" /> misdruk(3): November 2008 Archives

« October 2008 | Main | March 2009 »

November 22, 2008

Bijna vier

theedrinken.jpg

Oma mag ik de pet op? En dan moet jij die hoed. En dan doen we alletwee een ketting om, en jij de rose klompen aan, en dan moet jij op de trap gaan zitten want dat is jouw stoel en dan drinken we koffie en dan bak jij er taart bij. Of wil je liever thee?

Nu ze geen middagslaapje meer doet op het campingbed is de gang haar lievelingsplek geworden. Vooruit, Yoeko mag er wel eens bij blijven maar als opa toevallig de gang in komt omdat hij naar de wc wil vraagt ze streng: En opa, wat kom jij hier doen?

Maar ach, ze is bijna vier. Binnenkort begint haar ingewikkelde, grote leven.

bijnavier.jpg

November 20, 2008

Voor wie ook 15 kilo wil afvallen

Vandaag mag ik mezelf verwennen want op de kop af ben ik 15 kilo lichter. Omdat ik nog steeds iets te zwaar ben voor een gezond geacht BMI (26 nu) ga ik rustig door met mijn huidige levensstijl die me weinig moeite heeft gekost en makkelijk is vol te houden omdat ik mijn gewone eten eet, maar dan de helft van vroeger.

Ik kuur namelijk niet. Geen Sonja Bakker, Weight Watchers, Atkinson, Koolhydraten Hocuspocus, Herbal Life, en vooral geen begeleiding. Het enige waar ik ernstig voor waak is dat ik me geen hapjes meer laat opdringen als ik niet wil eten. Zelfs niet als de gastvrouw dit niet aardig van me vindt.

Ik ben het levende bewijs dat elk pondje door het mondje gaat en dat een uur wandelen per dag wonderen doet. Vóór mijn FESS-operatie ging ik tweemaal per week naar de sportschool wat weinig resultaat had. Voor datzelfde bedrag financier ik nu het totale levensonderhoud van mijn inwonende fysiotherapeut: mijnheer mijn hond die mij een even doeltreffend uur lichaamsbeweging per dag verschaft als de sportschool.

Als u met lezen tot hier bent gekomen geef ik u twee tips die mij enorm hebben geholpen. De bruine boterham met kaas voor het slapen gaan. Zo ga je nooit met honger naar bed. Bruin brood is zwaarder verteerbaar dan witbrood, crackers of beschuit. Je slaap in met een behaaglijk gevulde buik en wordt 's-nachts niet wakker van de honger. Als het gedurende de avond kriebelt, of als je ergens bent waar de heerlijkheden aan je voorbij schuiven, kun je je op de boterham verheugen. Zondig je een keer, dan laat je daarna de boterham weg.

De tweede tip betreft het gebruik van suiker. Meini had me al vaak gezegd: suiker vráágt om suiker en dan dacht ik: jaja het zal wel! Ach, wat at ik eigenlijk weinig (waar werd ik nou dik van?) maar ik vergat de tumtummetjes, marsh mallows, gesuikerde gembertjes, brokken noga, handenvol koekjes bij de thee (vooral van die kleine ronde, Italiaanse bitterkoekjes die we per emmer kochten), geroosterde boterhammen met dik jam, lepels honing en alles wat letterlijk stijf stond van de suiker.

Ik had geen suikerziekte, maar juist het omgekeerde. Ik ben vergeten hoe dit heet maar kreeg het medisch advies om eens een tijd lang geen suiker meer te gebruiken. Ik moet bekennen dat ik mij stukke beter ging voelen. Minder suf en slaperig. Beweeglijker en energiek.

Voordat ik begon af te vallen was ik dus al aan een suikerloos bestaan gewend en zie: in al die weken (12 augustus begonnen) heb ik geen enkele vreetbui gehad omdat mijn suiker/insulinespiegel al op orde bleek te zijn. Begin dus niet aan het echte lijnen voordat je bent afgekickt van suiker en probeer de suiker ook niet te vervangen door het zetmeel van aardappels, pasta, rijst en dergelijke. Eet bruin brood.

Het kost me nu geen moeite meer om van snoep, koek of sapjes af te blijven. Pas nu ik geen suiker meer gebruikt proef ik hoe smerig zoet onze smaak is verpest. Zelfs de bitterste chocolade (behalve de 99% cacao van Lindt - die je trouwens moet leren eten) staat stijf van de suiker. De industrie stopt overal suikers in om onze lekkere trek op te wekken, maar het is helemaal niet lekker. Er zit suiker in alle soepen, sausen en hartige happen. Ga maar etiketten lezen: er wordt vrijwel niets meer geproduceerd of er zit zoet in omdat onze smaak aan veel zoet is gewend.

Ik ben afgedwaald. Ik wou alleen maar zeggen dat er 15 kilo af is en dat ik mijzelf vandaag mag verwennen. Niet met eten, nee... maar met het nieuwe toetsenbord dat Vief mij laatst liet zien.


November 19, 2008

De muis en de olifant

Colet van der Ven die afgelopen nacht in Casa Luna Antoine Bodar intervieuwt en na haar aankondiging vermeldt dat ze jij en jou gaan zeggen. Ze laat dan ook niet na nadrukkelijke jij-vragen te stellen aan de altijd wat afstandelijke Bodar die van goede omgangsvormen houdt.

Bodar, ook niet op zijn achterhoofd gevallen, blijft haar consequent aanspreken met u. Zegt éénmaal: oh pardon, jij, met een beetje smalende ondertoon. Als zij een vraag begint met: Antoine, vindt je ook niet ... antwoordt hij stoïcijns met: o nee, mevrouw ... waarop zij denkt terug te grappen met: ja mijnheer, niet beseffend dat het hem ernst is en dat hij op beleefde wijze duidelijk maakt dat hij niet ècht gesteld is op haar familiariteit.

Mijn JW zei: doet denken aan die mop van die muis en die olifant die samen een brug over gaan. Zegt die muis tegen de olifant: Wat lopen wij samen lekker te stampen, hè!

Stel dat die Colet Bodar nog eens toevallig tegenkomt op een officiële bijeenkomst, begroet ze hem dan ook met 'hoi die Antoine', alles goed, jochie?

November 16, 2008

Vogelaar en het pvda fatsoen

Nee, ik vond haar een wat vreemdsoortig wezen waartegen niemand ooit had gezegd dat ze spraakles nodig had. Ik weet niet wat ik erger vind: de hete pieper in de keel van Femke of het plat gebekt zijn van Vogelaar.

Maar ik was woedend toen vrijdagavond weer eens stralend in beeld werd gebracht hoe die ordinaire lul van een interviewer (nee, namen noemen we niet) haar vroeg: U kunt toch wel gewoon antwoord geven? Ik vraag toch niet wat voor een onderbroek u aan hebt?, of woorden van gelijke strekking. Ongetwijfeld zal hij ook 'je' hebben gezegd in plaats van 'u', maar in het kader van genoemd kledingstuk is dit een peulenschil.

Nee, ze ging niet makkelijk om met het journaille. Liet zich schofferen door die bolleboos van Kelder en mind you door die dellebel die ons graag doet geloven dat ze helemaal geen onderbroeken draagt. Heleen ja, die bedoel ik. Die heeft recht van spreken.

Ik was dus geen fan van Vogelaar, eerder met mededogen tegen haar. Maar de achterbakse streek die Bos met haar heeft uitgehaald tart elk gevoel van fatsoen. Hufterigheid is nu ook doorgedrongen tot de politiek. Tot de PVDA wel te verstaan. Om stemmen te winnen. Om stevig te lijken.


Clairie die vaak zeer pinnig uit de hoek kan komen, heeft Vogelaar integer neergezet en alle ruimte gegeven die ze verdient om haar verhaal kwijt te kunnen. Misschien is het goed dat Vogelaar weg is, maar dit hoorde naar mijn smaak niet op deze achterbakse Bos-en-Hamer-wijze te gebeuren.

Speelt u de Ocarina al?

Bij Radio Online van de TROS gistermiddag vertelde Francisco van Jole over de Ocarina, een welluidende fluit waarmee je op je iPhone de wereld over kunt blazen. Ocarina is een verbazingwekkend mooi programma'tje. Een must have voor 79 cent op je iPhone, met iTunes te downloaden van de Apple store. Let wel: op de iPod werkt het niet.

Zodra je Ocarina opstart verschijnen er vier omcirkelde 'gaatjes' op de display van je iPhone en een pijltje naar de microfoon waarin je moet blazen. Je blaast, dekt de gaatjes met je vingers af, kantelt de iPhone van links naar rechts, van voren naar achter en er klinkt een opmerkelijk zuiver, onverwacht welluidend melodietje uit de speakers.

Maar de grootste verrassing moet nog komen. Wanneer je op het icoontje van de zender tikt, verschijnt een menu waaruit je een wereldbolletje kunt kiezen. De wereld verschijnt met talloze verlichte puntjes. Daaruit stijgen, netjes geordend één voor een, de klanken op van andere Ocarina-spelers die aan het oefenen zijn.

Mijn stuntelig getoeter wordt over de wereld weggezonden en door andere Ocarina-blazers opgevangen. Je kunt elkaars prestaties belonen door op een hartje te tikken. En als iemands stukje te lelijk klinkt kun je doorspoelen naar een volgende speler.

Dit wereldwijde samenspel geeft een bijzondere sensatie! Je kunt wat je musiceert niet bewaren. Zodoende is alles 'fris van de lever'. Je hoort het zwoegen en stuntelen van anderen zeer getroost aan. Sommige spelers moeten beroeps zijn want daar komen al echte melodieën uit.

O ja. Er begint zich al muziekschrift te ontwikkelen voor de Ocarina.
Dit wordt een giga-hype wat ik je brom. Maar wel een hele leuke, hele creatieve.

November 05, 2008

Ze doen ook maar...

Ene Karen, correspondente in China geloof ik, die sprak over het mooie dat iemand met een getinte huid president had kunnen worden in de USA. Fijn uitgedrukt. Alsof ze hem even met liefkozende vingers over de wang streek.

Trouwens, die lage zoetgevooisde stem van hem liegt er ook niet om. Da's wel even iets anders dan het schorre gesmiespel van zijn voorganger de cowboy. Hoe heeft die het vier jaar geleden gefixt om herkozen te worden?

Die Amerikanen doen ook maar...

November 04, 2008

Draaipasta en rommelkoek

De logica van een bijna vierjarige heeft ons taalkundig nog veel te leren.
Zo vertelde ze stralend dat ze bij Vief en Lèm draaipasta had gegeten. Ze maakte er met haar handje een draaiende beweging bij alsof ze spagetti om haar vork rolde.
Spagetti, zeiden wij.
Ja! riep ze

Even mooi was de mislukte pannenkoek. Dat zat zo: ik maakte prachtig beslag voor hele dunne flensjes maar beging de fout om te proberen daar appeltjes in te bakken. Die zakten er bij het keren tussenuit zodat het resultaat wel lekker was, maar niet meer oogde.
Ze zei: Dit is een rommelkoek geworden.

Omgekeerde wereld

Jongeren kopen massaal oorbeschermers, lees ik op www.nu.nl. Hardstikke geweldig dat jongeren zo verstandig worden zichzelf te beschermen tegen de buitenproportionele decibellen van de disco. In Belgie is de verkoop in vijf jaar tijd met 250 procent gestegen. Maar ja, Belgen hè...

Volgens Frans Debruyne, oorspecialist van de K.U.Leuven, is de inburgering van oorprotectiesystemen bij jongeren een goede zaak.
Dat dacht ik nou ook. Maar misschien ligt het nog net iets meer voor de hand om die 100 schadelijke decibellen uit de disco iets te dempen?

November 02, 2008

Wandelen met een iPhone

STEPS

Statistics on zondag 2 november 2008 12:03:19

Number of Steps: 1723

Average Speed: nan Km/h


Distance: 1.16 Km


Calories Burned: 200


Time: 00:42:31


Steps, Your Personal Pedometer for the iPhone and iPod touch.
www.edovia.com/steps

Verstuurd vanaf mijn iPhone

Nou ja ik zet mijn stappenteller na de wandeling stop en rijd eerst naar huis. Daar mail ik dan over mijn eigen huiselijke Wi-Fi de stand van stappen als geheugensteuntje naar mezelf. Natuurlijk is dit belachelijk, maar het is fun en ik ben 13 kilo afgevallen, lekker puh.

Vanmorgen leken alle joggers van Utrecht kriskras door het bos te hollen. We kwamen op het losloophondenpad een groep van vier paarden en een veulen tegen. Er reed in noodgang een racefiets over het wandelpad, maar dat kon best de boswachter zijn om het draafparcours in goede banen te leiden.

Wat is een netjes opgevoede hond een genoegen! De joggers kwamen kriskras in kleine groepjes over allerlei paden. Ze liepen ons achterop, tegemoet, kruisten ons, maakten lawaai of juist niet. Yoeko keek niet op of om maar deed zijn eigen ding. Voornamelijk modder eten wat ik hem nog eens duchtig zal verbieden. Op de terugweg kotste hij mijn auto onder met slik en de vele beloningskoekjes.

Er waren joggers die hem wat angstig bekeken, maar dit was niet nodig. Een keer huppelde hij speels met een jogger mee die er om moest lachten. De paarden die onverwacht opdoken waar geen paarden horen te lopen brachten hem ook niet van de wijs.
Naar de fietser zal hij wel geknipoogd hebben.

November 01, 2008

Plashouding natuur of cultuurbepaald?

Vanmorgen op de radio was er gekrakeel of het staand plassen van mannen en zittend plassen van vrouwen nu door cultuur of natuur bepaald is. De interviewster bleef dik volhouden dat het natuurlijk een kwestie van natuur is en moet nodig eens op reis worden gestuurd.

Uit eigen waarneming kan ik melden dat de plashouding cultuurbepaald is. In India, het land dat ik het beste ken, plassen de vrouwen staand en wijdbeens. Beschermd door hun vele rokken en niet gehinderd door een onderbroek zetten zij hun voeten uit elkaar en laten het lopen. Zo simpel is dat. In grote delen van het land heeft men nog geen wc's en moet men dus het vrije veld in.

De mannen plassen hurkend in de goot en met hun gezicht in die richting. Vroeger, toen ook de mannen zich nog wikkelden in een meterslange lap (een dracht die je alleen nog bij stokoude mannen ziet) was de stof zo ingenieus om de benen gedrapeerd dat er met de broek aan hurkend gepoept en geplast kon worden. Als mannen moeten poepen hangen ze andersom, met hun achterste boven goot of sloot. Ze hebben dan een kannetje water bij zich om met de linkerhand de bibs te wassen.

Nu de meeste mannen westerse pantalons dragen, zie je de oude plasgewoonte gehandhaafd: gehurkt, wijdbeens en richtend in de goot.

Hondenbontjas

Sinds twee weken spaar ik Yoeko's uitgekamde wol. Niet in een plastic zak maar in een katoenen sloopje. Dat tikt aan want hij ruit. [Van het werkwoord ruien dus], Een vriendin die vorig jaar naar Lapland is verhuisd mailde al: stuur maar op, dan spin ik er wol van. Maar ik heb op de vliering zelf nog een spinnewiel staan en draai mijn handen voor spinnen niet om.

Als de crisis flink doorzet zodat de verwarming op halve kracht moet, brei ik mijzelf een bontjas van hond. Het kriebelt verschrikkelijk, waarschuwde mijn vriendin. Reden om een jas te breien en die goed te voeren.

Een andere vriendin - die honden trimde - gaf mij jaren terug een postzak vol pluksel van Airdale. Ik spon er prachtig breigaren van. Toen ik de wol ging wassen vlogen mijn beide tekkels op tilt, Schuimbekken, gillen, janken en joelen. Er viel geen land meer mee te bezeilen tot ik het garen had weggedaan,

Het valt nog te bezien hoe Yoeko op zijn eigen geur zal reageren. En andere honden als ik in de regen wandel?