Het voelen van de soep
Onder aftrek van een klein slaapje in de middag, hield Isabel het uit van 10:00 tot 02:00 uur. Piepen, zeuren, janken of jengelen was er niet bij. Ze bekeek, nam alles in zich op en genoot. Tijdens het lange diner kroop ze regelmatig even op schoot. Er was altijd wel iemand zo aardig om haar bord na te dragen.
Haar tomatensoep was heerlijk, maar eigenlijk te zout en te pittig voor een 3-jarige. Of ze een paar maiskorrels van mijn kolfje mocht? Zich bewust van het feit dat ze haar bord leeg moest eten, doopte ze de korrels in haar soep, om ze vervolgens met twee handen fijn te knijpen en door de rode vloeistof te roeren. Kokkin in de dop. Ze vroeg of ik haar mouwen wilde oprollen. Maar natuurlijk!
En daar zit je dan met ingehouden lach of het de normaalste zaak is dat je kleinkind - met grote ogen van de slaap - aan een bruidsdiner soep eet met haar handen. Blij dat haar ouders dit niet zagen of opa die dol is op tafelmanieren. Gelukkig dat de bruidegom er wel een kiekje van kon nemen.
Oma, fluisterde ze toen het lekker had gemogen, nou heb ik vieze handen.
Er kwam een ober aangesneld (alerte bediening!) met een groot, wit gesteven servet waarop ze finger painting mocht spelen. De servet had zo als decoratie opgehangen kunnen worden. Isabel bevoelde daarna haar vingers waartussen nog flutseltjes zaten en constateerde kordaat dat ze een plas moest gaan doen om haar handen te wassen. De bruidegom ging met haar mee. Na terugkomst klom ze weer volmaakt tevreden op schoot.