'n leven niet zo'n braverd gehad. Zijn oog gaat al beter. Maar voorlopig laat ik hem niet meer los draven. Stuk onbesuisde vreselijke oliebol dat hij is.

October 10, 2008

Stapje terug?

Sinds mijn studentenkamer niet meer voorgekomen dat ik mij moest poedelen aan de wasbak. Met dat verschil dat ik toen voor de kamer veertig gulden betaalde en voor mijn huidige huis een vermogen. Daar staat weer tegenover dat er nu warm water in mijn wasbak stroomt, terwijl ik in mijn studietijd het ijs uit de bak moest breken. Het was onprettig en onhandig, maar was ik er ongelukkig van? Welnee!

Ik vond gisteravond die IJslandse vrouw zo sympathiek. Er werd haar door een meewarige journalist gevraagd wat ze vond van het dreigende bankroet. Ze antwoordde zonder aarzelen dat IJsland het de laatste decennia zo goed had gehad, dat het ook best weer een paar tandjes minder kon. Mocht alles fout lopen en iedereen straatarm worden, nou, dan gingen ze toch gewoon weer vissen?

Dit is een omslachtige manier om te melden hoe heerlijk het vanmorgen was om weer een warm badje te nemen. De loodgieter was - na enig gemopper van onze kant dat we het weekend wel schoon wilden ruiken - zo vriendelijk om gistermiddag een hulpje te sturen om povisorisch een kraan op het bad aan te sluiten. De douche kon nog niet omdat de aangesmeerde wanden eerst moeten drogen. Ruikt u mij bloeien van de zeep?

Ze wassen hun handen in onschuld

"'t Is een slagveld op de beurzen; een blóédbad", hoor ik de verslaggever opgewonden kraaien op radio 1 alsof hij nog nooit iets zorgerlijkers heeft moeten vermelden. Ach man, houd toch op met dat opnaai-toontje. Een bloedbad blijken onze nationale OK's te kunnen worden waar na onderzoek is gebleken dat het personeel niet eens zijn handen wast.

Dan mag er wel troostend achteraan worden gezegd dat onze chirurgen van zo'n hoog niveau zijn - wat ik best wil geloven - dat alles dus dik oke is, maar als de nazorg vol pleeghanden zit die niet ontsmet zijn na verzorging van patient X, wc-bezoek, neus- of tandengepeuter schiet het met die verse wonden toch niet ècht hard op, wel?

Handen wassen op OK of IC? Hoe komt het in hemelsnaam dat verplegenden niet kan worden bijgebracht dat dit een must is voor het slagen van een operatie? Het geeft bijna te denken over het niveau dat wordt toegelaten tot kritische verpleging. Handenwassen is naar mijn gevoel eerder een kwestie van fatsoen dan van een geleerde les uit een boek die niet tot mensen doordringt die nooit hun handen wassen.

Wie van jongs af thuis niet heeft meegekregen om handen te wassen, kan dit ook niet makkelijk als tweede natuur worden bijgebracht. En laten we eerlijk zijn: zolang je op openbare toiletten makkelijker wordt besmet door deurklinken en kraanknoppen dan door je eigen vuile handen, denk je wel driemaal na voordat je daar handen wast.

October 08, 2008

Geduld is niet mijn beste zijde

Gelukkig maar dat we met de loodgieter hadden afgesproken dat hij pas na de bruiloft mocht komen slopen. Hij zou dinsdag beginnen maar belde maandag dat hij vast kwam breken. Beide thermostaatkranen waren finaal op en lieten alleen nog koud water door. De leidingen lagen diep in de muur en het was niet te zien hoe ze liepen.

De hele wasruimten opnieuw betegelen vanwege die te hakken sleuven? Ik dacht toch van niet. Ons knalroze Sfinx sanitair van 35 jaar geleden begint magnifiek retro te worden. Maar onze grijze tegels van 11 bij 11 worden door niemand meer gebakken. En verder moet er een nieuw scheidingswandje voor de douche worden geplaatst.

Mozaiek op matjes gevonden in dezelfde dikte en kleur. De tegelzetter ging creatief te werk. Repareerde beschadigde plekken met tegels die hij op een andere plek heel van de muur wist te krijgen en bekleedt de muren waar de kranen komen met mozaiek. Tot zover geen vuiltje aan de lucht.

Behalve natuurlijk dat die tegelzetter vanmiddag om vier uur zegt dat hij pas maandag terugkomt en dat de loodgieter belde dat hij pas vrijdagmiddag de kranen provisorisch komt aansluiten zodat we in het weekend misschien een badje kunnen pakken. Hoezo, een klus die in twee, hoogstens in drie dagen geklaard zou zijn?

October 06, 2008

Het voelen van de soep

handenindesoep.jpg

Onder aftrek van een klein slaapje in de middag, hield Isabel het uit van 10:00 tot 02:00 uur. Piepen, zeuren, janken of jengelen was er niet bij. Ze bekeek, nam alles in zich op en genoot. Tijdens het lange diner kroop ze regelmatig even op schoot. Er was altijd wel iemand zo aardig om haar bord na te dragen.

Haar tomatensoep was heerlijk, maar eigenlijk te zout en te pittig voor een 3-jarige. Of ze een paar maiskorrels van mijn kolfje mocht? Zich bewust van het feit dat ze haar bord leeg moest eten, doopte ze de korrels in haar soep, om ze vervolgens met twee handen fijn te knijpen en door de rode vloeistof te roeren. Kokkin in de dop. Ze vroeg of ik haar mouwen wilde oprollen. Maar natuurlijk!

En daar zit je dan met ingehouden lach of het de normaalste zaak is dat je kleinkind - met grote ogen van de slaap - aan een bruidsdiner soep eet met haar handen. Blij dat haar ouders dit niet zagen of opa die dol is op tafelmanieren. Gelukkig dat de bruidegom er wel een kiekje van kon nemen.

Oma, fluisterde ze toen het lekker had gemogen, nou heb ik vieze handen.

Er kwam een ober aangesneld (alerte bediening!) met een groot, wit gesteven servet waarop ze finger painting mocht spelen. De servet had zo als decoratie opgehangen kunnen worden. Isabel bevoelde daarna haar vingers waartussen nog flutseltjes zaten en constateerde kordaat dat ze een plas moest gaan doen om haar handen te wassen. De bruidegom ging met haar mee. Na terugkomst klom ze weer volmaakt tevreden op schoot.

Hernieuwde logvoornemens


buitentrouwen.jpg

Het sloeg natuurlijk nergens op, maar ik zei al de hele maand tegen mezelf: zodra ze getrouwd zijn ga ik weer loggen. Nu was ik ook vrij geconcentreerd met mezelf bezig. Om te beginnen was ik weer eens te grazen genomen door een besmette teek en verder was ik tamelijk druk met afvallen wat vooral goed lukt als ik anderhalf uur per dag met mijn therapeut (de hond) door het bos draaf. Dat vraagt veel tijd.

De bruiloft was bijzonder. Zeer oude loggers zullen misschien nog Tsja in de bruidegom herkennen. Het weer was droog, zelfs een klein beetje zonnig maar er stond wel een ijzige wind langs het water. Het colbertje was dan ook broodnodig om de bruid met haar kostbare inhoud op temperatuur te houden. De ambtenaar droeg een sierlijke donkerblauwe toga en kleurde perfect bij de bruid.

Werelddierendag

yoekobijbarbara.jpg

Omdat W + V 4 oktober hadden uitgezocht om te trouwen, mocht Yoeko op werelddierendag bij zijn fokster Barbara logeren. We brachten hem vrijdagmiddag al weg. Het leek of hij zijn geboortehuis en -tuin herkende waar hij maar 12 weken had gewoond. Barbara komt hij wel vaker tegen, maar in het huis was hij nooit meer geweest.

Hij heeft als een groot kind twee volle dagen geravot met zijn kleine zusje Edda. Bek getrokken en pootje gelicht op de gladde vloer net als vroeger, maar er schijnt geen pijnpiep te zijn gevallen. Tante Sara, moeder Doeke en oom Bonnie hielden een soms grommend oogje in het zeil, maar die zijn dan ook al een paar jaar ouder.

Frappant hoeveel Yoeko op zijn moeder lijkt. Als hij geen 10 centimeter hoger was, zou je de honden beslist verwarren. Ze hebben exact dezelfde snuit met exact dezelfde tekening en precies dezelfde zachte blik in hun ogen. Als er eentje zijn snuit op je knieën legt, moet je eerste de hele hond bekijken voordat je weet wie je bij je hebt.

Op de foto (van Barbara): Yoeko is de achterste; links loopt halfzus Edda, rechts bij de deur moeder Doeke, en de wuifstaart op de voorgrond behoort aan tanta Sarah toe.