Etterend oog
Loggen was afgelopen dagen ingewikkeld omdat ik - voor mijn doen - vroeg uit de veren was. Tegelzetter die om acht uur op de stoep stond. Verder wandel ik smorgens eerst een dik half uur met Yoeko waarna ik ontbijt en rustig de krant lees. Voordat ik tijd/ zin/ inspiratie heb om te loggen is er bijna een morgen voorbij met andere dingen en ben ik mijn voornemens vergeten.
Vanmorgen zat ik al om negen uur bij Martijntje, de dierenarts. Had ik Yoeko gisteren voor het eerst - op proef - los mee uit wandelen genomen in plaats van aan de lange lijn. Ging hij er van tussen met een slanke, jonge retriever. Racen door het bos, dat wil je niet weten. Niet op de paden, maar door bramen, takken en gesprokkel.
Hij liep de retriever er makkelijker uit maar 's-avonds zat hij met een lelijk etterend oog. Moest vanmorgen nagekeken worden. Hij liet zich voorbeeldig helpen. Martijntje mocht zonder verzet een gele drup in zijn oog laten vallen en met het lampje kijken. Daarna stond hij ook nog toe dat ze zijn oog opensperde om er zalf in te doen.
Doe mij zo'n hond!, zei ze. Dit maak ik niet vaak mee.
Yoeko liet mij later thuis ook nog vier keer rustig begaan. Van m'n leven niet zo'n braverd gehad. Zijn oog gaat al beter. Maar voorlopig laat ik hem niet meer los draven. Stuk onbesuisde vreselijke oliebol dat hij is.