« Je kunt altijd proberen | Main | Pissen op de dood »

Schoolkleutertje

methoed.jpg

Ze was er deze week twee dagen en we zijn lichtelijk gevloerd, zo leergierig als ze is. Alles moet ze experimenteren en weten. Waarschijnlijk hele andere dingen dan ze thuis of op school doet.

Het grootste feest was bloempjes plukken. Kennelijk had ze op school al geleerd dat dit niet zomaar mag. Ze plukte voorzichtig een sneeuwklok, bekeek hem aandachtig van alle kanten en stak hem toen weer in de plant terug met "ik mag ze niet plukken".

Opa JW moest haar uitdrukkelijk toestemming geven voordat ze durfde: twee sneeuwklokjes, drie witte en twee paarse crocussen, een paar takjes witte en paarse heide. Ze kon er geen genoeg van krijgen. Ze bleef maar naar de bloemen kijken en ze moesten 's-avonds mee naar huis.

bloempjes.jpg

Boswandeling. Een korte naar mijn gevoel omdat Yoeko nog ziek was, maar ik had haar korte beentjes onderschat. Yoeko week nauwelijks van haar zijde wat lastig was als zij haar naam in het rulle zand wilde schrijven. Voor zover de sierlijke halen tenminste op letters leken. Ze duwde hem weg, maar hij duwde terug. Ze liet zich niet uit het veld slaan. Op de harde paden ging het schijven beter. Isabel moest ze overal schrijven, en mama en papa. Het werd een hele lange wandeling.

bos.jpg

Tijden kan ze, spelend met water, op een krukje aan het aanrecht blijven. Dan eist ze kordaat alle soep- en sauslepels op, kloppertjes en kloppers, trechters, kommen, bakken, lepels en pannetjes. En een afkoelrooster dat zij als kookpit gebruikt. [Ik ruimde vanmorgen de afwasmachine uit. Of Majesteit zelf bij ons had gegeten...]

Geduldig schept ze water (waaraan een scheutje oude thee kleur gegeven heeft) met allerleid lepels van bak naar bak, van bak naar kommetjes en weer terug naar de pan. Ze wordt al handig, knoeit maar weinig. "Kan je even mijn mouwen opruimen?" heeft ze gevraagd, terwijl ze natuurlijk oprollen bedoelde.