Plashouding natuur of cultuurbepaald?
Vanmorgen op de radio was er gekrakeel of het staand plassen van mannen en zittend plassen van vrouwen nu door cultuur of natuur bepaald is. De interviewster bleef dik volhouden dat het natuurlijk een kwestie van natuur is en moet nodig eens op reis worden gestuurd.
Uit eigen waarneming kan ik melden dat de plashouding cultuurbepaald is. In India, het land dat ik het beste ken, plassen de vrouwen staand en wijdbeens. Beschermd door hun vele rokken en niet gehinderd door een onderbroek zetten zij hun voeten uit elkaar en laten het lopen. Zo simpel is dat. In grote delen van het land heeft men nog geen wc's en moet men dus het vrije veld in.
De mannen plassen hurkend in de goot en met hun gezicht in die richting. Vroeger, toen ook de mannen zich nog wikkelden in een meterslange lap (een dracht die je alleen nog bij stokoude mannen ziet) was de stof zo ingenieus om de benen gedrapeerd dat er met de broek aan hurkend gepoept en geplast kon worden. Als mannen moeten poepen hangen ze andersom, met hun achterste boven goot of sloot. Ze hebben dan een kannetje water bij zich om met de linkerhand de bibs te wassen.
Nu de meeste mannen westerse pantalons dragen, zie je de oude plasgewoonte gehandhaafd: gehurkt, wijdbeens en richtend in de goot.